BOGOTÁ, Colombia – In heel Latijns-Amerika zijn de politieke omstandigheden nog steeds aan het veranderen nadat de Verenigde Staten Nicolás Maduro uit Venezuela hebben verdreven, en de mensen in die landen houden nauwlettend in de gaten of er echte verandering zal plaatsvinden. Ondertussen laaiden de spanningen in buurland Colombia op nadat president Trump openlijk de confrontatie aanging met de linkse president van Colombia. Wat een diplomatieke breuk had kunnen zijn, veranderde in plaats daarvan in een verrassend telefoontje – en een abrupte breuk in de betrekkingen.
In de weken na de verdrijving van Maduro is Venezuela een transitiefase ingegaan die wordt gekenmerkt door beloften en diepe onzekerheid. Amerikaanse diplomaten zijn terug in Caracas, de sancties worden opnieuw geëvalueerd en de olie-export komt weer in beweging. Voor de meeste mensen in het land voelt dit hoge ontwikkelingsniveau echter nog ver weg. Het dagelijkse leven is nog steeds onstabiel, en weinig mensen geloven dat het wegwerken van één persoon betekent dat het systeem is veranderd.
Een Venezolaanse migrant genaamd Joshua zei: “Ik bedoel, in werkelijkheid voelen we ons nog niet vrij, snap je? Want om iemand echt vrij te laten zijn, moet het land stabiel zijn, weet je?”
CBN News bezocht de belangrijkste grensovergang tussen Colombia en Venezuela. Door de jaren heen heeft deze brug veel Venezolanen op de vlucht gebracht voor hongersnood, misdaad en politieke onderdrukking. Nu Maduro weg is, zou je kunnen denken dat mensen naar hun land zouden terugkeren – maar dat is niet gebeurd. Venezolanen zeggen dat ze nog steeds hoop hebben, maar velen wachten af of het systeem werkelijk verandert voordat ze het risico nemen ernaar terug te keren.
Omdat de toekomst van Venezuela onzeker blijft, zijn er schokgolven voelbaar in de hele regio – vooral in Colombia.
De harde houding van president Trump ten aanzien van de regionale veiligheid en de drugshandel heeft hem op ramkoers gebracht met president Gustavo Petro, die Washington ervan heeft beschuldigd zich te bemoeien met de binnenlandse aangelegenheden van Colombia.
Deze spanningen zijn de straat op gegaan, waar de aanhangers van Petro niet alleen hun woede hebben geuit over het Amerikaanse beleid, maar ook over wat zij zien als een bedreiging voor de soevereiniteit van Colombia.
Een Colombiaanse deelnemer aan de bijeenkomst vertelde ons: “Ik ben hier omdat ik Colombiaan ben, en ik steun president Gustavo Petro en wat hij probeert te doen voor dit land. We hebben vooruitgang gezien onder zijn leiding. En mijn boodschap aan president Trump is deze: stop met het opleggen van beleid aan Colombia en onze buren. Het Colombiaanse volk heeft op Petro gestemd, en we willen vrij zijn om onze eigen richting te kiezen. De Verenigde Staten mogen zich niet bemoeien met de Colombiaanse politiek. We zijn een soevereine natie.”
Vlak voordat hij het podium betrad, kreeg president Petro een telefoontje van president Trump. Bronnen zeiden dat de twee leiders bijna een uur lang met elkaar spraken, waardoor Petro zijn optreden uitstelde en een toespraak die hij van tevoren had voorbereid, afzegde. Toen hij terugkeerde naar het podium, nam hij een kalmere toon aan.
President Petro zei: “Ik had een sterkere toespraak voorbereid, maar ik veranderde die omdat ik weet welke impact geweld op dit land kan hebben. Als iemand mij probeert te vermoorden, zou Colombia veel erger kunnen meemaken.”
Sindsdien hebben beide regeringen de retoriek omgedraaid. Petro heeft een uitnodiging geaccepteerd om het Witte Huis te bezoeken, en functionarissen van beide partijen zeggen dat toekomstige gesprekken zich zullen concentreren op veiligheid, drugshandel en regionale stabiliteit.
Voor Venezolanen die vanaf de zijlijn toekijken, zullen diplomatieke signalen en economische krantenkoppen niets betekenen als er niets betekenisvols verandert.
Een Venezolaanse migrant die naar Cúcuta vluchtte, zei: “Laten we hopen dat deze hele situatie kan worden opgelost, en dat wat er ook wordt verwacht, zal gebeuren.”
Totdat de stabiliteit, veiligheid en een functionerende economie terugkeren, zeggen de meeste Venezolanen dat ze zullen blijven wachten. Voorlopig blijven de grenzen open – en blijft de hoop kwetsbaar.
