Nigel Benn, vereerd als een van de meest opwindende vechters van Groot-Brittannië, was een man die de Britse fans in de jaren negentig in vervoering bracht en tweevoudig wereldkampioen was, maar er was één man waarvan zelfs zijn zoon, Conor, dacht dat hij hem kon verslaan.
Benn versloeg Doug DeWitt om de WBO-wereldtitel super middengewicht te winnen in 1990, voordat hij de titel behield met een knock-out in de eerste ronde tegen Iran Barkley en deze vervolgens verloor in zijn tweede gevecht. legendarische wrokmatch met Chris Eubank allemaal in hetzelfde jaar.
Twee jaar later keerde ‘The Dark Destroyer’ terug naar de top van de divisie, dit keer door Mauro Galvano te verslaan en de WBC-wereldtitel te veroveren, een titel die hij drie en een half jaar zou behouden en deze negen keer verdedigde.
In 1996 kostte een split-decision-verlies tegen Thulani Malinga hem de titel en begon een reeks van drie opeenvolgende nederlagen, met opeenvolgende knock-outs. Steve Collins vulde de overige twee in en maakte een einde aan de carrière van Benn.
Praat met Dagelijkse posttoen hem werd gevraagd naar een fantasietoernooi met de beste vechters die ooit in de supermiddengewichtdivisie hebben gestaan, Conor Ben met tegenzin toegeven dat zijn vader zou verliezen van zijn mede-Britse boksicoon Joe Calzaghe.
“Oh papa, ik hou van je vriend. Het spijt me, papa. Calzaghe (zal winnen).”
Conor voorspelde verder dat Andre Ward naar zijn mening de winnaar van het toernooi zou zijn en de legendarische Roy Jones Jr zou verslaan in een spannende finale.
