Deze week verscheen er een nogal vreemde rode telefooncel buiten een tattooshop in San Francisco, die inwoners van een van Amerika’s meest liberale steden aanspoorde om ‘een Republikein te bellen’.
Zijn tegenhanger, een blauwe telefooncel, staat buiten een boekwinkel in de zeer conservatieve stad Abilene, Texas, waar hij lokale bewoners aanmoedigt om ‘een Democraat te bellen’.
Over het geheel genomen vormen telefooncellen een sociaal experiment: wanneer iemand in San Francisco de telefoon opneemt, gaat deze over in Texas, en vice versa, waardoor voorbijgangers een unieke kans krijgen om te chatten met vreemden die een andere kijk op politiek en het leven hebben.
Dit initiatief, genaamd het Party Line-project, is het geesteskind van De neurowetenschap van de materieeen startup op het gebied van de geestelijke gezondheidszorg die zich richt op het onderzoeken van de wetenschap achter geluk en het creëren van hulpmiddelen om depressieve stoornissen te bestrijden.
Een ‘Call the Democrat’-telefooncel bevindt zich buiten een Seven and One Books in Abilene, Texas.
(Logan Ivey / Neurowetenschappen van de materie)
Neurowetenschappers weten dat vechten met mensen met verschillende opvattingen ervoor zorgt dat cortisol in de hersenen vrijkomt, wat de stress verhoogt, legt Matter-medeoprichter Ben Goldhirsh uit. Aan de andere kant activeert het aangaan van niet-haatdragende menselijke gesprekken geluksbevorderende neurotransmitters zoals dopamine en cannabinoïden, zegt hij.
“We wilden zien wat er zou gebeuren als mensen de kans zouden krijgen om face-to-face met anderen in contact te komen – zouden ze ervoor kiezen om ruzie te maken en te vechten, of zouden ze ervoor kiezen om een gemeenschappelijke basis te vinden?” zei Goldhirsh. “(Zullen ze kiezen voor) de afgifte van cortisol of de afgifte van cannabinoïden?”
De onderzoekers waren blij dat de meeste bellers ervoor kozen om een gemeenschappelijke basis te zoeken. Het project ging zondagmiddag van start en donderdagavond hadden onderzoekers meer dan 150 gesprekken en gesproken berichten opgenomen.
Tot nu toe hebben de onderwerpen die door de bellers zijn besproken een breed scala bestreken, waaronder hobby’s, cultuur en wereldevenementen, zei Goldhirsh. Veel bellers verwierpen de tweedeling tussen Republikeinse en Democratische labels en erkenden dat zij soortgelijke zorgen delen over de toestand van de natie en de economie.
In één opname vraagt Steve – een man uit San Francisco die zich identificeert als liberaal –: “Ben jij een Republikein?” aan een moeder van vier kinderen in Abilene.
Hij antwoordde snel: ‘Ja, klopt’, maar zei even later: ‘Nou, nee, hmm, uhm, (ik) zou een onafhankelijke kunnen zijn, denk ik naarmate ik ouder word.’
Steve vraagt haar dan of ze de wereld net zo gek vindt als hij, en ze zegt: “Ja, het wordt letterlijk elke dag erger.”
“Zie je? We hebben veel gemeen!” antwoordde hij.
Dit soort dialoog verbaast Chris Tausanovitch, hoogleraar politieke wetenschappen aan de UCLA, niet, die een boek schreef over polarisatie in de Amerikaanse politiek.
Hij zei dat, hoewel mensen er vaak van uitgaan dat ze niet goed overweg kunnen met leden van tegengestelde politieke partijen, de gemiddelde Amerikaan gematigder politieke opvattingen heeft dan zijn gekozen vertegenwoordigers.
“Een hekel aan andere partijen ontstaat vaak omdat we de publieke houding van een partij die niet in lijn is met de onze niet leuk vinden”, zei hij. “Als je een democraat bent, associeer je de Republikeinse Partij met de standpunten van mensen als Donald Trump, maar het blijkt dat de meeste mensen niet zo extreem zijn als de stereotypen van hun politieke partijen doen voorkomen.”
Het aanpakken van het probleem van polarisatie in de politiek vergt aanzienlijke inspanningen van beide kanten, zei Tausanovitch, maar experimenten zoals telefooncellen zijn een geweldige manier om mensen aan de andere kant van het gangpad te laten praten.
