‘Als je een ster geen liefde kunt geven, wat moeten we dan doen? Waarom gaan we überhaupt weg?’
—Amit Kshatriya, Associate Administrator van NASA
Het is triest om te bedenken dat er niets anders is dan een dunne deken van gasmoleculen die ons scheidt van het niets zelf: een wolk van voornamelijk stikstof en zuurstof, bij elkaar gehouden door de zwaartekracht, aan de andere kant waarvan de majestueuze leegte en vormloosheid van het universum ligt. Deze laag is tegelijkertijd een schild en filter, een bloedsomloop en klimaatregulator voor de aarde die leven in zijn verschillende variaties mogelijk maakt. Dit alles vanuit een dunne gloeiende blauwe lijn: onze atmosfeer.
Zonder die dunne blauwe lijn zou de aarde een bevroren woestenij zijn. Wanneer zonlicht door de atmosfeer gaat, verwarmt het het aardoppervlak en wordt het als warmte teruggestraald. In plaats van het terug te laten keren naar de ruimte, absorberen broeikasgassen de warmte en geven deze weer af. Dit staat bekend als het broeikaseffect en creëert een duurzaam klimaat. Het verbranden van fossiele brandstoffen verhoogt de concentratie van deze gassen, waardoor het opwarmingseffect toeneemt rampzalige gevolgen.
Het is verbijsterend om deze fragiele lijnen vanuit de ruimte te zien. Er wordt gezegd dat de aanblik van onze planeet, ronddrijvend in de inktvlekken van het universum – een eindeloze herhaling – een diepgaande cognitieve verschuiving in de richting van eerbied en verbondenheid teweegbrengt. Wanneer we geconfronteerd worden met de grens tussen niets en alles, verdwijnen alle andere grenzen. Ruimtefilosoof Frank White vat de getuigenissen van veel astronauten samen en roept dit naar voren Effectenoverzichtdat is de naam van dit bulletin.
“Wat je beseft is dat iedereen die je kent het heeft overleefd en zich in de atmosfeer bevond”, zei ingenieur en astronaut Christina Koch toen ze haar ervaringen op het Internationale Ruimtestation in 2019-2020 beschreef. “Alles buiten de aarde is volkomen onherbergzaam. Je ziet geen grenzen, je ziet geen religieuze grenzen, je ziet geen politieke grenzen. Het enige wat je ziet is de aarde en je ziet we lijken veel meer op elkaar dan op elkaar.”
Koch was een van de vier astronauten aan boord van het schip dat de mensheid zojuist het verst voorbij die dunne blauwe lijn had gebracht, een voortstuwende sprong van het leven naar de wetenschap en weer terug. NASA’s Artemis II-missie bracht onze soort naar de andere kant van de maan om deze van dichtbij te bestuderen, levensondersteunende systemen in de ruimte te testen en de gezondheid ervan boven een lage baan te observeren. Om nog maar te zwijgen van het produceren van beelden van de aarde die we nog nooit eerder hebben gezien wanneer we het het meest nodig lijken te hebben.
In een emotionele boodschap van het ruimtevaartuig vertelde missiespecialist Jeremy Hansen dat de bemanning namen voor twee maankraters had voorgesteld. Ze stelden voor om een van de bijzonder heldere kraters te vernoemen naar de overleden vrouw van Kapitein Reid Wiseman, Carroll, die in 2020 op 46-jarige leeftijd aan kanker stierf. Ten tweede gaven ze hun schip dezelfde bijnaam als ze hun schip gaven – dezelfde naam die ze gebruikten om dit record van seismisch verlies te zien, in de diepten van de glinsterende leegte: Integriteit.
Integriteit, een nobel woord dat dezelfde wortel heeft als een geheel getal – ‘volledige eenheid’ – en integraal is, net als de sfeer in het leven. De atmosfeer, die wij een lijn noemen, is dezelfde als een massa die zich vanaf een aanzienlijke afstand tot één uitstrekt. In werkelijkheid is het een gradiënt van gasdeeltjes, poreus en toch ondoorzichtig genoeg om alles van niets te scheiden. Blauw dat vervaagt tot zwart, het membraan van het organisme dat we de aarde noemen: het geheel zelf, als we het maar konden zien.
