Een psychotherapeut legt uit dat de recente controversiële acties van Donald Trump voortkomen uit zijn behoefte aan stimulering, zichtbaarheid en narratieve controle, en niet door institutionele beperkingen.
Een psychotherapeut heeft de grimmige motivatie erachter blootgelegd Die van Donald Trump een reeks grillige acties tijdens zijn presidentschap.
De afgelopen weken heeft hij gezegd dat Noorwegen verantwoordelijk voor hem is heeft de Nobelprijs voor de Vrede niet gewonnen, hield toezicht op een grootschalige Amerikaanse militaire operatie om de president van Venezuela gevangen te nemen, en kondigde een door de regering opgelegd verbodsvoorstel aan om te voorkomen dat universiteitsvoetbalwedstrijden zouden botsen met de jaarlijkse wedstrijd tussen het leger en de marine.
Volgens CBS schreef Trump een brief aan de Noorse premier Jonas Gahr Støre waarin hij verklaarde: ‘Gezien het feit dat uw land heeft besloten mij de Nobelprijs voor de Vrede niet toe te kennen voor het stoppen van de 8 Wars PLUS, voel ik me niet langer verplicht om puur aan vrede te denken, hoewel dat altijd het belangrijkste zal zijn, maar ik kan nu nadenken over wat goed en gepast is voor de VS.’
Veel mensen zullen zich echter realiseren dat dit niet slechts één keer is gebeurd, maar dat het om een incident gaat dat slechts één keer heeft plaatsgevonden onderdeel van een voorspelbaar gedragspatroon. Psychotherapeut Marygrace Anderson vertelt Amerikaanse spiegel: “Recente onverwachte acties van Donald Trump kan psychologisch worden gecontextualiseerd door te kijken naar al lang bestaande leiderschaps- en communicatiestijlen, in plaats van ze te zien als plotselinge afwijkingen van de norm.”
Vanuit psychologisch perspectief komt de motivatie van Trump voort uit “het verkiezen van stimulatie, zichtbaarheid en narratieve controle boven traditionele institutionele beperkingen”, aldus Anderson.
Hij legde uit: “Gedurende zijn openbare leven vertrouwde hij consequent op retoriek met hoge intensiteit, snelle boodschapverschuivingen en confrontatie als instrumenten om de aandacht te trekken, aanhangers te stimuleren en de mediacyclus te domineren.”
Tot zijn vele controverses behoren vier strafrechtelijke aanklachten, waaronder beschuldigingen dat hij probeerde te profiteren van de rel in het Capitool op 6 januari 2021, plus het beruchte moment waarop hij tegen tv-presentator Billy Bush opschepte over zijn avances jegens vrouwen en zei: “Ik kan niet eens wachten. En als je een ster bent, laten ze je dat doen. Je kunt alles doen. … Houd ze vast. Je kunt alles doen.”
Anderson voegde hieraan toe: “Het is ook nuttig om dit gedrag te begrijpen door de lens van identiteitsversterking onder stress.
“Wanneer individuen met sterke, goed gedefinieerde zelfconcepten te maken krijgen met juridische, politieke of reputatiebedreigingen, intensiveren ze vaak bekende patronen in plaats van nieuwe aan te passen.”
Sidney Blumenthal identificeerde een van zijn terugkerende gedragingen als een manipulatietechniek die bekend staat als Deny, Attack, Reverse Victim and Offender (DARVO).
Vóór mei 2023, toen Trump verantwoordelijk werd bevonden voor het seksueel misbruiken van E. Jean Carroll, deed hij haar beweringen af als vals en benadrukte hij dat “ze niet mijn type is”.
Blumenthal schreef: “Alle elementen van Darvo, zijn vertrouwde patronen, waren aanwezig in zijn afbuiging. Hij ontkende dat het incident had plaatsgevonden: ‘Ik heb deze persoon nog nooit in mijn leven ontmoet.’
“Hij viel het aan: ‘Schaam je voor degenen die valse verhalen over aanslagen verzinnen om te proberen publiciteit voor zichzelf te krijgen, boeken te verkopen of een politieke agenda te bevorderen.’ En ze draaide de rollen om en wierp zichzelf op als het slachtoffer en hem als de agressor die straf verdiende: ‘Mensen moeten duur betalen voor zulke valse beschuldigingen.'”.
In 2025 verklaarde hij, terwijl hij de strafrechtelijke procedure tegen hem besprak: “De zaak tegen mij is een b****”, en beweerde Joe Biden probeert het te vernietigen.
Anderson voegt hieraan toe: “Wat op chaos lijkt, kan intern functioneren als samenhang, acties die zijn afgestemd op een kernzelfbeeld van kracht, opstandigheid en weerstand tegen wat wordt gezien als een elite of systeem.”
Afgelopen november publiceerden de Democraten van de House Oversight Committee correspondentie tussen de twee Jeffrey Epstein en Ghislaine Maxwell, die momenteel twintig jaar achter de tralies zit wegens sekshandel.
In zijn bericht schreef Epstein aan Maxwell: “Ik wil dat je beseft dat de hond die niet blaft Trump is… (HET SLACHTOFFER) heeft uren met hem bij mij thuis doorgebracht.”
Republikeinen beweerden later dat de vrijgave een poging van de Democraten was om documenten te ‘stropen’ en ‘een vals verhaal te creëren om president Trump te belasteren’.
Perssecretaris van het Witte Huis, Karoline Leavitt, zei dat de e-mails ‘selectief’ door de Democraten in het Huis van Afgevaardigden zijn gelekt naar ‘liberale media om een vals verhaal te creëren om president Trump te belasteren’.
Anderson zegt: ‘Ten slotte is de psychologische context niet hetzelfde als steun of veroordeling; het biedt verklarende afstand. Menselijk gedrag, vooral in politieke omgevingen waar veel op het spel staat, wordt gevormd door stress, versterkingslussen, inbreng van het publiek en al lang bestaande persoonlijkheidskenmerken.
“Het bekijken van de huidige gebeurtenissen via dit raamwerk maakt een meer afgemeten publiek discours mogelijk – een discours dat de nadruk legt op begrip boven reactie, en analyse boven escalatie.”
