‘De bruid!’ recensie: ‘Frankenstein’ van Maggie Gyllenhaal is een rel

Wat Maggie Gyllenhaal heeft gedaan in haar nieuwe voorstelling De bruid van Frankenstein echt gek. En dank God.

Geen schaduw voor de briljante regisseur James Whale, die het vervolg van Universal uit 1935 maakte De bruid van Frankenstein opwindend en vreemd tegelijk. Maar – zoals Gyllenhaal vaak herhaalt Bruid!’persrondleiding – het titulaire monster spreekt nooit een woord uit in de paar minuten dat het op het scherm verschijnt. Als de oorspronkelijke bruid maakte Elsa Lanchester dit beest echter meteen tot een betoverend wonder dat werkelijk iconisch is geworden, een onstuimige mix van elitair en monsterlijk.

Gyllenhaal verwerkt op slimme wijze elementen van deze stijl in zijn eigen stijl Bruid!, terwijl de nieuw leven ingeblazen bruid zwarte gal uitdrijft die haar lippen bevlekt in een perfecte Cupidoboog, met sierlijke en griezelige vlekken die langs haar hoge jukbeenderen kruipen. Gyllenhaal leende ook van Whale de geïnspireerde keuze om zijn hoofdrolspeelster de Monster’s Mate te laten spelen (zoals Lanchester oorspronkelijk werd gecrediteerd) en de schrijver die het leven schonk, Mary Shelley. Echter verre van dat beleefde, giechelende vrouw binnen gepresenteerd De bruid van FrankensteinGyllenhaal’s Shelley (gespeeld door Hamnet Oscar-genomineerde Jessie Buckley) is een geest die miauwt van achter het graf en werkelijk gestoord is, in beide opzichten.

Gepresenteerd in beklemmende zwart-wit close-ups introduceert een ademloze Mary Shelley dit verhaal als een verhaal dat ze nog steeds wil vertellen, zelfs van achter het graf. Zijn woede over het feit dat hij tot zwijgen werd gebracht echoot door de eeuwen heen en heeft de houding van een gangster in het Chicago van de jaren dertig. En van daaruit weeft Gyllenhaal verwijzingen naar Whale Frankenstein En Bruid van FrankensteinShelley’s romans Frankenstein, evenals een Mel Brooks-parodie jonge Frankenstein, van Arthur Penn Bonnie en Clyde, en de dystopische klassieker van Lizzie Borden uit 1983, Geboren in vuur.

Het is een wilde en rommelige mix van chaos en erg spannend. Via gepassioneerde dialogen, voortstuwende en weerzinwekkende beelden en zelfs een pittig dansnummer, Bruid! komen samen in een tapijt dat donker, campy en romantisch is.

Bruid! gooit het monster van Frankenstein tegen een bende uit Chicago uit de jaren dertig.

Het verhaal van de bruid begint aan een lange tafel in een nachtclub in Chicago, waar een meisje genaamd Ida (Buckley) aardig is tegen een ruige gangster (Onze vlag betekent de doodvan Matthew Maher). Maar iets hield haar bezig en haar naam was Mary Shelley. Bezeten door de auteur, glimlachte Ida geruststellend en spuugde naar deze bruut. Zijn Amerikaanse accent wordt afgewisseld voor een grommende Britse stem die de misdaden van de plaatselijke leider uitschreeuwt. Ida kan Mary er niet van weerhouden het woord uit haar mond te krijgen, en Ida zal binnenkort de gevolgen ondervinden van een fatale val.

Elders in deze bruisende stad is het monster van Frankenstein (Christian Bale), dat liever ‘Frank’ wordt genoemd, aangekomen bij Dr. Euphronious (Annette Bening), een gekke wetenschapper met interesse in het opwekken van de doden. Het eeuwenoude monster wijst naar zijn gepubliceerde werken en smeekt hem om medelijden met hem te hebben en hem een ​​bruid te geven, wat betekent een herrezen dood meisje dat een einde kan maken aan zijn eenzame omzwervingen. Met tegenzin gaat Euphronious akkoord, en na een grote overval wordt Ida weer tot leven gewekt zonder herinnering aan wie ze was en een stralende alt-girl.