“Het geeft een goed gevoel om met andere mensen te praten en te beseffen dat zij mensen zijn,” zei hij, “en je kunt daadwerkelijk leren dat er een tendens bestaat dat mensen niet zo verschillend zijn als je denkt in termen van feitelijk beleid en overtuigingen.”
Vanuit het perspectief van een deskundige op het gebied van de geestelijke gezondheidszorg zegt Goldhirsh dat het hem niet verbaast dat de meeste gesprekken positief en nieuwsgierig zijn en vaak leiden tot hartverwarmende ontdekkingen over gedeelde interesses en ervaringen.
‘Mensen zijn complexe en diverse individuen’, zegt Goldhirsh, ‘en genieten enorm van zulke betrokkenheid, en doen dat met echte vriendelijkheid en nieuwsgierigheid als ze de kans krijgen.’
In één dialoog Shane, een correctionele officier in Texas, wordt gedeeld op de Instagram van Matter Neuroscience en praat met Chris, die werkt in een broodjeszaak en DJ-studio in San Francisco.
Shane vertelt over de goede en slechte aspecten van zijn werk en deelt de gruwel van het getuige zijn van de moord op een gevangene en de voldoening die hij onlangs vond in het praten met gevangenen over de Bijbel.
Het paar vond snel een gemeenschappelijke basis: Shane’s broer heette Chris en de moeder van Chris woonde in San Antonio.
“Ik hou van dit experiment”, zei Shane aan het einde van het gesprek. ‘We zijn verbonden, man,’ voegde Chris eraan toe.
Er werd een telefooncel in San Francisco opgezet buiten de Black Serum Tattoo-studio in het Mission District. De eigenaar, Brucius von
“Voor mij lijkt dit een goed idee, omdat het leuk is om ergens met vreemden in contact te komen, wetende dat ze het misschien hebben over iets dat moeilijk te bespreken is op sociale media of elders,” zei Von Xylander.
Von Xylander zei dat de reacties op de oproep overweldigend positief waren, zowel online als persoonlijk.
Ondertussen, zo’n 2600 kilometer verderop in Abilene, was Arlene Kasselman, eigenaar van Seven and One Books, ook blij met de reactie op telefoontjes buiten haar winkel.
Toen hij voor het eerst de felblauwe telefoon zag met het bordje ‘Bel Democrat’, was hij een beetje zenuwachtig over hoe het gesprek zou verlopen. Maar tot nu toe gaat het prima, zei hij, terwijl mensen over taart, basketbal, politiek en meer praten.
Vanuit zijn perspectief was het doel om te zien hoe het was om “niet alleen een toetsenbordkrijger te zijn in de commentarensectie, maar mensen ook als mensen te zien.”
“We lijken biologisch gezien zeker meer op elkaar dan verschillend”, voegde hij eraan toe. ‘Hoe komen we dan aan de andere kant van de hal?’
In onze steeds meer gepolariseerde samenleving zegt Kasselman dat hij een passie heeft voor het faciliteren van een ervaring waarin mensen positieve interacties kunnen hebben met vreemden met verschillende achtergronden.
Tausanovitch gelooft dat betekenisvolle gesprekken tussen partijen, waarbij mensen verbinding maken via gedeelde belangen, kiezers bewust kunnen maken van de kosten die zij betalen vanwege ons extreme politieke klimaat. Hij zei dat iedereen eronder lijdt als partijen zich meer richten op het winnen van verkiezingen dan op het samenwerken aan beleid dat alle Amerikanen ten goede komt.
“Dit soort dingen kan mensen doen inzien dat (polarisatie) een race naar de bodem is en een probleem dat het verdient om direct aangepakt te worden”, zei hij.
Goldhirsh is ook blij met de eerste reactie en zegt dat Matter Neuroscience overspoeld is met verzoeken om telefooncellen naar andere delen van Amerika te brengen. Zo stuurde rapper The Game uit Los Angeles een bericht waarin hij zei dat teams telefoons moesten opzetten in Bloods en Crips-territorium, zodat rivaliserende bendeleden konden communiceren.
“We blijven de dialoog aanmoedigen,” zei Goldhirsh, “omdat het verbinden van een gemeenschappelijke basis beter is voor het geluk dan, weet je, vreugde vinden in de cortisol van een vecht- of vluchtervaring.”
