Hoewel de debatten over de hele wereld over de arrestatie van de Venezolaanse dictator Nicholas Maduro gemengd blijven, is dit voor veel Venezolanen die onder zijn bewind gedwongen werden hun land te ontvluchten niets minder dan een wonder.
Francisco Gil, 35, uit Norfolk, Virginia, ontvluchtte Venezuela in 2017. Zijn nachtmerrie begon toen soldaten hem en twee van zijn neven bij een militaire controlepost ontvoerden en hen vasthielden voor losgeld.
“Ze zetten een pistool in mijn gezicht en zeiden dat ik uit de auto moest stappen. Toen deed ik dat en ik dacht dat ze me gingen vragen: ‘Hé, waar zijn je papieren? Kan ik je rijbewijs en registratie krijgen?'”
“Een andere agent kwam, legde een pistool tegen mijn nek en zei tegen mij: ‘Je gaat je telefoon ontgrendelen. Je gaat mij de telefoon geven. En dan heb je vijf minuten om te bellen om iemand te vinden die je leven kan redden. Zo niet, dan vind ik deze auto leuk. Ik vind het leuk wat ik zie. Ik vind je telefoon leuk. Dus het wordt gewoon het nieuws (verhaal) van morgen'”, vertelde Gil ons.
De soldaten brachten hen ongeveer twee uur lang naar een verlaten huis op het platteland en sloten hen op in een badkamer.
“Je had het gevoel dat er op dat moment veel dingen in je hoofd omgingen, toch? Al dat harde werken waarvoor, toch? Je hele leven waarvoor? Zoals wat je deed, wat je in je leven hebt bereikt, waar je trots op kunt zijn, waar je dankbaar voor kunt zijn, wat je niet hebt gedaan”, herinnert Gil zich.
Gelukkig kon Francisco het telefoontje plegen dat hun leven redde. “Ze bevestigden dat de overboeking was verzonden. Mijn betaling was dus voltooid”, herinnert hij zich.
Daarna besefte Francisco dat een verblijf in Venezuela geen optie meer was. Hij ontsnapte en vertrok naar de VS. Francisco voegde zich bij zijn verloofde, nu vrouw, Kimberly in Virginia. Hij kreeg een baan bij Home Depot en ze hebben nu twee dochters.
Toen hij en Kimberly, die uit Colombia komt, hoorden van de arrestatie van Maduro, dachten ze dat ze droomden.
“Het was gewoon een luide schreeuw in mijn huis. Ik dacht: ‘Kim!’ En hij vroeg: ‘Wat?’ omdat we nooit zo riepen: ‘Ze hebben hem!’ Hij zei: ‘Ze hebben wat? Wie? Wat is er gebeurd?’ ‘Maduro, ze hebben hem!’ Hij zei: ‘Echt niet!’ en de opwinding in huis is groot, maar ik ben nog steeds in shock. Het is zoiets als: gebeurt dit echt?” zei Gil.
Sindsdien hebben duizenden Venezolanen de omverwerping van Maduro gevierd en de impact die dit zal hebben op andere socialistische en communistische landen.
Eerwaarde Samuel Rodriguez, voorzitter van de National Hispanic Christian Leadership Conference, vertelde CBN News dat hij hoopt dat dit nog maar het begin is.
“Het communistisch-socialistische wereldbeeld is volledig in strijd met het joods-christelijke waardensysteem dat we hebben. Ze geloven dat de regering God is – de regering is God. Ik ben dus blij dat dit het begin is, maar niet het einde. Ik hoop dat Cuba, Nicaragua en zelfs Brazilië de oproep accepteren om wakker te worden vanwege wat er zojuist in Venezuela is gebeurd”, aldus Rodriguez.
Hij zag ook dat dit resulteerde in meer vrijheid om het Evangelie te prediken.
“Ik ben een predikant. Ik wil dat mensen Jezus Christus kennen als hun Verlosser. Als je een regering hebt die mensen bedreigt, onderdrukt en gevangen zet die tegen hun politieke beleid zijn, enzovoort, lopen we allemaal gevaar, toch? Dat betekent vrijheid om te prediken, vrijheid om te leven, vrijheid om te bloeien, vrijheid om door te geven aan je kinderen en de kinderen van je kinderen, waar je hard voor hebt gewerkt. Dat is eigenlijk wat het betekent. Het is totale vrijheid”, zei Rodriguez.
Sommige Latino-christelijke leiders zijn echter van mening dat het nog te vroeg is om feest te vieren totdat duidelijk is hoe de vacature, die nu wordt opgevuld door interim-leider Delcy Rodriguez, uiteindelijk zal verlopen.
“Ik heb deze week met enkele predikanten in Maracaibo en Caracas gesproken dat er bendes zijn die pro-democratische krachten proberen te intimideren. Er is dus een nationale oproep tot gebed. Veel mensen gaan op zondag niet naar de kerk. Afgelopen zondag was er een annulering van de diensten uit grote voorzichtigheid”, zegt pastor Gabriel Salguero, voorzitter van de Nationale Latino Evangelische Coalitie.
“Maar tegelijkertijd is er hoop dat Venezuela zijn eigen toekomst zal kunnen bepalen, dat zelfbeschikking en democratie zullen terugkeren naar Venezuela en mensen in de diaspora vragen zich af: ‘Wat betekent dit voor ons die hier al tien, vijftien jaar zijn?’ Het Chavez-Maduro-regime is al ruim 26 jaar aan de macht en ruim acht miljoen mensen zijn het land ontvlucht, onder wie velen pinkster- en evangelicalen. Betekent dit dat we terugkomen?” vroeg Salguero.
Wat Francisco betreft, hij heeft geen plannen om terug te keren naar zijn thuisland, en op de vraag of hij het gevoel heeft dat hij de zogenaamde Amerikaanse droom leeft, wijst hij naar zijn achtertuin.
“Zie je dat witte (houten) hek daar? Dus ja, ik ben erg dankbaar voor wat mij is gegeven. Ik kon me niet eens voorstellen dat ik een mooi huis zou hebben zoals het huis dat ik heb. Ja, het is een verandering van baan, een verandering van alles, een verandering van taal, cultuur, eten, noem maar op”, zei hij.
De grootste verandering voor hem vond echter plaats tijdens de ontvoering.
“Toen ik onder de douche stond, was ik aan het bidden en dacht ik: ‘God, mijn verhaal kan onmogelijk zo eindigen. Ik kan niet alleen maar bij de liefde van mijn leven zijn, en dit is hoe mijn verhaal eindigt.’ En ik herinner me dat moment dat God tegen mij zei: ‘Het is niet wat er met je is gebeurd, zoon, het is wat er zal gebeuren, dus wees sterk, wees eerlijk, toon op dit moment geen enkele zwakte.’ En vanaf dat moment veranderde alles. Er veranderde echt iets in mij. Het gaat mij niet om geld. Het gaat mij niet om rijkdom. Het gaat mij niet om status. Het interesseert mij allemaal niets”, zei hij.
Voorlopig zegt Francisco dat hij blij is dat zijn land de goede kant op gaat.
‘En ik hoop en bid voor een oplossing voor dit conflict, niet alleen voor mij, voor Nicaragua, voor Cuba, voor alle landen die vastzitten in dit socialisme. Mijn gebed is dat de nieuwe generatie voor het eerst in decennia vrede zal hebben. Ik denk dat we op een punt zijn aangekomen waarop we dat kunnen bereiken’, zei Gil.