Annette Bening als Dr. Euphronious in “The Bride!”
Krediet: Warner Bros. Afbeeldingen

Door dit radicale experiment werd Ida’s bob volledig wit en werden de voorheen donkere wortels verwijderd. De gal die ze uitspuugde, bevlekte niet alleen haar gezicht, maar liet ook strepen achter over haar nek tot aan haar borsten, van haar armen tot aan haar vingers. Ze is bevlekt of getatoeëerd, een constante herinnering aan de duisternis in haar, zelfs als haar verbrande oranje zijden jurk golvend rond een groenblauwe panty wappert.

Er is een brand in Ida, die haar ertoe aanzet Frank naar een ondergrondse uitgaansgelegenheid te slepen om te dansen en losbandigheid. Maar wanneer twee vreemden de afwijzing van hun avances door Ida terzijde schuiven (“Ik kies ervoor om dat niet te doen!” wordt haar mantra), komt Frank tussenbeide met dodelijke ridderlijkheid. Nu moeten deze monsters aan de wet ontsnappen. Net als de legendarische Bonnie en Clyde streven ze hun geluk na, terwijl ze onderweg met elkaar kibbelen – ook al lijkt het voorbestemd voor een zeer gewelddadig einde. Maar tot die tijd imiteren vrouwelijke nabootsers het uiterlijk van de bruid en triggeren ze de vinger, terwijl zij en haar monsterpartner verliefd worden.

Maggie Gyllenhaal combineert romantiek en woede.

Penélope Cruz als Myrna Mallow en Peter Sarsgaard als Det. Jake Wiles in “De bruid!”
Krediet: Warner Bros. Afbeeldingen

Politiek van Bruid! het is helemaal niet subtiel, omdat de woorden van de vrouw worden gepresenteerd als een bedreiging voor de smerige status quo. Vanaf het begin denkt Shelley na over hoe de patriarchale samenleving de vrijheid van meningsuiting van vrouwen onderdrukt. Ida wordt een bedreiging voor gangsters vanwege wat ze tegen de politie heeft gezegd. Als bruid zette haar boze toespraak over ‘hersenaanvallen’ navolgers aan die dezelfde feministische woede deelden. Na de eerste aanval, waarbij Frank tussenbeide kwam, gebruikte ze een pistool om zichzelf te verdedigen tegen een nieuwe poging tot aanranding door een man. Ze sprak ‘ik ook’-teksten en sprak over de ‘boze doden’, waarmee ze de veelheid aan vrouwen aanduidde die van achter het graf wilden worden gehoord.

Genre-tendensen Bruid! spoort Buckley aan om een ​​manische voorstelling op te voeren die vaak overdreven is, maar dit wordt verstandig opgevoerd omdat Ida een vrouw is die bezeten is door een gekke, dode man. Het ene moment is ze een leuke meid, die graag danst of een film kijkt met Franks favoriete filmster, zanger en tapdanser Ronnie Reed (een gelikte Jake Gyllenhaal). Vervolgens werd hij boos en mopperde. En Frank is nooit gefascineerd door haar stemmingen, maar gefascineerd door haar gedachten, ook al kan hij de commotie niet begrijpen. Daarin ligt de romantiek; hij houdt niet van haar hoewel zijn gedrag was schandalig, maar voor iedereen.

Christian Bale en Jake Gyllenhaal in “The Bride!”
Krediet: Warner Bros. Afbeeldingen

Hoevelen van ons voelen zich verscheurd, onder druk gezet om aardig en gelukkig te zijn, maar worden tegelijkertijd verteerd door woede over onrecht dat ons dreigt te doen wankelen als een bliksemschicht en ons vlees tot op onze botten zal verscheuren? Via The Bride belichaamt Buckley de stressvolle dualiteit van het vrouw-zijn in een wereld die wordt geregeerd door wrede mannen.

In een brutaal B-plot bekritiseert Gyllenhaal ook zogenaamde bondgenoten via rechercheur Jake Wiles, gespeeld door haar echte echtgenoot, Peter Sarsgaard. Jake is degene die verantwoordelijk is voor het opsporen van de monsters die verspreid zijn over staatsgrenzen. Maar Jake is geen detective. Ze noemt zichzelf ‘Gal Friday’ voor haar ‘secretaris’ Myrna Mallow (een zeer elegante Penélope Cruz), die het echte brein achter haar operatie is. Hoewel hun relatie prettig en platonisch is, is Jake een charmante dwaas die alle lof krijgt, terwijl zij al het eigenlijke speurwerk doet en alleen neerbuigende spot van de politie krijgt. Ook in dit geval uitte Gyllenhaal zijn klaagzang van frustratie. Echter…

Bruid! weigert zichzelf of de cinema te serieus te nemen.

