Nu de oorlog in Iran zijn vierde week ingaat, stijgen de kosten. Ayesha Rascoe van NPR praat met Doug Weir, van het Conflict and War Observatory, over de impact op de menselijke gezondheid en het milieu.
AYESHA RASCOE, HOST:
Sinds het begin van de oorlog in Iran, drie weken geleden, hebben beelden van vernietiging onze schermen gevuld: zwarte rook die langs de skyline van Teheran golft, vlammen die uit gasvelden in de Golf komen. Doug Weir is directeur van het Conflict and Environment Observatory en heeft de impact van oorlog op ecosystemen en de menselijke gezondheid in de regio gedocumenteerd. Bedankt dat je bij ons bent.
DOUG WEIR: Bedankt dat je me hebt.
RASCOE: Er was vorige week dus een grote escalatie in de oorlog met aanvallen die rechtstreeks gericht waren op de olie-infrastructuur. Hoeveel maakt u zich vanuit uw perspectief zorgen over het milieu?
WEIR: Normaal gesproken behoren aanvallen op oliefaciliteiten en infrastructuur tot de meest milieuschadelijke incidenten die we ooit hebben gezien. We zien vervuiling in de lucht, vervuiling op het land, en dan ook vervuiling in het water.
RASCOE: Het grootste deel van deze oorlog werd uitgevochten in of vlakbij een van de dichtstbevolkte steden ter wereld. Teheran heeft meer inwoners dan New York City. Wat zijn de gevolgen voor de mensen die er wonen, zowel op de korte als op de lange termijn?
WEER: Ja. Dit is dus waarschijnlijk een van de meest zorgwekkende incidenten die we in het conflict hebben gevolgd. Dus van de ene op de andere dag, tussen 7 en 8 maart, viel Israël vier oliefaciliteiten aan in en rond Teheran, die, zoals u zegt, een enorme bevolking heeft – ongeveer 9 miljoen mensen. Teheran wordt omringd door bergen, en vaak drijft de atmosfeer ’s nachts de vervuiling de stad in. En dit is een stad die bekend staat om zijn slechte luchtkwaliteit. We hadden deze aanval dus van de ene op de andere dag, en dit betekent dat de stad gevuld was met allerlei onaangename materialen van deze branden: koolmonoxide, zwaveldioxide, stikstofoxide, roet en metaalresten. Al deze vervuiling verspreidt zich naar de steden en stelt mogelijk miljoenen mensen bloot aan acute ademhalingsrisico’s.
RASCOE: Is dit slechts de korte termijn, of zijn er risico’s op de lange termijn aan verbonden?
WEIR: Het grootste deel van deze vervuiling komt dus in de bodem terecht, en mogelijk ook in het water. Waar we dus aandacht aan moeten besteden na het conflict is het niveau van vervuiling in heel Teheran en op gevoelige plaatsen zoals grondwaterlagen.
RASCOE: Wat zijn de risico’s voor het milieu als deze gifstoffen in de bodem terechtkomen? Heeft u specifieke voorbeelden waarin we de verwoestingen van oorlog zien?
WEER: Ja. Ik bedoel, dit gebied is een geweldig voorbeeld van vernietiging van het milieu. Dus eind jaren tachtig, tijdens de oorlog tussen Iran en Irak, zagen we wijdverbreide aanvallen op olietankers en olieplatforms en grote olielekken. Tijdens de Golfoorlog van 1991 verbrandde Irak zo’n 700 oliebronnen in Koeweit toen het zich terugtrok, en deze branden bleven maandenlang branden, waardoor enorme hoeveelheden vervuiling ontstonden. We weten dus wat de schade is en wat de foto is, en we hebben dit verhaal eerder gezien.
RASCOE: En veel mensen hebben kaarten gezien waarop alle schepen te zien zijn die momenteel vastzitten in de Golf, waaronder veel olietankers. Was er sprake van een olieramp als gevolg van deze oorlog?
WEER: Ja. Ik bedoel, we hebben tot nu toe wat lekkage gezien. Gelukkig waren van de schepen die het doelwit waren – zo’n twintig of zo – slechts een paar olietankers en slechts een paar ervan waren vol. We zien dus enkele grote branden in Basrah nadat een paar dagen geleden verschillende mensen het doelwit waren. Maar we zien ook veel aanvallen op Iraanse marineschepen die tot zinken zijn gebracht. En als schepen zinken, worden ze een belangrijke bron van vervuiling.
Ik denk dat we ons enorme zorgen maken over wat er daarna gaat gebeuren en waar we een toename zien van de zeeoorlogen en gevechten in de Perzische Golf. Dat is erg oppervlakkig. Het is erg gesloten. Vervuiling kan nergens heen. Er zijn daar gevoelige ecosystemen: koraalriffen en zeegrasvelden en gevoelige soorten, en ook veel ontziltingsinstallaties, die niet zo goed werken als ze olie moeten opzuigen.
RASCOE: Omdat de Golfregio een van de droogste regio’s ter wereld is, zijn mensen afhankelijk van ontzilt water. Wat als de plant zelf het doelwit is? Wat volgens mij eerder is gebeurd.
WEER: Ja. Ik denk dus dat ongeveer honderd miljoen mensen in deze regio afhankelijk zijn van ontzilt water. Maar momenteel lijkt het erop dat dit iets is dat niemand qua drempel wil overschrijden. Als we echt kijken naar de beslissing om zich op gewassen te richten, zou dit verwoestende gevolgen kunnen hebben voor gemeenschappen rond de Perzische Golf.
RASCOE: Groter beeld: bestaat de mogelijkheid dat dit conflict ertoe zou kunnen leiden dat landen meer gaan investeren in hernieuwbare energie, zodat je sommige landen zou kunnen zien zeggen: we hebben meer alternatieve energie nodig, zodat we minder afhankelijk zijn van olie en gas?
WEIR: Ik denk dat dit een les is voor veel landen, vooral in Europa, waarvan ik denk dat ze zich hebben gerealiseerd dat fossiele brandstoffen geen veiligheid en veerkracht bieden in het licht van geopolitieke incidenten en onrust. Wanneer we met een situatie als deze worden geconfronteerd, zien we doorgaans dat landen zich wenden tot andere brandstoffen, zoals steenkool, en weer terug naar brandstoffen waartoe ze wel toegang hebben. Maar naarmate de tijd verstrijkt, zeker na Oekraïne, zien we een verschuiving in het nationale en regionale energiebeleid, dat methoden voor het koolstofarm maken aanmoedigt. En ik denk dat wat we nu in de Golf zien de zaken alleen maar erger zal maken en versnellen.
RASCOE: Doug Weir is de directeur van het Conflict and Environment Observatory. Hartelijk dank dat u bij ons bent.
WEIR: Heel erg bedankt dat je mij hebt.
Copyright © 2026 NPR. Alle rechten voorbehouden. Bezoek onze website gebruiksvoorwaarden En toestemming pagina binnen www.npr.org voor meer informatie.
De nauwkeurigheid en beschikbaarheid van NPR-transcripties kunnen variëren. De transcriptietekst kan worden herzien om fouten te corrigeren of updates aan de audio aan te passen. Audio op npr.org kan na de oorspronkelijke uitzending of publicatie worden bewerkt. Het officiële verslag van een NPR-programma is een audio-opname.
