De dood van het handschrift is enorm overdreven

Ik hield er nooit van om met de hand te schrijven. Toen ik opgroeide, was ik jaloers op de meisjes in mijn klas wier letters rond waren en aan elkaar geregen als boeketten, terwijl ik mijn woorden nauwelijks binnen de lijnen van een notitieboekje kon houden. Toen mijn vader me in de zomer tussen de vierde en de vijfde klas inschreef voor een typeles, leerde ik het QWERTY-toetsenbord en heb ik nooit meer achterom gekeken.

Behalve de gebruikelijke Baken Mavis CD-ROM, mijn verhaal lijkt waarschijnlijk sterk op het traject van andere millennials en Gen Z-generaties. Terwijl we technisch aan het leren zijn Hoe Als het om schrijven met de hand gaat, houden velen van ons deze gewoonte niet lang genoeg vol om het als volwassene natuurlijk te laten aanvoelen. Ik ben bijna elk uur dat ik wakker ben bezig met het typen van verhalen, e-mails, zoekopdrachten en sms-berichten, maar afgezien van een paar wenskaarten per jaar en af ​​en toe een halfslachtige dagboekupdate, kom ik zelden fysiek schrijven. Dus toen mijn redacteur bij Business Insider voorstelde dat ik zou proberen mijn eerste versie van dit verhaal te schrijven, was ik bang. Zou het niet lang duren om elke letter van het alfabet te doorlopen? En of mijn redacteur het kan lezen Hij? (Noot van de redactie: Ondanks het onvermogen om binnen de lijnen te blijven en de vaagheid tussen de p en d, blijft het handschrift van de auteur leesbaar. Hij heeft zojuist de fout gemaakt om zijn conceptversie in Google Documenten te plaatsen, waar het gemakkelijker te lezen is.)

Veel studenten worden tegenwoordig met dezelfde zorgen geconfronteerd met betrekking tot handschrift. Als een poging om te beteugelen Je hebt plagiaat gepleegdprofessoren wisselen essays en take-home-opdrachten uit voor examens en beoordelingen tijdens de les. Ze verboden beeldschermen en brachten de blauwe, Robin’s-eierkleurige papieren boekjes terug die ooit een steunpilaar waren van universiteitsexamens. Kortom: Handschrift is terug.

De terugkeer naar analoog is het tegenovergestelde van wat veel mensen vanaf het begin van het digitale tijdperk voorspelden. Onlangs in augustus zei Sridhar Vembu, de medeoprichter van de miljardair en voormalig CEO van Zoho, voorspeld op X dat “handschrift een verloren kunst zal worden”. Gehoopt wordt dat generatieve AI de afname van het schrijven met pen en papier zal versnellen, en niet zal leiden tot een terugkeer naar het schrijven op de universiteit. Het zal misschien geen verrassing zijn dat het een hobbelige rit was.

Zoals een Ivy League-professor onlangs toegaf tijdens de bijeenkomst van onze vrienden: “Haar handschrift is echt, echt, Echt slecht.” Gewoon proberen het werk van een leerling te lezen voor beoordelingsdoeleinden is een enorme hoofdpijn geworden, waardoor de tijd die de opdracht in beslag neemt, wordt verdubbeld.

De weg van een perfect handschrift naar een kippenkrab is in Amerika een winderige weg.

Handschrift was ooit een pijler van het Amerikaanse onderwijscurriculum, een van de zogenaamde ‘drie R’s’ naast ‘lezen’ en ‘rekenkunde’. De vorm van het leerplan op een bepaald moment hangt nauw samen met de behoeften van de beroepsbevolking op dat moment.

Terwijl de VS zich halverwege de 19e eeuw vormden tot een industriële wereldmacht, populariseerde Platt Rogers Spencer, de ‘vader van het Amerikaanse handschrift’, zijn uitgebreide ‘Spencerian’-schrift met als doel nauwgezette, op details gerichte werkers van de toekomst te ontwikkelen. Zijn aanpak werd de standaard in Amerikaanse klaslokalen tot het begin van de 20e eeuw, toen deze werd vervangen door de nuttiger Palmer-methode – een cursieve techniek die prioriteit gaf aan snelheid en leesbaarheid in het machinetijdperk.

Christopher Hamner, hoogleraar geschiedenis aan de George Mason University, zei tegen zijn studenten: “Als ik het niet kan lezen, heb je geen punt.”

