In 1911 schreef een toneelschrijver op Broadway een aangrijpende brief over een tieneracteur die net een treinreis van New York naar Los Angeles had gemaakt.
“Het arme kind denkt er eigenlijk over om bewegende beelden serieus te nemen”, schreef William C. deMille aan zijn theatercollega David Belasco. ‘Dus ik denk dat we afscheid moeten nemen van de kleine Mary Pickford. Er zal nooit meer iets van haar worden vernomen.’
De roddels zetten de toon voor een Hollywood-verhaal: avontuur, verdriet, arrogantie, komedie en een dramatisch einde. Mary Pickford werd het beroemdste gezicht ter wereld en William en zijn familie volgden haar snel naar het westen, waar haar jongere broer Cecil in 1914 de eerste lange film van de stad regisseerde, ‘The Squaw Man’.
Sindsdien heeft Los Angeles wie weet hoeveel films geproduceerd. Het lijkt alsof niemand ze telt. De meest redelijke schatting die ik heb gevonden, schat het aantal films op ongeveer 30.000 speelfilms, een cijfer dat klein klinkt voor het psychologische beeld dat bestaat in de hoofden van het mondiale Hollywood-publiek. Achteraf berekende wiskunde suggereert dat je het allemaal over iets meer dan vijf jaar zou kunnen bekijken – ervan uitgaande dat je nooit slaapt.
Uit hun ranglijst hebben we geselecteerd 101 films die zich afspelen in LA die deze stad en haar inwoners het beste vertegenwoordigen: acteurs, oplichters, politieagenten, criminelen, zangers, harde werkers, nietsnutten en zelfs cyborgs.
Ironisch genoeg telt “The Squaw Man” zelf niet, omdat Cecil zich voorstelt dat het zich afspeelt op de vlakten. Maar het pakhuis dat hij als atelier gebruikte staat nog steeds aan Highland Avenue – het is nu zijn pakhuis Hollywood Heritage-museum. Als je hier bent geweest, ben je het zeker gepasseerd op weg van Mulholland Drive naar Sunset Boulevard en Chinatown, een tour die verwijst naar drie van de opvallende titels op onze lijst, ook al blaast het plot zelf ons niet bepaald omver.
Een van de kenmerken van films uit Los Angeles is de bereidheid van onze stad om tussenbeide te komen, waarbij aansprekende verhalen voorrang krijgen boven onze eigen reputatie. Wij willen graag ons verhaal met de wereld delen. Onze glamoureuze en macabere geschiedenis zit allemaal in Jack Nicholsons portret van “Chinatown”: een filmster met een verminkte neus.
Interessant voor de stad die de gelukkige eindes van Hollywood populair maakte, is dat veel van de films waar we het meest bekend mee zijn, op een sombere toon eindigen, ongeveer de helft ervan. Afgezien van het zonlicht is het geen gemakkelijke plek om te wonen en wordt het steeds moeilijker. Mijn vrienden en ik maken grapjes dat Hollywood films maakt als ‘Falling Down’ en ‘Death Becomes Her’, waarin files en narcisme tot de dood leiden, om te voorkomen dat nog meer New Yorkers de stad overspoelen, zoals Chihuahua-bezitters die bordjes op hun deuren hangen met de tekst: Pas op voor honden.
Ik kwam net uit de universiteit, een transplantatie in Oklahoma waarvan de verwachtingen over L.A. uiteraard werden gevormd door films. De haarmetalbands van Sunset Strip, vereeuwigd door Penelope Spheeris in “The Decline of Western Civilization Part II: The Metal Years”, zijn al lang voorbij en de “Swingers”-broeders die na hen kwamen, zijn uit de muziekscene aan het verdwijnen. Om er een goede tijdstempel op te plakken, tekende ik het huurcontract voor mijn eerste appartement in Little Armenia, omdat de bowlingbaan van “The Big Lebowski” slechts twee blokken verderop lag. Een maand later ging het dicht. (Gelukkig mocht ik een keer gaan.)
Terwijl ik naar het westen reed, zette ik me schrap voor twee klassieke LA-clichés: seismische aardbevingen en oppervlakkige mensen. Integendeel, ik was erg blij een stad vol zulke dingen te vinden interessant karakter en er zijn nog veel meer onontdekte hoeken, zodat je nooit zonder materiaal komt te zitten.
Vijftien regisseurs hebben onze lijst minstens twee keer gehaald, een eclectische groep waartoe Amy Heckerling, David Lynch, Charles Burnett, Kathryn Bigelow, Michael Mann en Billy Wilder behoren – van wie de laatste al op onze lijst staat. twee films die in de top 10 staan. Elke filmmaker ontdekt nieuwe lagen van dit land en bouwt daarop zijn eigen nalatenschap op. (Je kunt waarschijnlijk wel raden dat drie andere regisseurs meer dan twee plekken hebben verdiend.)
Verhalenvertellers – in ieder geval de besten – zijn van nature nieuwsgierig en in deze stad is er, waar ze de camera ook richten, iets interessants te zien, van de hangende sfeer van ‘Friday’ tot de erotische vochtigheid van ‘Spa Night’. Sean Bakers hyperactieve ‘Tangerine’, opgenomen op een iPhone in een donutwinkel aan Santa Monica Boulevard, maakt dat punt niet alleen met enthousiasme duidelijk, maar moedigt je ook aan om erop uit te trekken en op ontdekkingstocht te gaan.
Deze films herinneren ons er permanent aan dat Los Angeles een plek is waar fictie en realiteit samenvloeien. Tegenwoordig kun je een koude frisdrank kopen bij Bob’s Market in Angelino Heights – een informeel kraampje met wasmiddel en verse citroenen in de schappen – en proosten op cameo’s in drie van de films op onze lijst: ‘LA Confidential’, ‘Nightcrawler’ en, het meest iconisch, Vin Diesels benzine-aangedreven publiekstrekker uit 2001, ‘The Fast and the Furious’.
Om een druppel op een gloeiende plaat te citeren uit de titels op deze lijst: I Love L.A. Randy Newman’s lied schalt aan het einde van ‘Volcano’ nadat Tommy Lee Jones en Anne Heche met succes een lavastroom naar de Stille Oceaan hebben geleid en de nieuw gevormde Mount Wilshire een zucht van verlichting slaakt. (Mick Jackson, die de ramp regisseerde, regisseerde ook de romantische komedie ‘LA Story’ van Steve Martin.)
Op een zomer, niet lang nadat ik de palmbomen hier had geplant, organiseerde een wetenschapsclub een openluchtvertoning van de film ‘Volcano’ ter plaatse bij de La Brea-teerputten, die tussen de palmbomen liggen, dus het was erg leuk om ze kapot te slaan. Een plaatselijke geoloog draagt een zwart laken met oranje en rode schuimnoedels die uit zijn hoofd steken – ja, hij is verkleed als vulkaan. Terwijl de credits naast het mastodontstandbeeld van het park rolden, kon ik het volledig met Randy eens zijn.
