Ik heb het gehoord Matthew Lillarder zijn veel namen de laatste tijd, en dat maakt me blij, omdat het met Jim Carrey wasLillard is een van mijn favoriete acteurs uit de jaren 90 die nog steeds films maakt.
Hij is te zien in de nieuwste versie Vijf nachten bij Freddy’s film (die we een behoorlijke beoordeling gavenmaar weet je, de gewoonste zaak van de wereld), en het lijkt erop dat bijna iedereen–Nou ja, behalve Tarantino– houdt van Lillard. Van Schreeuwennaar Scooby-Doonaar AfstammelingenLillard is altijd aanwezig in elke film waarin hij speelt.
Maar de meeste mensen zouden dat waarschijnlijk wel zeggen Schreeuwen is zijn beste werk uit de jaren 90 (of dat, of Hij is dat allemaal), zou ik een veel obscure film kiezen, namelijk de film uit 1998 SLC-punk!. Deze film is werkelijk geweldig, en ik ben hier om erover te praten.
Oh, en spoilers voor een 27 jaar oude film.
Als eerste: SLC Punk! Misschien Lillard op zijn best
Toch ook nu SLC-punk! kwam uit in de jaren 90, eigenlijk rond de jaren 80. In de film speelt Lillard een slimme jongen genaamd Stevo die echt van punk houdt in de “slechtste” levensstijlomstandigheden, namelijk het zeer conservatieve (in termen van waarden) Utah. Toch staat hij er niet helemaal alleen voor, want ook zijn beste vriend ‘Heroin Bob’ (Michael Goorjian) gaat over dat leven.
De twee moeten Salt Lake City verkennen als buitenstaanders, en ze omarmen het…voor het grootste deel. Zie je, “Heroïne Bob” voelt veel authentieker aan dan Stevo. Want hoewel ‘Heroin Bob’ zo werd genoemd, was het maar een grapje, omdat hij een straight edge-man was, en heel erg in lijn met de punk-ideologie, omdat hij een heel harde opvoeding had gehad. Ondertussen is Stevo het type dat moeilijk te voorspellen is. Zijn ouders zijn rijk, en hij ook Kan ging naar de Harvard Law School, maar dat deed hij niet omdat hij punk cool vond, en hij omarmde non-conformiteit.
Lillard speelt dit met gemak. Hoewel iedereen kan zien dat hij meer van haar houdt idee over punk in plaats van over punk zelf, krijg je het gevoel dat Stevo zich hiervan niet bewust is. In zijn gedachten was hij dat wel is punk, maar veel van de dingen die hij doet gaan daar tegen in. Hij heeft bijvoorbeeld terloops een relatie met een vrouw genaamd Sarah (Jennifer Lien), en zij geloven hij is cool met hun niet-monogame relatie. Maar als hij erachter komt dat de vrouw seks heeft met iemand anders, slaat hij de man, om later te beseffen dat dit in strijd is met zijn opvattingen over ongepastheid.
Het is een genuanceerde show en heeft een duidelijk begin, midden en einde… misschien is dat de reden waarom Lillard niet terugkeerde voor het vervolg, Punk is dood, waar niemand om vroeg. Maar hé, ‘Heroïne Bob’ is tenminste terug. Soort van.
De film is een komedie, maar op de een of andere manier slaagt Lillard erin er Gravitas aan te verlenen
SLC-punk! is eigenlijk een heel grappige film…als hij dat wil (daar kom ik later op terug). Een groot deel van de humor komt van Lillards personage dat de spot drijft met mensen die hij als vierkant beschouwt (zoals zijn ouders, die voormalige hippies waren en yuppies werden). Stevo kan niet overweg met de meerderheid van de mensen in SLC, dus hij maakt ze belachelijk. “Heroin Bob” is ook best grappig, omdat hij er heel aardig uitziet, ook al heeft hij een hanenkam die mensen bang lijkt te maken.
Maar ook al is dit een komedie, er zit een aantrekkingskracht op het verhaal die niet over het hoofd mag worden gezien. Het punt is dat, zoals eerder vermeld, Stevo echt het gevoel heeft dat hij deze levensstijl leeft, en de ernst die hij heeft tegenover de subcultuur geeft je echt het gevoel dat hij de verkeerde kant op gaat, zonder dat hij het zich eens realiseert. Als hij mensen bang maakt, heb je het gevoel dat hij uiteindelijk uit de hand zal lopen als hij zijn leven niet onder controle kan krijgen.