Maar tegen het einde van de jaren zeventig was het handschriftonderwijs in verval geraakt, zegt Jonathan Dubay, CEO van Handwriting Success. Elektrische typemachines waren overal verkrijgbaar, en kinderen leren schrijven was altijd een gedoe. “Leraren moeten hier veel tijd aan besteden, kinderen weten niet meer hoe ze het moeten doen en er is veel recidive. Het werkt niet.” Op dat moment werkte Dubay’s moeder, Inga, samen met kalligrafie-instructeur Barbara Getty om een ​​handschriftcurriculum voor basisschoolleerlingen te ontwikkelen met behulp van het gepatenteerde Getty-Dubay Italic, dat het gemak van afdrukken probeerde te combineren met de snelheid van cursief schrijven.

Het Getty-Dubay-systeem kreeg grip, maar niet genoeg om het opgeven van het handschrift ongedaan te maken. Aan het eind van de jaren 2000 werd in artikelen in de New York Times en TIME gerouwd om de dood van de ‘leesbare hand’ – vooral in cursief, waarin de meeste Amerikaanse scholen helemaal niet meer lesgeven. In de daaropvolgende jaren leek de alomtegenwoordigheid van smartphones de laatste nagel aan de doodskist van het handgeschreven woord.

En nu is meteen bewezen dat ChatGPT en andere AI-tekstgeneratoren hightech zijn huiswerk cheatmachine. Terwijl sommige professoren sleutelen aan AI-detectietools om plagiaat uit te roeien, kiezen anderen ervoor om analoog te gaan.

Afgelopen mei rapporteerde de Wall Street Journal een stijging van de Blue Book-verkopen aan verschillende Amerikaanse universiteiten als bewijs van deze trend. Roaring Spring Paper Products, het bedrijf dat Blue Books maakt, bevestigde een omzetstijging op jaarbasis sinds ChatGPT eind 2022 algemeen beschikbaar werd. Een woordvoerder vertelde me echter dat de wereldwijde verkopen nog steeds ruim onder de cijfers van vóór de pandemie liggen, en legde uit dat de verschuiving naar online leren de overname van online examens heeft versneld.

COVID heeft ook de achteruitgang van het handschrift versneld.

Christopher Hamner, hoogleraar geschiedenis aan de George Mason University, herinnert zich een vroege periode in zijn carrière als docent, toen studenten een ‘interessant’ handschrift hadden. Tegenwoordig zegt hij dat het vaak ‘angstaanjagend’ is, en hij noemt de pandemie als oorzaak. Tegenwoordig zitten leerlingen nog steeds op de middelbare school, terwijl de wereld op slot zit en het leren online plaatsvindt, waardoor leerlingen als tieners waardevolle handschriftoefeningen worden ontzegd.

Helaas blijkt het gebrek aan praktijk. “Ongeveer een kwart ervan wordt netjes afgedrukt, en de rest is moeilijk te lezen”, zegt Hamner, die vorig jaar het Blue Book-examen terugbracht. “Ik zeg tegen ze: ‘Als ik het niet kan lezen, krijg je geen punten.'”

Sarah Schoemann, hoogleraar computerwetenschappen aan het College of Charleston, heeft de horrorverhalen gehoord. Hij koos ervoor om over te stappen op handschriftevaluaties in de klas na een “ruig ontwaken” met een cursus 3D-modelleren afgelopen voorjaar. Van de studenten wordt verwacht dat ze buitenscènes creëren die regen of sneeuw laten zien met behulp van vooraf gemaakte modellen en hun eigen deeltjeseffecten; velen stuurden bijna identieke grijze palmbomen van lage kwaliteit met onopvallende deeltjesdetails erop. Toen Schoemann de taakprompts in ChatGPT testte, waren de resulterende resultaten dezelfde als die van de studenten. Hoewel de schrijfvereisten voor de cursus van Schoemann vrij minimaal waren, waren ze voldoende om de sympathie van zijn collega’s op andere afdelingen te wekken. “Faculteiten Geesteswetenschappen en Sociale Wetenschappen hebben het moeilijk.”

Ondanks de aanhoudende achteruitgang is de algemene belangstelling voor het handschrift door de jaren heen stilletjes doorgedrongen. Dubay heeft de afgelopen tien jaar een sterke stijging gezien in de verkoop van handschriftinstructie-apps, waarvan hij een deel toeschrijft aan de opkomst van thuisonderwijs. “Over het algemeen besluiten ouders dat ze willen dat hun leerlingen wat handschriftervaring opdoen”, zegt hij.

Cursief schrijven maakt een comeback. Deze zomer hebben de wetgevers in Pennsylvania een wet aangenomen die het onderwijzen van cursief handschrift op de openbare scholen van de staat verplicht, waarbij ze “dwingende cognitieve, ontwikkelings- en praktische redenen aanhaalden om ervoor te zorgen dat studenten op zijn minst een basiskennis hebben” van de vaardigheid. Als het wetsontwerp wordt ondertekend, zou Pennsylvania de 26e staat worden die het onderwijs in cursief verplicht stelt – een aantal dat sinds 2016 bijna is verdubbeld.

