Professioneel dartkampioen Noa-Lynn van Leuven zegt dat de confrontatie met de anti-transgender-reactie haar geestelijke gezondheid heeft aangetast en haar heeft gedwongen het spel te verlaten. Nu is hij terug en strijdt hij om een kampioenschap.
Van Leuven, 29, houdt stand drie graden van de World Darts Federation (WDF) en werd de eerste transvrouw die dit deed nam deel aan de Grand Slam of Darts uitnodigingstoernooi van vorig jaar. Maar met de zichtbaarheid ervan kwam er een terugslag. Enkele van zijn cisgender-tegenstanders trok zich terug uit hun wedstrijd samen uit protest; twee van haar voormalige teamgenoten van het Nederlandse dameselftal trokken zich terug in plaats van met haar te spelen; en anti-transdemonstranten zou voorwerpen naar hem hebben gegooid tijdens het Professional Darts Corporation (PDC)-evenement in juli, kort na de WDF kondigde aan dat het transvrouwen verbiedt van alle damescompetities. In oktober concurrent Deta Hedman verloor voor de tweede keer het PDC-toernooi in plaats van tegenover Van Leuven te staan.
In een nieuw interview met dartspublicatie 180 zitplaatsen dit weekend zei van Leuven dat hij de nadelige gevolgen pas voelde na de Wereldkampioenschappen Darts (WDC) van vorig jaar, waar hij knock-out in de ronde van 64. “Vorig jaar had ik zoveel darttoernooien dat ik geen tijd had om na te denken over wat ik eigenlijk deed”, zei van Leuven. “Eerst op dit toernooi, daarna op het WK. Maar toen het allemaal voorbij was, gebeurde de crash. Het voelde alsof ik tegen een enorme betonnen muur botste.”
De geestelijke gezondheid van Van Leuven verslechterde zo erg dat hij op sommige dagen moeite had om uit bed te komen, zei hij. De verkeerde opmerkingen die met name oud-teamgenoten Anca Zijlstra en Aileen de Graaf over haar maakten, waren ‘zeer kwetsend’, zei ze. “Op een gegeven moment was ik ervan overtuigd dat iedereen eng en vervelend was. Ik had niets meer om op te vertrouwen.”
Uiteindelijk begon de gezondheid van Van Leuven te verbeteren met behulp van veertien weken gedragstherapie thuis. Haar zorgteam ‘kwam drie keer per week bij mij thuis’, herinnert ze zich. “Ze helpen me met kleine dingen: wat kan ik doen vandaag? Zullen we eens gaan wandelen? Soms nemen ze me gewoon mee uit. Dan moet ik uit bed. De reis verloopt niet rechtdoor. Maar er zijn meer momenten waarop ik me wat beter voel.”
