Zenica, Bosnië en Herzegovina – Het Bilino Polje Stadion in Zenica is al tientallen jaren getuige van de moordpartij van het Bosnisch voetbalelftal.
Het wordt bestempeld als een ‘vervloekte’ locatie voor bezoekende teams en heeft de afgelopen jaren de overwinningen van de Dragons op hun formidabele Europese tegenstanders – Noorwegen, Griekenland, Roemenië, Finland, Wales en Oostenrijk – gehost, terwijl voetbalgrootmachten Spanje, Portugal, Nederland en Turkije hier allemaal op een gelijkspel zijn gehouden.
Aanbevolen verhalen
lijst van 4 artikeleneinde van de lijst
Bosnië genoot tussen 1995 en 2006 een ongeslagen record in het Drakennest. Voeg daarbij het bomvolle karakter van het stadion en de nabijheid van de fans, en het is geen wonder dat de spelers zich hier vaak thuis voelen.
Toen duizenden Bosnische fans dinsdag de arena bestormden voor hun WK-playofffinale tegen Italië, hadden ze dan ook een onwrikbaar vertrouwen in hun team en de magie van de locatie.
De roemruchte voetbalgeschiedenis van Italië, de vier WK-trofeeën en de vermelding van de favorieten voorafgaand aan de wedstrijd konden de hoop van de lokale fans niet temperen. En toen Esmir Bajraktarevic de bal langs Gianluigi Donnarumma dreunde om de vierde strafschop en trap van Bosnië om te zetten nederlaag in Italië Tijdens een dramatisch vuurgevecht barst er chaos los in de Dragon’s Lair.
‘Ik kom uit Bosnië, breng me naar Amerika’
Fans kwamen in de vroege uren aan in Zenica – een stad 70 kilometer ten noorden van de hoofdstad Sarajevo – ruim vóór de aftrap van 20.45 uur (18.45 uur GMT).
Golf na golf supporters, gekleed in teamuniformen en zwaaiend met nationale vlaggen, naderde de locatie vanuit alle hoeken van het land. Sommigen kwamen zelfs vanuit het buitenland overgevlogen om te genieten van wat een historische avond beloofde te worden.
Duizenden van hen konden niet eens in de buurt van de tourniquets van het stadion met een capaciteit van 10.000 personen komen en verzamelden zich in plaats daarvan in de nabijgelegen fanzone. Anderen vulden cafés en restaurants in de stad om de wedstrijd op grote schermen te bekijken.
Fans zijn er sterk van overtuigd dat zelfs als het stadion tien keer zo groot zou zijn, het op een avond van deze omvang nog steeds vol zou zijn.
Leden van de populaire Bosnische band Dubioza Kolektiv leidden fans door de straten van Zenica en zongen het refrein van hun hit ‘USA’.
“Ik kom uit Bosnië, breng me naar Amerika” was een treffende zin vóór de WK-beslissende wedstrijd, die mede georganiseerd werd door Canada, Mexico en de Verenigde Staten.
Toen de aftrap naderde, kwam het publiek langzaam in een vertrouwd ritme terecht: staan tijdens de warming-up van de spelers, de liedjes zingend en de gezangen schreeuwend die het nationale team in hun belangrijkste wedstrijden hadden gedragen, en genoeg lawaai maken om te worden geteld als lid van het 12e team.
Bosnom Behar Probeharao (Bloemen bloeien in Bosnië) – een nostalgisch refrein dat veel Bosniërs beschouwen als een symbool van liefde voor hun thuisland – is overal in de ketel en daarbuiten te horen.
Historische banden, bijzondere avond
Terwijl de wereld nadenkt over de kansen van het Italiaanse team om zich te kwalificeren voor het WK, nadat het in de afgelopen twee edities faalde, herinnerde de legendarische aanvoerder van Bosnië, Edin Dzeko, de fans eraan dat hun relatie met de Azzurri dieper gaat dan de strijd op het veld.
De 40-jarige spits, die zijn laatste kans krijgt om op het WK te spelen, vroeg de Bosnische fans om te klappen terwijl het Italiaanse volkslied vóór de aftrap werd gespeeld.
Het verwijst naar het bezoek van het Italiaanse voetbalteam aan Sarajevo in 1996 Bosnische oorlogtoen ze een vriendschappelijke wedstrijd speelden die het internationale voetbal in het land nieuw leven inblazen.
De fans gehoorzaamden, net als dertig jaar geleden, en het hele stadion stond op en applaudisseerde voor het Italiaanse volkslied. Maar daar eindigen de beleefdheden en begint de missie om zich te kwalificeren voor het Noord-Amerikaanse WK.
De verhitte en gespannen ontmoeting eindigde na verlenging op 1-1, waardoor de wedstrijd gedwongen werd om strafschoppen te nemen, waar Bosnië als overwinnaar uit de bus kwam.
De menigte schreeuwde, zwaaide met vlaggen, stak fakkels af op het terras en stak vuurwerk af vanuit nabijgelegen gebouwen – waardoor de lucht boven Zenica verlichtte en werd aangegeven dat het feest tot in de vroege uurtjes zou doorgaan. De spelers bleven op het veld om de vreugde te delen met de feestende fans.
Toen het stadion eenmaal leeg was, verspreidde het feest zich al snel naar de straten.
Een konvooi auto’s gevuld met fans, gehuld in vlaggen en schetterende claxons, veranderde Zenica in een gigantisch podium dat het centrum van de Bosnische vieringen werd.
‘Ik geloof in draken’
Uren later werd in Sarajevo een receptie gehouden voor de spelers en technische staf, begroet door bijna 100.000 supporters, ter ere van wat velen een van de grootste overwinningen in de geschiedenis van het land noemden.
Een vaak gedeelde opmerking luidde: “Dit is niet alleen een overwinning, dit is een herinnering aan wie we zijn.”
Twaalf jaar na hun exit in de eerste ronde bij hun WK-debuut is Bosnië teruggekeerd naar de gloriedagen.
Een van de beroemdste avonden van het stadion vond plaats op 21 maart 2013, toen Bosnië en Herzegovina Griekenland versloeg in de kwalificatie, wat de weg vrijmaakte voor het historische allereerste optreden van het land op het WK 2014 in Brazilië.
Voor veel fans bracht de play-offfinale tegen Italië soortgelijke emoties met zich mee.
Dzevahid Mehicic, een oudere man uit Zenica, zei dat veel mensen van zijn generatie eraan twijfelden dat ze nog lang zouden meemaken dat Bosnië en Herzegovina zich opnieuw zou kwalificeren voor het WK.
“Ze dachten dat dit moment misschien nooit meer zou gebeuren, maar ik geloof dat de Draken de kracht hebben om zelfs het sterke Italië te verslaan”, vertelde hij aan Al Jazeera na de overwinning van Bosnië.
Voor jonge fans is het hun eigen unieke ervaring.
Gehuld in de nationale vlag zei de 11-jarige fan Nihad Babovic dat tienerspits Kerim Alajbegovic zijn favoriete speler was, afgezien van Dzeko.
“Ik kan niet wachten tot het WK begint, zodat ik samen met mijn vader naar de wedstrijden kan kijken.”
Voor één nacht werd Zenica opnieuw het hart van Bosnië toen het beroemde voetbalstadion van de stad heden en verleden samen zag komen in een moment van collectieve euforie.
