De misdaad die Mexico achtervolgt, angst zaait en het leven ontwricht: afpersing

MEXICO-STAD — Een winkeleigenaar wordt bedreigd met de sluiting van de kledingwinkel die al generaties lang in zijn familie is.

Een leider van een vereniging van sinaasappeltelers werd ontvoerd en vermoord nadat hij de eisen van de maffia om winstverlaging had afgewezen.

Boze boeren zijn het beu om steekpenningen te betalen aan kartelmisdadigers in bloedige vetes.

In Mexico komen al deze incidenten uit het echte leven voort uit een veelvoorkomend misdrijf: afpersing.

Bendeaanvallen zijn wijdverbreid in Mexico en eisen veel slachtoffers: straatverkopers en taxichauffeurs, restauranteigenaren en boeren, fabriekseigenaren en mijnexploitanten. Iedereen wordt gedwongen tienden te betalen aan criminele groepen, soms dezelfde kartels die de drugs exploiteren.

“Dit is een zeer gevoelige misdaad vanwege de sociale impact ervan”, zei de Mexicaanse president Claudia Sheinbaum vorige week. “Het heeft niet alleen gevolgen voor één persoon, maar voor iedereen.”

Sheinbaum lanceerde een hardhandig optreden tegen afpersing, maar zijn inspanningen stuitten op grote obstakels. Afpersing is volgens deskundigen een activiteit die miljarden kost en wellicht zelfs winstgevender is dan drugshandel. Dit wordt soms een ‘onzichtbare misdaad’ genoemd, omdat de meeste slachtoffers geen bedreigingen melden uit angst voor vergelding.

Degenen die het doelwit zijn, worden vaak geconfronteerd met een grimmige keuze: een ultimatum accepteren om contant geld, eigendommen of andere bezittingen te overhandigen – of de dood onder ogen zien, een bedreiging die ook vaak op familieleden is gericht.

“Natuurlijk, ik zou kunnen zeggen: ‘Ik ga niet betalen: ze gaan door en vermoorden mij'”, zei Antonio, een bloemenboer buiten Mexico-Stad, die bijna $ 600 contant overhandigde. rechter verdieping (bescherming) bij elke bloemenoogst verdubbelt het aantal tijdens de feestdagen, ook deze maand Feest van de Maagd van Guadalupe. ‘Maar ik kan niet toestaan ​​dat ze mijn kinderen vermoorden. Of mijn vrouw meenemen.’

Net als andere slachtoffers die met The Times spraken, vroeg Antonio, 56, vader van vier kinderen, om veiligheidsredenen om alleen zijn voornaam te gebruiken.

‘We leven in angst’, zei hij. “We moeten voor deze criminelen werken. En niemand in de regering helpt ons.”

Boer Jesús Cuaxospa werkt in oktober op zijn boerderij waar hij cempasúchil-bloemen kweekt in San Luis Tlaxialtemalco, aan de rand van Mexico-Stad.

(Claudia Rosel / Associated Press)

Mexico en twee andere Latijns-Amerikaanse landen, Colombia en Honduras, behoren volgens de gegevens tot de vijf landen die het zwaarst getroffen zijn door afpersing Mondiale georganiseerde misdaadindexjaarlijkse ranglijst van de in Genève gevestigde onderzoeksgroep. Somalië en Libië vervolledigen de top vijf.

Naast de verwoestende gevolgen voor individuen en gezinnen heeft afpersing ook enorme sociale gevolgen: ontheemding, diepe onzekerheid en verstoring van de lokale economieën.

In Mexico worden gewapende afpersingsbendes beschuldigd van prijsafspraken, het overnemen van industrie, vakbonden en transportroutes, het beheren van bouwplaatsen – en zelfs het vaststellen van prijzen voor voedingsmiddelen, bouwmaterialen en andere goederen.

Sheinbaum schept vaak op over het succes van zijn regering in dit opzicht geweldsmisdrijven terug te dringenVooral het aantal moorden is sinds zijn aantreden vorig jaar met ruim een ​​derde gedaald, zo blijkt uit officiële cijfers. Maar hij erkende dat de afpersing toenam, ook al bestond er geen nauwkeurige meting van de ondergerapporteerde misstanden.

