Tijdens een recente reis naar de geboorteplaats van mijn man in India werd ik tegengehouden door een duizend jaar oude banyanboom, groot en majestueus, die midden in een oude tempel stond. Het uitgestrekte bladerdak wordt ondersteund door wortels die er eeuwen over doen om de grond te bereiken. De tempel werd om hem heen gebouwd, en niet andersom, met het besef dat er sommige dingen zijn die niet overhaast kunnen (en mogen) worden.
De schoonheid en kracht van bomen komt niet voort uit efficiëntie of ontwerp, maar uit geduld. Het groeit door de tijd te gebruiken als een geschenk en niet als een obstakel, en ontwikkelt zich langzaam, doelbewust en zonder urgentie. Toen ik daar stond, werd het moeilijk om niet na te denken over hoe zelden moderne banen zoveel groei en geduld mogelijk maken.
De cultus van ‘ongeteste snelheid’
In de zakenwereld wordt tijd vaak als de vijand beschouwd. We proberen het voortdurend te comprimeren, te optimaliseren of er zelfs tegen te racen. Maar we bereiken een breekpunt. Bedrijven betalen niet alleen een ‘vermoeidheidsbelasting’ vanwege de race tegen de klok (volgens a Aflac Workforce-rapport 2024, bijna drie op de vijf Amerikaanse werknemers worden echter getroffen door een burn-out studies toonde aan dat bedrijven die prioriteit geven aan “strategische snelheid” (het verkorten van de tijd om belangrijke beslissingen te nemen) feitelijk hogere operationele beperkingen hebben en een lagere langetermijngroei hebben dan bedrijven die “opzettelijke snelheid” omarmen.
We hebben beweging verward met vooruitgang. In veel organisaties wordt denken gezien als een luxe, terwijl reactiviteit zich voordoet als daadkracht. Als alles dringend is, doet niets anders er toe. We hebben een cultuur opgebouwd waarin denken wordt behandeld als een luxe en niet als een verantwoordelijkheid, en reflectie is iets waarvan we onszelf beloven dat we het zullen bereiken zodra het ‘echte werk’ is gedaan. Een pauze nemen, vooral in een leiderschapsrol, kan riskant en zelfs onverantwoord aanvoelen.
Snelheid is uiteraard niet per se slecht. Het probleem is ongeteste snelheid: de veronderstelling dat sneller altijd beter is, dat aarzeling eerder een teken is van zwakte dan van wijsheid.
VC-geheim: actieve vertraging
Het scherpste voorbeeld van deze waanzin komt uit de high-stakes arena van durfkapitaal. Ervaren beleggers houden zich vaak bezig met een praktijk die ‘actief uitstelgedrag’ wordt genoemd, waarbij ze opzettelijk beleggingsbeslissingen uitstellen om te optimaliseren voor meer informatie, zoals nog een maand aan winstgegevens, wat van cruciaal belang is. dienstof marktverschuivingen.
Dit is geen luiheid; het is strategische terughoudendheid. Door een ‘ja’ of ‘nee’ antwoord uit te stellen, creëert een belegger niet alleen tijd voor verdere signalen, maar schept hij ook ruimte voor verdere inzichten die hun denken kunnen beïnvloeden – inzichten die zelden onder druk naar voren komen. Door zichzelf meer tijd te geven om na te denken, verminderen ze ook het aantal emotiegedreven beslissingen die vaak worden gevoed door de angst iets te missen.
Zoals psychiater en filosoof Viktor Frankl ooit zei: ‘Tussen stimulus en respons ligt ruimte. In die ruimte ligt onze kracht om een respons te kiezen. In onze respons ligt onze groei en vrijheid.’
De winter is geen mislukking
Dezelfde principes gelden voor meer dan alleen beleggen. Creativiteit, wijsheid en ethische duidelijkheid vereisen allemaal een incubatie. Sommige problemen reageren niet op geweld of urgentie. Ze reageren op de ruimte.
