De oorlogsschepen van de ‘Trump-klasse’ worden geconfronteerd met een groot obstakel: de realiteit

Maandag zei de Amerikaanse president Donald Trump onthulde plannen voor een nieuw oorlogsschip van de ‘Trump-klasse’, waarin stond dat het ‘het snelste, grootste en verreweg 100 keer krachtiger zou zijn dan welk oorlogsschip dan ook dat ooit is gebouwd’.

Hij prees de schepen als ‘enkele van de dodelijkste oppervlakteoorlogsschepen’, met de belofte dat ze ‘zullen helpen de Amerikaanse militaire suprematie te behouden (en) Amerika’s vijanden over de hele wereld angst aan te jagen’.

Maar er was één opvallend probleem: de oorlogsschepen waren al tientallen jaren verouderd. De laatste werd meer dan 80 jaar geleden gebouwd en de Amerikaanse marine schakelde bijna 30 jaar geleden de laatste schepen van de Iowa-klasse uit.

Ooit symbolen van zeemacht met hun enorme kanonnen, zijn slagschepen lange tijd overschaduwd door moderne vliegdekschepen en torpedobootjagers bewapend met langeafstandsraketten.

Hoewel het misschien een verkeerde benaming is om nieuwe oppervlakteoorlogsschepen ‘slagschepen’ te noemen, zeggen defensie-experts dat er nog steeds enkele hiaten bestaan ​​tussen de visie van Trump en de moderne oorlogsvoering op zee.

Mark Cancian, senior adviseur bij het Centrum voor Strategische en Internationale Studies, verwierp het idee en schreef in een brief Opmerkingen 23 december dat “dergelijke discussies niet nodig zijn omdat dit schip nooit zal varen.”

Hij voerde aan dat het ontwerp van het programma te lang zou duren, te veel zou kosten en in strijd zou zijn met de huidige wapendistributiestrategie van de marine.

“Een toekomstige regering zal het programma annuleren voordat het eerste schip het water raakt”, zei Cancian.

Bernard Loo, een senior fellow aan de S. Rajaratnam School of International Studies in Singapore, beschreef het voorstel als een “prestigeproject meer dan wat dan ook.”

Hij vergeleek het met de Japanse superslagschepen Yamato en Musashi uit de Tweede Wereldoorlog – de grootste schepen ooit gebouwd – die door vliegdekschepen tot zinken werden gebracht voordat ze een belangrijke rol speelden in de strijd.

“Historisch gezien kijken we naar oorlogsschepen en hoe groter hoe beter… (en) vanuit het strategische perspectief van een leek is de grootte van belang,” zei Loo.

Hij voegde eraan toe dat de omvang van het voorgestelde oorlogsschip – met een waterverplaatsing van meer dan 35.000 ton en een lengte van meer dan 240 meter, oftewel de lengte van twee voetbalvelden – het tot een ‘bommagneet’ zou maken.

‘De omvang en de prestigewaarde van het geheel maken het een verleidelijker doelwit, mogelijk je vijand,’ zei Loo.

Bryan Clark, een senior fellow bij het Hudson Institute, suggereerde dat Trump zich mogelijk aangetrokken voelde tot de symbolische kracht van slagschepen, die gedurende het grootste deel van de 20e eeuw de meest zichtbare iconen van zeewapens waren.

De USS Missouri, voltooid in 1944 en het laatste Amerikaanse slagschip gebouwd, staat bekend als gastheer voor de overgave van Japan in 1945.

Clark merkte op dat de Amerikaanse marine in de jaren tachtig vier slagschepen uit de Tweede Wereldoorlog opnieuw activeerde als onderdeel van een strategie om haar vloot van 600 schepen tijdens de Koude Oorlog uit te breiden om de Sovjet-Unie tegen te gaan. “Dit kan het tijdperk zijn waarin de president gelooft dat de Verenigde Staten voor het laatst marine-suprematie hadden.”

Het slagschip zag voor het laatst gevechten in 1991, toen omgebouwde slagschepen van de Iowa-klasse kustbombardementsvuursteun verleenden aan coalitietroepen in de eerste Golfoorlog.

Volgens de Amerikaanse marine maken de oorlogsschepen van de Trump-klasse deel uit van het nieuwe “gouden vloot” slagschip – zal zijn uitgerust met wapens zoals conventionele wapens en raketten, maar ook elektronische spoorwapens en laserwapens. Dit vliegtuig zal ook nucleaire en hypersonische raketten kunnen vervoeren.

Zo’n schip zou in wezen functioneren als een grote torpedobootjager, ongeacht of het een slagschip werd genoemd.

Cancian van CSIS wierp echter tegen dat een dergelijk ontwerp in strijd is met het model van gedistribueerde operaties van de marine, dat tot doel heeft de kwetsbaarheden te verminderen door wapens over veel middelen te verspreiden.

“Dit voorstel zou de andere kant op gaan en een klein aantal grote, dure en potentieel kwetsbare activa opbouwen”, schreef hij.

Zelfs als de oorlogsschepen van de Trump-klasse technisch haalbaar blijken te zijn, zeggen analisten dat de kosten een doorslaggevend obstakel zullen zijn.

Loo zei dat het Amerikaanse wapenprogramma vaak over tijd en budget heen loopt.

Marine Zumwalt-klasse vernietiger – het grootste oppervlaktestrijdersschip met een waterverplaatsing van momenteel 15.000 ton – werd vanwege de stijgende kosten teruggebracht van 32 naar drie schepen. Onlangs zijn de fregatten van de Constellation-klasse gecreëerd geannuleerd vanwege ontwerp- en arbeidsuitdagingen.

Clark schat dat een schip van de Trump-klasse twee tot drie keer zoveel zou kosten als de huidige torpedobootjagers. Omdat elke Arleigh Burke-vernietiger zo’n 2,7 miljard dollar kost, betekent dit dat een enkel slagschip tot 8 miljard dollar kan kosten.

De kosten voor het bemannen en onderhouden ervan zouden een grotere druk uitoefenen op het toch al beperkte budget van de marine, voegde hij eraan toe.

Loo van RSIS was kritischer in zijn beoordeling en noemde de beslissing een strategische fout. “In ieder geval, naar mijn mening, is dit strategische overmoed.”