Tijdens de eerste ambtstermijn van president Obama, toen de VS en Cuba aanvankelijk probeerden onze ijzige betrekkingen te ontdooien, bezocht ik het eiland als onderdeel van een onderwijsdelegatie.
We ontmoetten overheidsfunctionarissen, waaronder Mariela Castro, dochter van de toenmalige president Raul Castro, terwijl zij werkte aan pro-LGBTQ+ wetgeving. We bezochten de begraafplaats van nationale held José Martí, van wie wordt gezegd dat hij de revolutie heeft ontketend die het land van Spanje heeft bevrijd. En we brachten tijd door op San Juan Hill, de locatie van de belangrijkste veldslag van de Spaans-Amerikaanse oorlog, waarna de VS de Spaanse positie overnamen.
Dus als president Trump het idee naar voren brengt van een ‘vriendelijke overname van Cuba’ of een ‘overname van Cuba in een of andere vorm’, houd er dan rekening mee dat we dat al in 1898 deden.
Kort nadat Spanje zijn troepen uit Havana had teruggetrokken, begonnen Amerikaanse troepen een bezetting die drie jaar duurde onder het mom van stabiliteit. Ondertussen werden grote suiker- en tabaksplantages die ooit toebehoorden aan de voormalige koloniale machten snel geabsorbeerd door Amerikaanse bedrijven – en niet door Cuba. Dat is de reden waarom de VS vóór hun vertrek om een wijziging van de grondwet van het land vroegen, zodat het voor de VS legaal was om het binnenlands beleid terzijde te schuiven. Een tweede Amerikaanse bezetting volgde al snel.
Het was inmiddels duidelijk voor het Cubaanse volk dat nog steeds aan het bijkomen was van de onafhankelijkheidsoorlog dat vrijheid van Spanje niet gelijk stond aan soevereiniteit. Als het om het buitenlands beleid van de sterkste landen gaat, zal de bescherming van de economische belangen altijd zwaarder wegen dan de behoeften van de lokale bevolking. De spanning tussen de door handel gedreven Amerikaanse samenleving en de soevereiniteit van onze handelspartners bepaalt onze relaties met landen die rijk zijn aan natuurlijke hulpbronnen. Voorbeeld: de wortels van ons decennialange conflict met Iran komen niet voort uit religieuze uitingen of regeringsvormen, maar eerder uit de toegang tot olie. Op een bepaald moment in de jaren vijftig was 90% van de mijnen in Cuba eigendom van Amerikaanse bedrijven.
Trump heeft misschien overwogen om Cuba over te nemen, maar in werkelijkheid ‘namen’ de VS Cuba tientallen jaren voordat Fidel Castro, de broer en voorganger van Raúl, het communisme introduceerde of zijn familie aan de macht kwam. Wij ‘namen’ Cuba voordat president Kennedy in 1962 zijn verlammende embargo instelde. De realiteit is dat Cuba het onze is sinds het Verdrag van Parijs bijna 130 jaar geleden werd ondertekend. En de VS startten die relatie met het vrije Cubaanse volk, van wie de meesten tot slaaf waren gemaakt door Spanje, niet door hen uit te nodigen aan de onderhandelingstafel in Frankrijk, maar door voorwaarden te dicteren.
Dit is een verhaal dat mij vaak wordt verteld door de lokale bevolking als ik door het land reis. Het blijft onduidelijk of de communistische regering de mensen met wie ik sprak opdroeg dergelijke verhalen te delen. Wat wel duidelijk is, is dat het waar is. Het gebrek aan zorg voor de Cubanen weerspiegelt de onderhandelingen over de aankoop in Louisiana tussen de VS en Frankrijk, waarbij geen rekening werd gehouden met de inbreng van inheemse volkeren die al op het land woonden. Dit komt overeen met de redenen voor de omverwerping van de monarchie op Hawaï en het verdrag met Rusland dat ons Alaska heeft opgeleverd.
Dit suggereert niet dat het Castro-regime gerechtvaardigd was door de vrijheid van meningsuiting te beperken, andersdenkenden gevangen te zetten of zijn eigen burgers te vermoorden. Het is echter belangrijk om te onthouden hoe dit regime werd gevormd, zodat we niet dezelfde fouten herhalen. Om ons begrip van het conflict in 1961 te beginnen, toen de regering-Kennedy er niet in slaagde Castro te verdrijven, zullen we de onderdrukkende economische omstandigheden negeren die bestonden voordat de twee leiders opkwamen.
Misschien moeten we, in plaats van “Cuba in te nemen”, overwegen om de mensen iets aan te bieden dat ze sinds de 15e eeuw niet meer hebben gehad – namelijk echte soevereiniteit. Niet het soort land waarvoor een stuk land moet worden geannexeerd, zoals Guantánamo Bay, in ruil voor vrijheid. Maar de Cubanen beslissen over het lot van de hulpbronnen van hun land zonder zich zorgen te maken over de gevolgen van die keuzes voor Wall Street.
