De rangorde van heteroseksueel voordeel in de media, volgens homo’s

Toen ik in mijn eerste jaar op de universiteit zat, vertelde ik een vriend dat ik midden in de problemen zat Entourage opnieuw bekijken voordat het theatrale vervolg dichterbij komt. Mijn vriend, een heteroman, antwoordde onmiddellijk: “Ik dacht dat je homo was.” De opmerking, hoewel achteraf gezien grappig, schokte mij destijds. Maar hij heeft gelijk. Entourage is, in alle opzichten, een beslist rechtvaardig cultureel product. Misschien nog erger: het is een puur product man cultuur, waarin de (seksuele en andere) heldendaden worden afgebeeld van een kwartet gedegenereerden die niets anders lijken te doen dan grote schade aanrichten in heel Hollywood en grove grappen maken. Maar Entourage het is ook grappig en stom en dat is waar ik vanaf wil na het roken.

Natuurlijk heeft de hoofdpersoon Vince, een populaire acteur, ooit de rol afgewezen omdat hij weigerde ‘homo te spelen’ op het scherm – maar Vince wordt ook gespeeld door Adrian Grenier, een schoonheid met krullend haar die ik niet zou willen opnemen op mijn lijst met ‘seksueel ontwaken’. En ja, de show houdt zich regelmatig bezig met vrouwenhaat, racisme en homofobie. Maar ruim twintig jaar later, zelfs nu verder onderzoek duidelijk heeft gemaakt dat mijn obsessies uit het verleden meer gebaseerd waren op rebellie van tieners dan op de erkenning van echte waarde, blijf ik mijn kinderen steunen. Vince, Drama, E en Turtle betekenen alles voor mij. Hun familie is een uitverkoren familie zoals elke andere familie, en wie ben ik om te oordelen? — Michaël Cuby

Hongerspelen franchise

Het grappigste aan Hongerspelen Het universum is dat het blanke mensen presenteert als het gezicht van een onderdrukkend regime dat, hoewel fictief, maar al te bekend aanvoelt voor echte homo’s en mensen van kleur in het algemeen. De gezichten in The Capitol zijn erg homoseksueel – ze dragen kleurrijke rokken en dragen eigenlijk niet veel make-up – maar helaas is onze hoofdpersoon, zijn wereld en zijn problemen dat niet. Het is moeilijk om de campy, kleurrijke en vreemd gecodeerde stijl van het Capitool niet te associëren met frivoliteit, excessen en kapitalisme; Hongerspelen als medium voor rechte heersers. Maar dat betekent niet dat het verhaal niet goed is. Bovendien was de hele liefdesdriehoek tussen Katniss, de huilebalk en de rots nooit nodig om het verhaal te verkopen en is het in mijn ogen een subplot dat dieper begraven ligt dan District 13 – Catherine Mhloyi