Sheinbaum noemde het bestrijden van afpersing “een van de grote uitdagingen” waarmee Mexico wordt geconfronteerd en beloofde de wetshandhaving te versterken, de straffen te verscherpen en de bescherming te vergroten voor iedereen die wordt bedreigd.

Hij vocht voor een grondwetswijziging om afpersing tot een federale misdaad te maken en de verantwoordelijkheid bij wetshandhavers te leggen, en niet bij individuen, om overtreders op te sporen. Aanklagers kunnen de zaak voortzetten zonder dat het slachtoffer een klacht hoeft in te dienen.

Sinds de inauguratie van Mexico’s “Nationale Strategie tegen Afpersing” in juli hebben de autoriteiten gezegd dat de politie meer dan 600 verdachten heeft gearresteerd en meer dan 100.000 telefoontjes heeft ontvangen naar een uitgebreide gratis afpersinghotline. Ambtenaren hebben ook stappen ondernomen om de toegang tot mobiele telefoons te blokkeren in Mexicaanse gevangenissen, waar bendes gespecialiseerd zijn in ‘virtuele ontvoering’: mensen buiten de gevangenis bellen en losgeld eisen voor zogenaamd ontvoerde dierbaren.

“Beantwoord geen telefoonnummers die je niet herkent”, waarschuwde Sheinbaum vorige week het publiek.

In één spraakmakende zaak zeiden de autoriteiten dat een gevangenisbende zich richtte op veertien verpleegsters die tijdens de COVID-19-pandemie naar Mexico-Stad waren gestuurd. De gevangene die de mobiele telefoon gebruikte, waarschuwde de verpleegsters om in hun hotelkamer te blijven en niets te zeggen – ze zouden onder toezicht staan. De handlangers namen contact op met familieleden om contant geld te eisen. Maar de politie was op de hoogte van het plan. Er werd geen geld betaald en niemand raakte gewond.

Veiligheidstroepen hielden toezicht na een operatie in een slagerij die ervan verdacht werd betrokken te zijn bij de actie Michoacaanse familie kartel in Sultepec, Mexico, in juli.

(Alfredo Estrella/AFP via Getty Images)

De anti-afpersingscampagne van Sheinbaum wordt geconfronteerd met een groot obstakel: tenzij er een grote culturele verschuiving plaatsvindt, zullen veel slachtoffers aarzelen om juridische stappen te ondernemen en weinig vertrouwen in het systeem hebben.

“Een klacht indienen is geen optie, omdat je nooit weet of de autoriteiten samenspannen met criminelen”, zegt César, mede-eigenaar van een restaurant in het centrum van Mexico-Stad.

Ongeveer twee jaar geleden, zei hij, kreeg een van zijn collega’s bedreigingen op zijn mobiele telefoon. De beller kende de namen van zijn vrouw en kinderen. Zijn partner was zenuwachtig, maar deed aanvankelijk niets.

“Toen arriveerden er op een dag twee Zuid-Amerikanen in het restaurant”, herinnert César zich.

Hun boodschap: Betaal 2.500 dollar per week om ‘in vrede te mogen werken’.

Zijn metgezel verliet onmiddellijk het restaurant en de stad.

Sindsdien heeft het management niets meer van de criminelen gehoord.

Toch probeert César, net als veel ondernemers, zich onopvallend te houden; zijn naam en de namen van zijn collega’s stonden niet in het restaurant vermeld. Het personeel kreeg de opdracht om tegen niemand te brabbelen.

“Toch leven we in onzekerheid en zijn we bang dat deze mensen zullen terugkeren”, zei César. “We weten dat we op elk moment het slachtoffer kunnen worden.”