Zoals ik al eerder zei, heeft de show een duidelijk begin, midden en einde, en Lillard gaat van het houden van punk, naar het in twijfel trekken ervan, naar eindelijk begrijpen dat hij de hele tijd probeerde erachter te komen wie hij werkelijk was.
Voordat we echter bij die sterke emotionele boog komen, zien we een heleboel dwaze momenten waarop de gelovigen geschokt zijn door Stevo’s woorden en uitdrukkingen, wat zorgt voor een leuke rit… totdat dat niet meer het geval is.
Lillard zorgt ervoor dat de punkscene authentiek aanvoelt
Een van mijn beste vrienden van de basisschool liet mij kennismaken met deze film, en op dat moment stelde hij mij voor Echt wees punk. Ik bedoel, ik denk dat hij dat nog steeds is, omdat hij nog steeds naar concerten gaat, maar ik denk dat de kant van hem die het gevoel had dat hij een punk was (en niet alleen maar van muziek hield), begint te verdwijnen, zoals dat bij de meeste mensen het geval is als ze volwassen worden.
Niettemin had ik, toen hij mij kennis liet maken met de film, het gevoel dat hij volledig begreep dat het karakter van Lillard slechts een probleem was, en dat de levensstijl zelf nog steeds de moeite waard was. Maar wat dat betreft was hij vriendelijk leuk vinden Het karakter van Lillard is simpelweg een meer gerealiseerde versie van hemzelf. Het is interessant, maar ik denk dat Lillard echt het gevoel weergeeft iets te willen zijn wat je niet bent, zelfs als je het moet forceren.
Eigenlijk ben ik daar ook geweest, maar voor mij was het rapmuziek, omdat ik echt dacht dat ik “deel uitmaakte van de cultuur” toen ik jonger was – ook al was ik meer zo. Antonius Mackiekarakter erin 8 mijl. En Lillard zorgt er ook voor dat het authentiek aanvoelt, omdat veel mensen die zich identificeren als punks eigenlijk niet veel reden hebben om autoriteit uit te dagen. Het is eigenlijk gewoon een deel van de angst om volwassen te worden.
In veel opzichten gaat punk zelf over het verlangen om jong te blijven. Het is een rebellie tegen het ouder worden en Lillard laat het met zijn optreden maar al te echt aanvoelen.
Het heeft een van de treurigste eindes, en Lillard verkoopt het absoluut
Oké, ook al staat het niet in ons artikel meest treurige doodsfilms die ons hart brekenIk wil zeker toevoegen SLC-punk!omdat er een van de treurigste sterfgevallen in films is die ik ooit heb gezien, en dat is de dood van ‘Heroïne Bob’. Zoals eerder vermeld gebruikt Bob, wiens echte naam het personage Bob Williams is, eigenlijk geen heroïne omdat hij bang is voor naalden. Straight edge zijn betekent niet doen elk Drugs – INCLUSIEF alcohol of tabak (daar kom ik nog op terug) – kunnen als punk worden beschouwd, omdat ze in veel opzichten tegengesteld zijn aan punk, zoals de levensstijl vaak is. omarmen medicijnen.
Worstelaar CM Punk wordt bijvoorbeeld vaak de ‘Straight Edge Superstar’ genoemd omdat hij openlijk vasthoudt aan de straight edge-levensstijl. Nu gelooft “Heroïne Bob” dat hij een rechtlijnig persoon is, maar het blijkt dat hij geen rechtlijnig persoon is helemaal niet Eerlijk gezegd leidde het tot zijn dood, omdat hij (onbewust) Percodan en alcohol slikte omdat hij hoofdpijn had, en daarbij uiteindelijk stierf.
Laat me je vertellen, de scène was wreeden dat kwam voor 100% door de reactie van Lillard toen hij zijn beste vriend zag sterven. Dit is een scène waarin je Lillards veelzijdigheid als acteur echt te zien krijgt, terwijl je ziet hoe hij zijn rol in de dood van zijn vriend volledig in twijfel trekt. Dit verandert zijn karakter om te beseffen dat hij zich pas voordeed als een punk nadat hij het eindresultaat voor zichzelf beseft als hij doorgaat op zijn huidige pad.
Het is een fenomenale, ongelooflijke prestatie en een van de redenen waarom dit mijn favoriete Lillard-rol is. Wat is van jou?
