Het staakt-het-vuren tussen Iran en Israël lijkt voort te duren. De hoofdstad van Arabië is opgelucht over de-escalatie. Maar dat doen zij ook zich zorgen maken over wat deze laatste onrust betekent voor het Midden-Oosten.
Toen Iran de JCPOA-nucleaire overeenkomst met de regering-Obama ondertekende, was de ontvangst van de Arabische Golfstaten zeer goed. erg koud. De rol van het Iraanse regime bij het ondersteunen van de macht van Bashar al-Assad in Syrië is er één van de meest verwoestende in de moderne Arabische geschiedenis– gecombineerd met zijn kwaadaardige invloed in Irak en Libanon, zorgde ervoor dat Golfstaten als Saoedi-Arabië, de Verenigde Arabische Emiraten en Bahrein de deal doorzagen niet als een diplomatieke doorbraakmaar als steun voor destabiliserende actoren.
Dus toen president Donald Trump zich in 2018 terugtrok uit de JCPOA, waren de landen hetzelfde klap in de handen die beweging. Andere landen in de regio, waaronder Egypte en Jordanië, zijn weliswaar rustiger, maar hebben ook hun bezorgdheid geuit over de regionale agenda van Teheran. Maar snel vooruit naar het heden en heden Hetzelfde landen waren tegen oorlog met Iran, en steun hernieuwde betrokkenheid.
Deze koerswijziging is niet te danken aan enig nieuw vertrouwen in Teheran. De Arabische Golfstaten blijven over het algemeen diep cynisch over het Iraanse regime. Als de Islamitische Republiek vervangen zou kunnen worden door iets dat pragmatischer en minder ideologisch is dan de revolutionaire doctrine van Khomeini, zouden maar weinig mensen in de Arabische Golf hierover rouwen. Maar dit cynisme heeft zich ontwikkeld tot een pragmatische afwijzing van oorlog – vooral op aandringen van het oorlogvoerende Israël en het medeplichtige Washington.
Om deze reden zoveel de reactie in de Arabische hoofdsteden was fel oppositie tegen de Israëlische aanvallen en het Amerikaanse bombardement op 22 juni.
Er zijn twee belangrijke redenen voor deze afwijzing. Ten eerste vonden deze stakingen niet geïsoleerd plaats. De afgelopen twintig maanden heeft Israël een uitschakelen En destructief campagne in Gaza na 7 oktober Hamas-aanvaldie een . heeft voortgebracht genocidezaak bij het Internationaal Gerechtshof. Israël heeft er ook één zijn militaire voetafdruk uit te breiden buiten de bezette Syrische Golanhoogten, te midden van de chaos na de omverwerping van Assad. En deze ramp heeft herhaaldelijk Beiroet en delen van Libanon getroffen, incl in de afgelopen week.
Kortom, er zijn zelfs landen die zeer kritisch zijn over Iran zorgen over een uit de hand gelopen Israël. Een visie van een nieuwe regionale orde waarin Israël zich straffeloos gedraagt en tegelijkertijd veiligheidsnormen dicteert aan zijn buren erg impopulair aan Arabische landen, waaronder traditioneel pro-West-Arabische regeringen zoals Saoedi-Arabië en Jordanië.
De tweede reden is fundamenteler. Decennia lang hebben Arabische samenlevingen kritiek geuit op de selectieve handhaving van internationale normen door het Westen. Dat is inbegrepen Oorlog in Irak in 2003Israël is onderweg bezetting op de Westelijke Jordaanoever en Gaza, en meer recentelijk de Verenigde Staten afwijzing van de zaak van het Internationaal Gerechtshof En Sancties van rechters bij het ICC na het uitvaardigen van arrestatiebevelen tegen Israëlische leiders. Er bestaat de perceptie dat machtige westerse landen Tel Aviv beschermen tegen de gevolgen.
Lees meer: Westerse landen verliezen zuidelijke landen vanwege Gaza
De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de Arabische landen geen voorbeeld van legaliteit zijn. Diverse VN rapport heeft de regio herhaaldelijk omschreven als ondemocratisch en vol problemen rond corruptie, nepotisme en gesloten ruimten voor het maatschappelijk middenveld. Maar machtige westerse staten die een ‘op regels gebaseerde’ orde tot stand brengen, moeten een voorbeeldige pijler zijn – anders zal het vertrouwen in het project instorten.
Daarom Amerikaanse bombardementen op Iran– met behulp van de GBU-57 Large Ordnance Penetrator, dat wil zeggen zwaarste niet-nucleaire wapens in zijn arsenaal – een gevaarlijk precedent scheppen. Hoewel niet kan worden ontkend dat Iran een kwaadaardige speler in de regio is, is dit nog steeds het geval er is geen bedreiging in de nabije toekomst, er is geen toestemming van de VN-Veiligheidsraad, en geen brede internationale consensus om een dergelijke militaire aanval uit te voeren.
De oorlog tussen Iran en Israël is, althans voorlopig, voorbij. Of het nucleaire programma van Iran heeft gefaald, blijft een vraag op zich vraagdie analist en inlichtingendiensten zullen de komende weken en maanden doorgaan met het beoordelen ervan.
Maar er kan ook iets anders zijn afgelopen. Er breekt een nieuw tijdperk aan in de regio, dat steeds meer wordt bepaald door wat als waar kan worden beschouwd. De gevolgen hiervan zijn nog niet volledig duidelijk, maar er zullen waarschijnlijk veel gevolgen zijn.
