“Zwart is de kleur voor mij”, zei hij Rei Kawakubo in een verklaring. “Het is gewoon de sterkste, de beste voor de schepping en de kleur die de rebelse geest belichaamt. En het heeft de grootste betekenis: het universum en zwarte gaten.”
Voor hem Als een jongen Tijdens de show straalde hij een symfonie van zwarte looks uit, met de nadruk op silhouetten en texturen. De materialen waren rijk: zijde, fluweel, kant en jacquard, allemaal verwerkt tot dikke, gerimpelde strengen die in grote, gebogen banen over het lichaam golfden. Het ziet er ongetwijfeld vrouwelijk uit. De ene jurk had een overhangende fietstasrok gemaakt van de schoudervullingen van een jasje bedekt met chiffon, de andere had een draadrok in de vorm van een lampenkap, en weer een andere leek op een urn of zandloper. Sommige silhouetten groeien uit tot bobbels en bobbels, andere zijn geknepen, zoals cadeaus met groene of rode linten. Maar ondanks de franjes en de meisjesachtige stijl voelt het serieus, bijna begrafenisachtig. De modellen liepen op houten platformschoenen en namen langzame, majestueuze stappen alsof ze een ceremonieel evenement bijwoonden.
Toen klonk er plotseling een spannende soundtrack Ugo Nardinistopte en een parade van zes Peptobismol-roze looks verscheen in stilte. De speelsheid van de presentatie contrasteert met de ernst van de presentatie.
Een Comme-show voelt als naar de kerk gaan. Velen zijn dol op zijn avant-garde creatieve wendingen. Kawakubo stort zijn hart en ziel in zijn werk. Er werd niemand aangehouden. Wat je ziet is de puurste uitdrukking van zijn creativiteit. Het is compromisloos, maar ook onkenbaar. Hij zei ooit dat hij niet geïnteresseerd was in de betekenis die andere mensen aan zijn werk gaven. Het enige waar hij om geeft is dat hij doet wat hij moet doen en probeert zijn pathologische behoefte te bevredigen om zichzelf uit te dagen om iets nieuws te creëren. Het maakt hem niet uit wat je denkt, maar zijn werk zet je aan het denken.
De muziek begint opnieuw terwijl Kawakubo terugkeert naar zwart voor een laatste reeks indrukwekkende silhouetten. Misschien was het de waardigheid van de presentatie, de elegische soundtrack of de zwarte begrafeniskledij, maar velen waren zichtbaar ontroerd door de uitvoering. “Het deed me nadenken over alle mensen die ik heb verloren”, zei een emotionele deelnemer achteraf. Bitterzoet.
Fotografie met dank aan Comme des Garçons.
