De wintervakantie markeert voor sommigen een tijd van vreugde en feest, maar voor anderen meer bepaald door angst. Te midden van de traditie van het jaarlijkse bowl-spel op universiteitsvoetbal, roept de verschuiving van de oude gewoontes van de sport naar uitgebreide play-offs zorgen op.
Ongeacht of je in de categorie van een vrolijk persoon of een koppige Scrooge valt, het consumentisme speelt dit seizoen een belangrijke rol. Bij universiteitsvoetbal is dat niet anders, waarbij de recente opkomst van de NIL een fundamenteel element van het spel is geworden dat duidelijk zichtbaar is in de rest van het Playoff-veld.
Toen de ranglijst tijdens de openingswedstrijden van afgelopen weekend daalde van 12 naar 8, demonstreerde de College Football Playoff een training die vergelijkbaar was met de monoloog van Eddie Murphy over het doorbrengen van Kerstmis op de seizoensklassieker Trading Places: “Ik heb geen geld om voor mijn kind een GI Joe met een kungfu-handvat te kopen, en mijn vrouw gaat me niet neuken omdat ik geen geld heb.”
Nou ja, het bereiken van de Play-offs en het bereiken van een promotie zijn vergelijkbaar. De acht kwartfinalisten zijn een bewijs van de koopkracht van de staat – hoewel het moeilijk is om precies te bepalen hoeveel, wat bijdraagt aan de groeiende bezorgdheid.
Een CBS Sports-artikel voorafgaand aan de eerste ronde verdeelde het toernooi in NIL-bestedingsniveaus, waarbij vijf van de twaalf het label ‘elite spenders’ kregen. Vier van hen spelen in de laatste acht: titelverdediger Ohio State, Oregon, Texas Tech en Miami, die mede-elite-finisher Texas A&M versloegen in misschien wel de meest competitieve van de vier wedstrijden in de openingsronde.
James Madison en Tulane werden beiden verslagen door tegenstanders met diepe zakken in Oregon en Ole Miss, wat niet noodzakelijkerwijs gegevens zijn die de moeite waard zijn om op een NIL-discussie toe te passen. Atletiekafdelingen die meer financiering krijgen via televisie-inkomsten, merchandising, enz. hebben lange tijd een voorsprong gehad op hun tegenhangers van conferenties met minder middelen, en dat onderscheid is een kenmerk van de underdogverhalen waar fans dol op zijn.
In het geval van andere historische underdogs in de Playoffs van dit jaar waren de NIL-uitgaven echter een belangrijke factor in het streven van Indiana en Texas Tech naar nationale kampioenschappen.
De best geplaatste, ongeslagen Hoosiers gingen naar hun eerste Rose Bowl Game in bijna zestig jaar achter Heisman Trophy-winnaar Fernando Mendoza. De quarterback uit Indiana heeft een NIL-waardering van $2,6 miljoen volgens schattingen van On3.comgestegen van naar schatting $ 1,6 miljoen kort na de overdracht van Mendoza van Cal.
En hoewel niet zo dramatisch in de historische context als de opkomst van Indiana, vertegenwoordigt de run van Texas Tech voor het nationale kampioenschap een aanzienlijke sprong voor een programma dat voorheen ook voorbestemd was voor de runstatus. De Red Raiders zijn underdogs in de zin dat ze zelden eerder op nationaal niveau hebben gevochten, maar Texas Tech geeft naar verluidt NIL uit met een passie die vergelijkbaar is met die van een topvoetbalclub.
Deze voetbalparallel werkt gedeeltelijk omdat, net zoals het ooit middelmatige Manchester City, samen met een toestroom van contant geld, een Engelse Premier League-moloch werd, Texas Tech een groot deel van zijn schulden te danken heeft aan oliegeld.
On3 meldt dat Texas Tech $28 miljoen besteedt aan zijn selectie voor 2025, waardoor het een van de duurste line-ups in het universiteitsvoetbal is. Het publieke gezicht van het NIL Tech-collectief, voormalig Red Raiders-quarterback Cody Campbell, verkocht eerder dit jaar zijn energiebedrijf Double Eagle voor naar verluidt 4,1 miljard dollar.
Dus, zijn de Play-offs van dit jaar een voorbode van alle komende voetbalvakantieseizoenen? Heeft een programma een eigen versie van Landman nodig om rijk te zijn om te kunnen concurreren?
Een blik op andere nauw omstreden matchups in de eerste ronde – Alabama’s comeback-overwinning in Oklahoma – biedt een interessant perspectief. Het plaatst twee historisch uitstekende programma’s tegenover elkaar die door CBS Sports zijn bestempeld als ‘goede spenders, maar niet zo elitair als je zou denken’.
Het is een interessante beschrijving, omdat het parallel loopt met de achteruitgang van Alabama van het meest dominante programma in de sport in de jaren voordat het Hooggerechtshof NIL-betalingen in 2021 toestond, met de huidige positie van de Crimson Tide als consistente winnaar, maar niet als wereldkampioen.
Nu zou het te simplistisch zijn om de marginale inzinking van Alabama als gevolg van NIL-uitgaven te erkennen en in diskrediet te brengen hoe ongelooflijk Nick Saban is geweest als hoofdtrainer van de Tide. Maar het is vermeldenswaard dat Saban een uitgesproken criticus is, niet van de NIL, maar van het gebrek aan structuur.
“Ik ben er helemaal voor dat spelers geld verdienen”, (maar) ik denk niet dat we op dit moment een duurzaam systeem hebben”, zei Saban afgelopen voorjaar. Ik denk dat veel mensen het daar mee eens zijn. In termen van de toekomst van de atletiekperiode op de universiteit, en niet alleen voetbal, hoe kunnen we de andere twintig niet-inkomstensporten ondersteunen die in de toekomst veel andere kansen voor mensen creëren?”
Nu de feestdagen naderen, kunnen de opmerkingen van Saban over de gezondheid van de universiteitsatletiek op de lange termijn in het huidige tijdperk van ongereguleerde uitgaven ons doen denken aan de nachtmerrie van creditcardrekeningen die moeten worden betaald na de aankoop van cadeaus.
Het is u misschien opgevallen dat veel van de informatie over NIL-uitgaven wordt gepresenteerd in de vorm van schattingen. Het gebrek aan toezicht of concrete regelgeving maakt het evalueren van het landschap moeilijk en draagt alleen maar bij aan de angst rond NIL.
