Delen met 1989 Tom Hanks-films een titel, een vaag uitgangspunt, een vleugje paranoïde geest en een achtergrond van Universal Studios, ‘The ‘Burbs’, die zondag in première gaat op Peacock, speelt Keke Palmer en Jack Whitehall als pasgetrouwde ouders die zijn ingetrokken in het huis waarin hij is opgegroeid – zijn ouders zijn op een ‘eeuwige cruise’ – in Hinkley Hills, de zelfbenoemde ‘veiligste stad van Amerika’.
Uiteraard niet. Ten eerste: het is niet echt. Maar belangrijker nog: niemand gaat een acht uur durende streamingserie (eindigend met een cliffhanger) maken over een echt veilige stad. Zelfs sheriff Taylor heeft de kans gehad om iemand erger dan een dronken Otis in de Mayberry-gevangenis te verwelkomen. In de naoorlogse Amerikaanse cultuur waren buitenwijken en kleine steden vaak het toneel van geheimen, verdriet, schandalen en toespelingen. John Cheever-verhalen, Stephen King-romans, ‘The Stepford Wives’, ‘Blue Velvet’ en zijn peetzoon ‘Twin Peaks’, ‘Desperate Housewives’ (gefilmd op dezelfde weg als ‘The ‘Burbs’), ‘Buffy the Vampire Slayer’, vorig jaar “Grosse Pointe Park Society,” die ik noemde uit protest tegen de annulering ervan, zijn daar geplaatst – de lijst is lang.
Samira Fisher (Palmer) is advocaat op het gebied van civiele geschillen met zwangerschapsverlof, een baan die haar nieuwsgierige karakter weerspiegelt. Robs echtgenoot (Whitehall) is een boekredacteur, een feit dat slechts twee keer in de acht uur wordt vermeld, maar dit zorgt voor een scène waarin hij aan boord van een forensentrein naar de grote stad (vermoedelijk New York) stapt met zijn jeugdvriend en wederom buurman Naveen (Kapil Talwalkar), wiens vrouw hem net heeft verlaten om naar de tandarts te gaan. Samira, Naveen en Rory (Kyrie McAlpin), een overpresterende late tween met een verdienstenbadge in inbakeren, een aanbeveling van Michelle Obama over het cv van haar moeder als dienstmeisje en een notarisvergunning, zijn de enige gekleurde mensen in de stad, maar racisme is niet echt een probleem, afgezien van een paar wenkbrauwen en een paar vreemde opmerkingen. (“Schattige kleine mokka-munchkin”, zegt een sluwe bibliothecaris genaamd Miles.) “Dit gebied is leuk”, zegt Naveen, “en mensen denken graag dat ze aardig zijn, dus proberen ze aardig te zijn totdat ze echt aardig zijn.”
Als we opengaan, woont de familie Fisher tijdelijk voor onbepaalde tijd op Ashfield Place (“off Ashfield Street nabij Ashfield Crescent”). Behalve Naveen heeft niemand ooit hun nieuwe buren ontmoet of gesproken, hoewel Samira – die zich onzeker voelt na de bevalling en alleen ’s nachts naar buiten gaat om Miles in zijn kinderwagen te duwen – door het raam naar hen kijkt.
Natuurlijk zal dit veranderen, anders wordt dit een van de meest radicaal vormgegeven programma’s op televisie. Gebiologeerd door het vervallen, zogenaamd onbewoonde huis aan de overkant van de straat – dezelfde plek Familie Munster Rose’s landhuis jaren geleden, om interessante feiten te bewaren – hij wordt meegesleept in een mysterie: er gaan geruchten dat twintig jaar eerder een tienermeisje daar werd vermoord en begraven door haar ouders, die vervolgens verdwenen. Rob zegt dat er niets in zit, en op een manier die je vertelt dat dat waarschijnlijk wel het geval is.
Lynn (Julia Duffy), links, Samira (Keke Palmer), Dana (Paula Pell) en Tod (Mark Proksch) vormen een team van buurtrechercheurs.