Handlettering legt een niveau van nauwkeurigheid op dat ik heb gemist in mijn gebruikelijke creatieve proces.

Er zijn praktische redenen om deze heropleving te vieren, zoals het behoud van de mogelijkheid om archiefdocumenten in cursieve vorm te lezen. Maar er zijn waarschijnlijk cognitieve voordelen aan handschrift, in welke vorm dan ook. Uit een onderzoek uit 2021, gepubliceerd in ‘Psychological Science’, blijkt dat mensen die fysieke aantekeningen maakten nieuwe informatie beter absorbeerden en onthouden dan degenen die typten.

Anderen voelen zich aangetrokken tot handgeschreven brieven om dezelfde redenen waarom ze geneigd zijn manden te vlechten of boekenplanken te kopen die helemaal opnieuw zijn gemaakt. In de huidige wereld van strakke schermen valt er iets te zeggen voor vakmanschap en de praktijk van vertragen om van begin tot eind iets nieuws en moois te creëren. Een Reddit-groep die zich toelegt op het oefenen en verbeteren van handschrift is een van de grootste op het platform met meer dan 1 miljoen leden, terwijl TikTok en YouTube een groeiend aantal handschriftgerichte makers van inhoud hebben.

Aan de andere kant was ik traag met het ontvangen van de memo. Afgezien van een paar Blue Book-examens op de universiteit, heb ik sinds de middelbare school waarschijnlijk niet meer met de hand geschreven, lang geleden. Maar ik maakte fysieke aantekeningen tijdens de middelbare school en de universiteit, waar ik me herinner dat ik de leuke streken van een vulpotlood verkoos boven de ruwheid van een pen. Dus toen het tijd werd om dit artikel samen te stellen, ging ik terug naar mijn oude vriend, Bic #2.

Zelfs met de juiste uitrusting ontbrak mijn techniek nog steeds erg. Ik heb moeite om de cirkel rond de kleine letters ‘A en’ O te sluiten, waardoor ze allebei op de letter ‘U’ lijken. Ik had krampen in elke vinger van mijn schrijvende hand en had een sportblessure in mijn rechterelleboog.

Afgezien van de frustraties, zorgt het schrijven met de hand ervoor dat ik me meer verbonden voel met wat ik wil uitdrukken. Ik kan zo snel typen als ik kan denken, wat betekent dat ik mezelf vaak niet de tijd geef om echt over iets na te denken voordat ik het op de pagina (of, beter gezegd, op het scherm) zet. Uiteindelijk typ en typ ik dezelfde zinnen en alinea’s opnieuw, terwijl ik gaandeweg mijn gedachten aanscherp. Handschrift (in mijn geval de rechterhand) legt daarentegen een niveau van nauwkeurigheid op dat ik heb gemist in mijn gebruikelijke creatieve proces.

“Technologie kan het beantwoorden gemakkelijk maken, maar studenten ook verlammen als ze te veel keuzes hebben”, zegt Russell Seidle, hoogleraar bedrijfskunde aan de Suffolk University in Boston, die sinds 2013 Blue Book-examens in zijn lessen gebruikt. Na kort te hebben geëxperimenteerd met een online-first-aanpak tijdens de pandemie, realiseerde Seidle zich dat handgeschreven examens sterkere redeneervaardigheden ontwikkelden door studenten te dwingen zich aan één antwoord te binden, dat te rechtvaardigen en te laten zien hoe ze daar kwamen.

Voor leerlingen die opnieuw leren informatie te verwerken zonder de hulp van AI, faciliteert handmatig schrijven potentieel transformatieve veranderingen. Dit kan ook gunstig zijn voor hun professionele toekomst. De meest waardevolle werknemers zijn tenslotte degenen die voor zichzelf kunnen denken – of het proces nu inhoudt dat de juiste commando’s aan een machine worden gegeven of niet.

Hamner, de geschiedenisprofessor, vertelt zijn studenten dat het gebruik van AI om te lezen hetzelfde is als iemand anders jouw ijscoupe laten opeten. Hetzelfde geldt voor schrijven, een proces van het genereren van ideeën en het van begin tot eind uitwerken ervan. “Het leuke is dat je het zelf doet”, zegt hij. “Handschriftoefening helpt studenten daar weer mee in contact te komen.”

Kelli Maria Korducki is een journalist wiens werk zich richt op werk, technologie en cultuur. Hij is gevestigd in New York City.