Recente slachtoffers wier zaken Mexico schokten, zijn onder meer een succesvolle jonge vleesondernemer in de staat Tabasco en een vrouwelijke taxichauffeur in de staat Veracruz. Volgens rapporten werden de twee dood aangetroffen nadat ze zich hadden verzet tegen chantagebedreigingen. De chauffeur, de 62-jarige Irma Hernández, een gepensioneerde lerares, werd ontvoerd en gedwongen een jihad-achtige video te maken waarin ze – omringd door gewapende mannen – collega-taxichauffeurs smeekte: “Betaal deel (kosten) … anders eindig je zoals ik.

Avocadoboeren hebben zoveel afpersingsverzoeken ontvangen van criminele bendes dat sommigen particuliere veiligheidstroepen hebben ingehuurd, zoals deze die in 2019 op patrouille was in Tancitaro, Michoacán.

(Gary Coronado/Los Angeles Times)

Maar soms vecht die walging terug.

Twee jaar geleden werden maïs- en bonenboeren in het arme gehucht Texcapilla het betalen van jaarlijkse beschermingsvergoedingen van ongeveer $200 per geplante hectare beu en besloten: Niet meer. Gewapend met kapmessen en geweren gaan de boeren de confrontatie aan met de dominante handhavers van het regionale kartel. Michoacaanse familieop het voetbalveld buiten de school. Tegen de tijd dat het gevecht eindigde, waren er volgens de autoriteiten veertien mensen dood: tien bendeleden en vier boeren.

Carlos Manzo, de voormalige burgemeester van Uruapan in de staat Michoacán, verwierp het beleid ook. Hij beschuldigde de regering van Sheinbaum ervan niet genoeg te doen in Michoacán, waar gangsters de bloeiende avocadosector en andere industrieën al lang hebben verlaten.

“We zijn omringd door criminele groepen die zich bezighouden met afpersing en moord”, zei Manzo in mei tegen de menigte. “Maar we zullen ze onder ogen zien.”

Manzo wordt vermoord vorige maand tijdens de viering van de Dag van de Doden in Uruapan.

Nog geen twee weken eerder werd ook Bernado Bravo, de leider van de kalkboeren van Michoacán, doodgeschoten. Bravo heeft de afpersingsclaims herhaaldelijk aan de kaak gesteld.

Omdat er zoveel risico’s aan verbonden zijn, is het niet verrassend dat sommige potentiële slachtoffers weglopen.
.
Ruim 80 jaar lang runde de familie Vicente een herenkledingbedrijf in het centrum van Mexico-Stad. Hij vond het niet zo erg toen mensen, zo’n vier jaar geleden, belden en om geld vroegen. Op een dag kwamen er drie mensen naar de winkel.

“Ze zeiden dat als ik niet zou betalen, ik geen beveiliging zou hebben, en als ik geen beveiliging zou hebben, zou er iets kunnen gebeuren met mijn werknemers – en zo niet met mij, dan met mijn familie,” herinnerde Vicente zich.

Net als veel andere doelwitten hoopt Vicente dat de dreiging zal verdwijnen. Maar bedreigende vreemdelingen bleven binnenstormen – en verhoogden hun eisen, van $500 per maand naar $1.000 per maand, naar $2.000 per maand, naar $10.000 per maand.

Zijn zoons dringen er bij Vicente op aan om te vertrekken: deze zaak, hoe geliefd ook, is zinloos. Met tegenzin stemde Vicente uiteindelijk toe. Door de sluiting verloren vijftien mensen hun baan, waarvan velen al lang in dienst waren. Sommigen verkochten uiteindelijk kleding in kraampjes langs de weg.

Vicente zei dat hij nooit aangifte had gedaan van de afpersingspoging: net als César vreesde hij dat iemand van de wetshandhaving gewetenloos zijn naam en adres aan de maffia zou onthullen. Hij heeft geprobeerd de ervaring te vergeten. Maar het is niet gemakkelijk. Drie generaties van het gezinsleven draaiden om die winkel.

“Omdat ik weigerde de afpersing te betalen, werd ik gedwongen het bedrijf te sluiten dat mijn grootvader in 1936 had opgericht, en het bedrijf dat mijn vader en ik voortzetten”, zegt Vicente, 67. “Het doet pijn. Het doet veel pijn.”

McDonnell is een stafschrijver en Sánchez Vidal is een speciale correspondent.