WASHINGTON — Conservatieven in het Hooggerechtshof hebben dinsdag aangegeven dat ze waarschijnlijk voor de Republikeinen en president Trump zullen regeren door de beperkingen uit het Watergate-tijdperk op campagnefinanciering door politieke partijen af te schaffen.
Rechtbanken hebben herhaaldelijk gezegd dat campagnegeld wordt beschermd als vrijheid van meningsuiting, en deze nieuwe uitspraak stelt partijen in staat de campagnes van hun kandidaten te steunen met hulp van rijke donoren.
Voor de tweede dag op rij hebben advocaten van de regering-Trump er bij de rechters op aangedrongen precies dat te doen een wet opleggen aangenomen door het Congres. En ze lijken de steun te hebben van de meeste conservatieven.
De enige aarzeling ontstond toen hem werd gevraagd of de zaak gebrekkig was, omdat geen van de huidige kandidaten de limiet betwistte.
“De partijen zijn erg zwak”, zei rechter Brett M. Kavanaugh. “Deze rechterlijke uitspraken hebben door de jaren heen de macht van politieke partijen verminderd, vergeleken met groepen van buitenaf, en hebben een negatieve impact gehad op onze constitutionele democratie.”
Hij verwees naar besluiten die onbeperkte campagne-uitgaven handhaven door rijke donoren en groepen die super PAC’s worden genoemd.
In Burgers verenigd In een zaak uit 2010 schaften opperrechter John G. Roberts Jr. en vier andere conservatieven de al lang bestaande beperkingen op de campagne-uitgaven af, ook door bedrijven en vakbonden. Ze doen dit op basis van de theorie dat de uitgaven ‘onafhankelijk’ zijn van de kandidaten en beschermd worden als vrijheid van meningsuiting onder het Eerste Amendement.
Ze zeiden dat de limieten op de bijdragen aan kandidaten niet worden beïnvloed. Deze beperking kan worden gerechtvaardigd vanwege het gevaar van corruptie, waarbij met geld politieke voordelen kunnen worden gekocht. Dit leidde tot een nieuw tijdperk van steeds grotere politieke uitgaven, maar het grootste deel daarvan werd gedragen door kandidaten en partijen.
Vorig jaar gaf miljardair Elon Musk ruim 250 miljoen dollar uit om de herverkiezingscampagne van Donald Trump te steunen. Hij deed het met geld dat werd uitgegeven via politieke actiecomités, en niet rechtstreeks voor Trump of zijn campagneteam.
Ondertussen beperken de wetten op campagnefinanciering de bijdragen aan kandidaten tot $3.500.
Advocaten van de Nationale Republikeinse Senaatscommissie wezen op deze trend en vertelden het Hooggerechtshof dat hun besluit de basis had ‘uitgehold’ van enkele van de restricties op de campagnefinanciering die in de jaren zeventig nog bestonden.
Dinsdag was het onderwerp van de discussie de limieten voor ‘gecoördineerde partijuitgaven’. Na het Watergate-schandaal voegde het Congres beperkingen toe aan de campagnefondsen die aan partijen konden worden gegeven en gebruikt om hun kandidaten te financieren. De huidige donatielimiet is $ 44.000, aldus advocaten.
Advocaat Noel Francisco uit Washington, die tijdens zijn eerste ambtstermijn de procureur-generaal van Trump was, drong er bij de rechtbank op aan deze beperkingen op te heffen, met het argument dat ze achterhaald waren en de vrijheid van meningsuiting schonden.
“De theorie is dat de fondsen nodig zijn om te voorkomen dat individuele donoren via hun partijen 44.000 dollar aan donaties aan bepaalde kandidaten witwassen in ruil voor officiële actie”, zei hij.
Als een donor met veel geld hoopt gunsten te krijgen van een kandidaat in het Congres, “zou de potentiële omkoper er beter aan doen een grote donatie te doen aan de favoriete super-PAC van de kandidaat”, zei Francisco.
De rechtszaak die dinsdag werd behandeld, werd gelanceerd door de toenmalige senator. JD Vance uit Ohio en andere Republikeinse kandidaten, en zijn voortdurende rol als vice-president en mogelijk presidentskandidaat in 2028.
Normaal gesproken verdedigt het ministerie van Justitie federale wetten, maar in dit geval wisselde de regering-Trump van kant en sloot zich aan bij de Republikeinen die opriepen tot verlaging van de uitgavenlimieten van de partij.
Een precedent kan in de weg staan.
In 2001 bevestigde het Hooggerechtshof deze beperking krachtig, met het argument dat directe steun van de partij slechts een bijdrage was en geen onafhankelijke uitgaven. Maar de plaatsvervangend procureur-generaal, Sarah Harris, vertelde de rechter dinsdag dat de recente rechterlijke beslissing dat precedent had “verbrijzeld”.
“Partijen mogen kandidaten niet ondermijnen, en er zijn geen aanwijzingen dat donoren steekpenningen witwassen door partijuitgaven te coöpteren die met kandidaten worden gecoördineerd”, zei hij.
Marc Elias, een democratische advocaat, sloot zich bij de zaak aan ter ondersteuning van de beperkingen van de rechtbank. Hij zei dat de resultaten niets te maken hadden met de toespraken of boodschappen van de campagne.
“Ik denk dat we de echte corruptie onderschatten” die kan optreden, zei hij. Als iemand één miljoen dollar aan een politieke partij geeft terwijl die persoon zaken doet in het Huis van Afgevaardigden of de Senaat, is het logisch dat dit “de stemming” kan beïnvloeden, zei hij.
De enige schijnbare moeilijkheid voor conservatieve rechters doet zich voor op het gebied van de procedure.
De advocaat van Washington, Roman Martinez, werd gevraagd om de wetgeving te verdedigen, en hij voerde aan dat noch Vance, noch andere Republikeinen de juridische status hadden om zich tegen de beperkingen te verzetten. Vance is op dit moment geen kandidaat en hij zei dat de zaak om die reden moet worden afgewezen.
Sommige juridische waarnemers merken op dat de beperkingen op de partijgrootte ontstonden als reactie op bewijsmateriaal dat grote campagnebijdragen aan de herverkiezing van president Nixon afkomstig waren van industriële donoren die op zoek waren naar overheidsgunsten.
“Gecoördineerde bestedingslimieten zijn een van de weinige overgebleven pogingen om de invloed van de rijken bij onze verkiezingen te beteugelen”, zegt Omar Noureldin, senior vice-president procesvoering bij Common Cause. “Als het Hooggerechtshof ze ontbindt, zullen partijleiders en rijke donoren de vrijheid hebben om vrijwel onbeperkt geld rechtstreeks in federale campagnes te steken, het soort corruptie dat deze wetgeving beoogt te stoppen.”
Daniel I. Weiner, expert op het gebied van kiesrecht bij het Brennan Center, zei dat de rechters zich er terdege van bewust zijn hoe het schenden van deze grenzen voor verdere uitdagingen zou kunnen zorgen.
“Het viel mij op hoe beide partijen moesten erkennen dat deze zaak niet op zichzelf moet worden beschouwd, maar als onderdeel van een decennialange poging om de regels voor campagnefinanciering te ontmantelen”, zei hij. “Die andere beslissingen hadden veel gevolgen die de rechtbanken zelf niet hadden kunnen voorzien.”