Jessie Buckley wordt nieuw leven ingeblazen in “The Bride!”
Krediet: Warner Bros. Afbeeldingen

Sommige elementen van Gyllenhaals genderpolitiek kunnen bijzonder schrijnend aanvoelen te midden van de rijkdom van het genre, zoals een monoloog van Sarsgaard over hoe vrouwen worden misbruikt en genegeerd door de mannen om hen heen. Echter, Bruid! vermijdt een prekerig gevoel door hetzelfde niveau van ernst te omarmen als Gyllenhaals grote stilistische veranderingen.

De kleuren veranderen van gotisch zwart-wit naar een reeks grafopgravingen overspoeld met prachtige diepe blauwtinten. De feestscène pulseert met biseksueel licht, de dansers wervelen in roze, blauw en paars. Neonlichten glinsteren over vuile steden, terwijl het kostuum van de bruid heldere maar sombere kleuren schreeuwt. De sfeer wervelt met tinten blauw, geel, rood en groen.

Christian Bale en Jessie Buckley spelen de rol van Frankensteins Monster en zijn vrouw in “The Bride!”
Krediet: Warner Bros. Afbeeldingen

Het is geen helder, vrolijk of zelfs opbeurend palet. Deze kleuren weerspiegelen de behoefte van de Bruid om gehoord en gezien te worden. Hij zou niet beleefd zijn; hij wil opvallen. Dit exhibitionisme wordt nog eens versterkt door de hierboven genoemde dansnummers. Deze film is niet alleen het verhaal van Frank en de Bruid, maar ook hun fantasie. Na lange tijd naar Hollywood-films te hebben gekeken om troost te vinden in zijn eenzame (herkenbare!) leven, stelt Frank zich voor dat hij zijn bruid ontmoet als iets uit een film. Hij imiteerde zelfs de dansbewegingen van Ronnie Reed die hij op het witte doek zag om haar te verleiden. Later zullen ze zichzelf op het scherm zien – als dansende minnaars, als loerende monsters – en ze zullen beide fantasieën meenemen op hun reis, terwijl ze beslissen wie ze met elkaar willen zijn.

In een van de meest verrassende scènes van de film ging het paar uit elkaar op een uitbundig feest, waardoor de formele setting werd verstoord met een uitbarsting van woedende bewegingen. Anderen zullen bezeten zijn door de geest van Mary Shelley, en gedwongen worden mee te doen, waardoor een wilde en vrolijke flashmob ontstaat. Ja, het zien van het dansende monster van Frankenstein herinnert ons daaraan jonge Frankenstein, maar als je daarover nadenkt Mogelijk Verwijzend naar de klassieker van Mel Brooks riep Bale: “Draag luxe!” Er bestaat geen twijfel. Gyllenhaal knippert niet met zijn ogen bij de verwijzing; hij grijnsde naar ons met zijn mond wijd open, klaar om te geeuwen.

Gyllenhaal verwerpt vloeibaarheid of rigide vormen die zich houden aan genreconventies. In plaats daarvan combineert hij moedig elementen van horror met humor, romantiek met walging, waardoor een heerlijk wild en campy avontuur ontstaat. Sommigen bellen misschien Bruid! rommelig of jeugdig. Levendig en rebels zou ik het willen noemen.

Gyllenhaal en zijn cast voltooien niet alleen een klassiek verhaal omwille van veilig geld. (Als ik naar jou kijk, een live-action remake van Disney!) Ze hebben van alles opgelicht Frankenstein iteratie aan stukken, maak vervolgens prachtige lijkfragmenten en verfraai ze met elementen uit andere films over geweld, rebellie en overtreding. Het resultaat is een werkelijk spannende film die de harten van jong en oud zal beroeren.

Terwijl ik genoot van de wilde rit van deze film, grijnsde ik ook bij de gedachte aan de meiden die deze film zullen bekijken zoals ik vroeger Maak hetIk waardeer de spanning van het genre en, meer dan dat, mezelf in het boze en vrouwelijke tot in de kern.

Bruid! opent op 6 maart in theaters en IMAX.