Daar werd ik onlangs aan herinnerd op het Sundance Film Festival, waar ik een mindfulnesssessie bijwoonde onder leiding van filmmaker Chloé Zhao. Hij vertelt over de geest die door de seizoenen beweegt. Iedereen ervaart de winter, zei hij, en de winter is geen mislukking. Dit is een rustige periode van herstel, herstel en voorbereiding op wat daarna komt.
Zijn waarschuwing bleef bij mij hangen: bouw niet overhaast een kas alleen maar om de winter te vermijden.
Tijdens de sessie met Zhao zat onze groep in stilte bij elkaar. Er ontstond iets subtiels maar krachtigs: een gevoel van verbondenheid – niet door een gesprek of samenwerking, maar door gedeelde stilte. Dit herinnert ons eraan dat reflectie niet alleen hoeft te worden gedaan; het kan ook gemeenschappelijk zijn, waardoor harmonie ontstaat zonder dat er een enkel woord wordt gesproken.
De AI-factor: waarom we moeten vertragen
Op Sundance sprak Zhao een zin uit die mij altijd bijblijft: we zijn het origineel vergeten AI—Voorouderlijke intelligentie. De verzamelde wijsheid van menselijke ervaring. Praktijken die de samenleving hielpen overleven lang voordat optimalisatie een primair doel werd. Veel tradities bouwen gestructureerde onderbrekingen in het dagelijks leven in – niet als een inefficiëntie, maar als een noodzaak.
In de Bhagavad Gita wordt de geest beschreven als onze grootste bondgenoot of grootste hindernis. Een gedisciplineerde geest wordt een brug naar helderheid en inzicht; het ongedisciplineerde houdt ons gevangen in reactie en identificatie met vluchtige gedachten. Deze praktijk gaat niet over het onderdrukken van gedachten, maar over het observeren ervan – het cultiveren van het vermogen om te getuigen in plaats van onmiddellijk te reageren.
Deze vaardigheden worden steeds belangrijker in het AI-tijdperk.
Motoren zijn erg goed in optimalisatie. Ze worden onmiddellijk uitgevoerd, verwerken grote hoeveelheden gegevens en vertonen patronen op een schaal die mensen niet kunnen evenaren. Wat ze niet doen is pauzeren. Ze vragen niet of er iets gebouwd moet worden, of hoe het de menselijke ervaring in de loop van de tijd zou kunnen veranderen.
Die verantwoordelijkheid blijft de onze.
Drie pijlers van een ‘Beringin’-leider.
Naarmate de technologie zich snel ontwikkelt, veranderen ook de unieke bijdragen van mensen. Leiderschap gaat niet alleen over sneller bewegen en beter weten wanneer je moet stoppen met bewegen. Reflexologie is niet langer een persoonlijke welzijnspraktijk; het is een strategische capaciteit.
Voor leiders die met de hedendaagse complexiteit worden geconfronteerd, betekent dit geen terugtrekking uit de technologie of een afwijzing van de vooruitgang. Dit vereist een bewust ontwerp en herontwerp.
Drie praktijken kunnen helpen. Pas in de eerste plaats opzettelijk uitstel toe bij beslissingen waarbij veel op het spel staat. Vraag wat er duidelijker kan worden als je langer wacht, en of de urgentie reëel is of gewoon een gewoonte. Ten tweede: zorg voor rust in uw creatieve en leiderschapsprocessen, door middel van geplande denktijd, momenten zonder apparaten of rustige reflectie voordat u grote beslissingen neemt. Inzichten komen zelden op commando. Ten derde: normaliseer de winter, zowel persoonlijk als organisatorisch. Niet elke fase is voor uitvoer. Sommige zijn voor herstel, integratie en leren.
Als ik terugdenk aan die tempel in India, zie ik dit idee van ‘opzettelijke stappen’ fysiek tot uiting komen. De banyanboom wortelt niet snel diep. Het wortelt diep door geduld, kalmte en doorzettingsvermogen. Natuur, ritueel en tijd zijn met elkaar verweven om ons eraan te herinneren dat niet al het betekenisvolle kan of moet worden overhaast.