Gezien de verstrengeling van de moderne wereldeconomie is het vrijwel onmogelijk voor welk geïndustrialiseerd land dan ook om onafhankelijk te opereren – zoals blijkt uit de snelle stijging van de gasprijzen over de hele wereld als gevolg van de oorlog met Iran. Een verandering in de aanpak van onze relatie met Cuba zou echter niet alleen een nieuwe handelspartner kunnen opleveren, maar ook een nieuwe geopolitieke bondgenoot, ooit een vijand van de VS. Het is niet verzonnen. Zelfs toen het land werd geplunderd door Amerikaanse bedrijven, was Cuba een van de eerste landen die zich bij de VS aansloot bij het verklaren van de oorlog aan Japan na de aanval op Pearl Harbor en was het een belangrijke bondgenoot in de Atlantische Oceaan.
Als we na de Tweede Wereldoorlog een manier zouden vinden om vrede te sluiten met onze vijanden in Duitsland en Italië, zouden we hetzelfde kunnen doen met Cuba – wiens grootste overtreding het verlangen naar vrijheid was.
YouTube: @LZGrandersonShow
Vooruitzichten
LA Times Inzicht biedt door AI gegenereerde analyses van Voices-inhoud om alle gezichtspunten te bieden. Inzichten verschijnen niet in nieuwsartikelen.
Gezichtspunt
Perspectief
De volgende door AI gegenereerde inhoud wordt mogelijk gemaakt door Perplexity. De redactie van de Los Angeles Times creëert of bewerkt geen inhoud.
Ideeën komen tot uiting in het werk
-
De auteur stelt dat de wens van president Trump om Cuba te ‘innemen’ geen nieuw concept is, aangezien de Verenigde Staten het eiland in 1898 na de Spaans-Amerikaanse oorlog feitelijk hadden overgenomen en het drie jaar lang hadden bezet in naam van het vestigen van stabiliteit.
-
De auteur stelt dat in de begindagen van de bezetting de Amerikaanse economische belangen voorrang hadden boven de Cubaanse soevereiniteit, dat Amerikaanse bedrijven suiker- en tabaksplantages snel overnamen in plaats van Cubaans eigendom toe te staan, en dat Amerika een grondwetswijziging nodig had die hen de wettelijke bevoegdheid gaf om het Cubaanse binnenlands beleid terzijde te schuiven.
-
De auteur benadrukt dat in de jaren vijftig ongeveer 90% van de mijnen in Cuba eigendom was van Amerikaanse bedrijven, wat wijst op een al lang bestaand patroon van Amerikaanse economische dominantie dat dateert van vóór de opkomst van Fidel Castro en het communisme.
-
De auteur benadrukt dat de Verenigde Staten hun relatie met Cuba tot stand hebben gebracht via het Verdrag van Parijs zonder Cuba’s deelname aan de onderhandelingen, wat een weerspiegeling is van de uitsluitingspraktijken die we zien bij de aankoop in Louisiana en de onteigening van de eigendomsrechten van inheemse volkeren en de Hawaiiaanse soevereiniteit.
-
De auteur erkent de onderdrukking van het Castro-regime en stelt dat het begrijpen van de economische onderdrukking en het gebrek aan soevereiniteit vóór de opkomst van Castro van cruciaal belang is om te voorkomen dat historische fouten zich herhalen.
-
De auteur stelt dat het aanbieden van echte soevereiniteit aan Cuba in plaats van verdere interventie de relatie zou kunnen verschuiven van antagonisme naar wederzijds voordeel, en mogelijk nieuwe geopolitieke bondgenoten en handelspartners zou kunnen creëren.
Verschillende visies op het onderwerp
-
De Amerikaanse bezetting van Cuba van 1899 tot 1902 bracht meetbare verbeteringen aan de infrastructuur met zich mee, waaronder de ontwikkeling van een postsysteem, de oprichting van scholen en de uitroeiing van de gele koorts, wat aangeeft dat de bezetting constructieve gevolgen had die verder gingen dan louter economische uitbuiting.(3).
-
De snelle consolidatie van de macht van het Castro-regime door de gevangenneming en executie van zijn politieke tegenstanders demonstreerde het autoritaire karakter van de opkomende regering, waarbij het regime zichzelf marxistisch-leninistisch verklaarde en bondgenoot was van de Sovjet-Unie in plaats van democratisch bestuur uit te oefenen.(1)(2).
-
Cuba’s nationalisatie van Amerikaanse bedrijven zonder compensatie in 1960 was een economische agressie die Amerikaanse economische tegenmaatregelen rechtvaardigde, waaronder een handelsembargo dat lange tijd was bedoeld als reactie op de acties van de Cubaanse staat.(1)(2).
-
Het neerschieten door de Cubaanse regering in 1996 van twee burgervliegtuigen van de groepering Brothers to the Rescue in ballingschap, waarbij vier in Miami gevestigde activisten omkwamen, was een voorbeeld van gewelddadige onderdrukking van oppositieactiviteiten en een blijk van vijandigheid jegens afwijkende meningen.(1)(2).
-
Cuba’s arrestatie van de Amerikaanse onderaannemer Alan Gross in 2009 op beschuldiging van misdaden tegen de Cubaanse regering illustreerde de intolerantie van het regime jegens Amerikaanse burgers die op het eiland opereren en zijn restrictieve benadering van buitenlandse aanwezigheid.(2).
