De oorlog in Iran is een kortetermijnschok voor China, maar kan op de lange termijn ook economische voordelen opleveren voor de worstelende economie.
Het land met de op een na grootste economie ter wereld is erg afhankelijk van geïmporteerde olie. Interferentie met Straat van Hormuz – wat een omslagpunt is voor de mondiale ruwe olie – dreigt de energiekosten te doen stijgen en de groei te drukken.
Deze voornaamste risico’s komen echter niet overeen met de bestaande realiteit.
“Voor China is de ontwrichting van Hormuz zeker pijnlijk. Maar het rechtvaardigt ook de inzet van Peking op elektrificatie”, schreef Agathe Demarais, senior beleidsmedewerker bij de European Council on Foreign Relations, dinsdag in een post.
De kortetermijnhit is reëel hogere olieprijzen de kosten voor de producenten stijgen en de druk op de consumenten toeneemt.
Maar deze langetermijnverschuiving heeft gevolgen voor de macht van China: een verschuiving weg van olie. Elektriciteit is verantwoordelijk voor een veel groter deel van het Chinese energieverbruik dan de Verenigde Staten of Europa, en helpt China te beschermen tegen pieken in de prijzen van ruwe olie, aldus Demarais.
China is ook jarenlang bezig geweest met het opbouwen van buffers, met een energiemix die grote binnenlandse steenkoolreserves, een snelle ontwikkeling van duurzame energie en aanzienlijke reserves aan ruwe olie omvat, waardoor China beter in staat is om schokken te weerstaan dan andere landen.
Hierdoor is de Chinese economie relatief voorbereid op ‘extreme scenario’s’, schreven aandelenanalisten van de Bank of America dinsdag in een notitie.
Er kan zelfs een positieve kant zitten aan de langdurige economische vertraging in China.
“Na jarenlang met deflatie te hebben geworsteld, zou China ook een grotere tolerantie moeten hebben voor energiegedreven inflatie”, aldus de analisten.
De aandelen van schone energie zijn al enorm aan het stijgen
De markt begint deze veranderingen te weerspiegelen.
Sinds het begin van de oorlog is de Chinese CSI Green Electricity Index met ongeveer 10% gestegen, terwijl de referentie-CSI 300-index met ongeveer 4% is gedaald als gevolg van een bredere uitverkoop.
Batterijgigant Contemporary Amperex Technology steeg met 27%, terwijl duurzame energiegigant GCL Energy Technology met 45% steeg.
Deze stappen geven aan dat het conflict zal escaleren vraag naar hernieuwbare energie – een verandering die ten goede zou kunnen komen aan China, dat de groene energievoorzieningsketen domineert.
Er is nog een ander voordeel: China’s controle over belangrijke mineralen.
Demarais schreef dat zeldzame aarde – een kritische inbreng in geavanceerde wapensystemen – is een ander gebied waar China de verwerking domineert, waardoor Peking mogelijk extra invloed krijgt naarmate de toeleveringsketens krapper worden.
Tegelijkertijd zou oorlog de dominantie van de Amerikaanse dollar op de mondiale energiemarkten kunnen uithollen.
Eerder deze maand vertelde een hoge Iraanse functionaris aan CNN dat Teheran overweegt enkele olietankers door de Straat van Hormuz te laten varen – maar alleen als hun lading in Chinese yuan wordt betaald.
“Zelfs als slechts een klein deel van de transacties valuta omwisselt, zou de ironie deze zijn: een door de VS geleide oorlog zou helpen de verkoop van niet-dollarenergie te normaliseren, wat zou slagen waar jaren van Chinese diplomatie hebben gefaald”, schreef Demarais.
Dit roept grotere vragen op die de mondiale markten achtervolgen: de toekomst van petrodollars.
De mondiale oliemarkt is sinds de jaren zeventig grotendeels op de dollar gericht, waardoor de centrale rol van de munt in de mondiale handel en besparingen wordt versterkt. Dit staat echter onder druk door verschuivende handelsstromen, sancties en alternatieve betalingssystemen.
Een oorlog met Iran zou deze spanningen kunnen verergeren door de Amerikaanse bescherming van de energie-infrastructuur in de Golf en de veiligheid van belangrijke olietransportroutes in twijfel te trekken, schreef Sachdeva.
Als de schade aan de economieën van de Golfstaten groter wordt, kunnen ze gedwongen worden het grootste deel van hun buitenlandse investeringen terug te trekken, voegde hij eraan toe.
“Dit conflict kan herinnerd worden als de belangrijkste katalysator voor de erosie van de petrodollar-dominantie begin van de petroyuan,Sachdeva schreef.