(Elizabeth Morris / Pauw)
Op de wereld zal hij zijn unieke Scooby Gang vinden: weduwe Lynn (Julia Duffy), nog steeds verbonden met haar overleden echtgenoot; Fondsen (Paula Pell), een gepensioneerde marinier wiens vrouw wordt toegewezen aan een plek die hij niet kan onthullen; en Tod (Mark Proksch), een stille, uitgestreken ‘eenzame wolf’ met een verscheidenheid aan vaardigheden en een ligfiets. (Hun gemeenschappelijke vijand is Agnes, gespeeld door Danielle Kennedy, ‘onze boze meester’, de eigenzinnige president van de vereniging van huiseigenaren.) Ze verbinden zich onder het genot van wijn (drinken ervan) en verzamelen zich rond Samira nadat de politie haar wakker heeft gemaakt op haar eigen veranda. Tegen het einde van de eerste aflevering is Samira vastbesloten om in Hinkley Hills te gaan wonen, opgewarmd door nieuwe vrienden, gecharmeerd door vuurvliegjes en verliefd geworden op ‘de zoete lucht in de buitenwijken’.
Vreemde gebeurtenissen in griezelige oude ‘spookhuizen’ zijn een fundamentele trope zoals die in het horror-comedy-mysteriegenre (zie Martin en Lewis’s ‘Scared Stiff’, Bob Hope’s ‘The Ghost Breakers’, Abbott en Costello’s ‘Hold That Ghost’, en verschillende korte films van Three Stooges). Plotseling stond er een bordje ‘te koop’ op en opeens was hij verkocht. De nieuwe eigenaar is Gary (Justin Kirk), die iedereen die langskomt eruit gooit. Tod merkte op dat het beveiligingssysteem dat hij installeerde ‘overkill’ was voor een privéwoning, en alleen nodig was ‘als je in gevaar bent, verberg je iets – of beide.’ U moet het als verdacht beschouwen; Samira wel.
Gemaakt door Celeste Hughey, is ‘The ‘Burbs’ best een goede tijd, een goede tijd – niet de meest elegante omschrijving, maar waarschijnlijk de woorden die uit mijn mond zouden komen als je mij tijdens een gesprek zou vragen hoe het voelde. Ik denk dat het meeste klopt, ook al voelt dat niet altijd zo als je ernaar kijkt. Het springt van noot naar noot en gaat op een moderne manier wat lang door, wat de spanning verzwakt. De karakters zijn half gevormd, zeg maar driekwart, wat behoorlijk gevormd is; iedereen speelt zijn rol. De Hardy Boys staan niet bekend om hun psychologische diepgang, en ik heb veel van die boeken gelezen. Veel. Diepgang zou de verhaallijn, die er vooral op gericht is je voor de gek te houden en nog eens voor de gek te houden, alleen maar in de weg staan. Als een personage niet is wie hij lijkt, is het contraproductief om een nepoptreden te emotioneel herkenbaar te maken; kijkers die mij als voorbeeld gebruiken, zullen zich bedrogen en geïrriteerd voelen. Of dat hier het geval is, ga ik niet zeggen.
Dat wil niet zeggen dat de acteurs, allemaal, niet zo goed zijn als ze zouden kunnen zijn. Ik kom altijd en overal opdagen voor Pell en Duffy. Proksch, bekend bij kijkers van Tim Heidecker “In de bioscoop in de bioscoop,” vreemd op een originele manier. De Britse Whitehall, vooral bekend als stand-up comedian, panelgast en presentator, speelt een goede romantische hoofdrol. Kirk is behoorlijk arrogant, als je zoiets kunt bedenken. Als Samira’s broer Langston speelt RJ Cyler slechts een kleine rol, maar hij verschijnt op het scherm en biedt, omdat hij het voordeel heeft dat hij niet gebonden is aan een van de hoofdverhaallijnen, een soort komische opluchting. Dan Palmer, een 32-jarige professional – zijn carrière gaat ver terug “Akeela en de bijen” en Nickelodeon “Echte Jackson” – allerlei verbazingwekkende kleine dingen doen met haar gezicht en stem. Ze is de ultieme Nancy Drew, en de wereld kan geen genoeg van haar krijgen.
