Gepubliceerd op
Het afsluiten van communicatiemiddelen met de buitenwereld is een aanpak die door de jaren heen een van de meest effectieve instrumenten van de Iraanse regering is geweest om de informatiestroom te controleren.
Het is een patroon dat door de jaren heen meerdere keren is waargenomen en met wisselende intensiteit is geïmplementeerd. Tijdens het twaalfdaagse conflict met Israël in juni 2025 werd de Iraanse internetbandbreedte bijvoorbeeld aanzienlijk verminderd.
Tijdens protesten tegen de stijgende brandstofprijzen in november 2019 verdween de toegang van gewone gebruikers tot internet vrijwel volledig losgekoppeldhoewel bepaalde instellingen en individuen nog steeds beperkte en gecontroleerde toegang hebben.
Tijdens “Vrouw, leven, vrijheid” Toen er protesten plaatsvonden, werden de internetsnelheden sterk verlaagd en werden er wijdverbreide verstoringen gemeld, maar verbindingen gingen nooit volledig verloren, dus de informatiestroom was minimaal.
Tijdens de laatste protesten is de situatie echter op ongekende wijze veranderd. Niet alleen was de internettoegang volledig afgesloten, mobiele telefoonnetwerken en internationale gesprekken waren ook offline. De enige relatief stabiele communicatielijn zijn gesprekken via vaste lijnen binnen het land.
Dit niveau van communicatiebeperkingen overtreft de eerdere internetcontrolemaatregelen ruimschoots en laat zien dat overheidsmaatregelen de digitale ruimte in de hele telecommunicatie-infrastructuur hebben uitgebreid.
De afsluiting van het internet was in de eerste plaats bedoeld om de overdracht van afbeeldingen, video’s en nieuws vanuit Iran te voorkomen.
In omstandigheden als deze kunnen onafhankelijke media geen nieuws uit het land rapporteren, dus wordt de regering de enige verteller van de gebeurtenis.
Tegelijkertijd werd het vermogen van de demonstranten om te coördineren via sociale media en berichtenapps vrijwel geëlimineerd. Ook het afsluiten van mobiele netwerken dient hetzelfde doel, namelijk het blokkeren van directe en directe communicatie tussen burgers.
Bovendien heeft de Islamitische Republiek zich lange tijd bemoeid met Perzischtalige satellietkanalen door middel van signaalstoring, waardoor de ontvangst en uitzending van het netwerk werd verhinderd. Deze stap beperkt de toegang tot buitenlandse media verder en vormt een aanvulling op de controle van de overheid op informatie.
Wat er vandaag de dag in Iran gebeurt, zowel wat betreft de omvang als de intensiteit van de communicatiestoring, is ongekend in de geschiedenis. Dit toont aan dat recente protesten meer dan ooit de autoriteiten in Teheran hebben gealarmeerd en hen hebben gedwongen volledig gebruik te maken van hun communicatiecontrole-instrumenten.
