Het is een nieuw jaar, wat betekent dat miljoenen mensen goede voornemens maken die ze daadwerkelijk willen nakomen.
Wij willen beter eten. Beweeg meer. Verdien meer geld. Eindelijk controle over onze tijd. Wij profiteren ervan Het effect van een nieuw begineen principe dat geworteld is in het idee dat mensen een nieuw begin vaak zien als een kans om afstand te nemen van mislukkingen en tekortkomingen uit het verleden. Dit kan leiden tot een psychologische reset, waarbij we een hernieuwd gevoel van optimisme, zelfeffectiviteit en motivatie ervaren, wat gebruikelijk is naarmate het nieuwe jaar nadert.
Maar in februari zal een groot deel van die motivatie verdwenen zijn – niet omdat het de maatschappij niets kan schelen, maar omdat de manier waarop we tot goede voornemens komen fundamenteel gebrekkig is.
Waarom de meeste goede voornemens mislukken, zelfs als je echt wilt dat ze slagen
Als cultuur zijn goede voornemens voor het nieuwe jaar een test voor je persoonlijke discipline. Als je je eraan houdt, ben je toegewijd. Anders val je van de wagen. Volg de bekende schuld/schaamte-spiraal.
Maar nieuw gedragsonderzoek laat iets heel anders zien.
A Meerlandenstudie uit 2025 Uit onderzoek naar doelpersistentie bleek dat de sterkste voorspeller of iemand een besluit zou doorzetten niet de wilskracht, de discipline of zelfs de mate van specifiekheid van het doel was. Het is intrinsieke motivatie – of het gedrag zelf betekenisvol en persoonlijk lonend aanvoelt, in tegenstelling tot externe druk.
Met andere woorden: mensen laten hun goede voornemens niet varen omdat ze geen wilskracht hebben. Ze verlaten het omdat de doelen ervan nooit overeenkomen met hun echte leven. Dit helpt verklaren waarom het meest gebruikelijke oplossingsformat – rigide, resultaatgerichte doelen die één keer per jaar worden gesteld – onder druk de neiging heeft te mislukken.
