Co-Housing: hoe één man een appartementencomplex bouwde voor zijn familie en vrienden

Bijna tien jaar geleden deed vastgoedontwikkelaar Chad Dale een aankoop die de manier veranderde waarop hij dacht over hoe gemeenschappen samenleven.

Dale en een kleine groep vrienden besloten hun geld te bundelen om een vakantiehuis op Whidbey Island, ongeveer een uur rijden van Seattle. Met vijf gezinnen met jonge kinderen die de boerderij met vier slaapkamers en één badkamer in en uit fietsten, maaltijden deelden, klusjes jongleren en de onvermijdelijke obstakels van het dicht bij elkaar wonen overwonnen, realiseerde Dale zich dat het delen van eigendommen in theorie een goed idee was, maar in de praktijk onhoudbaar.

“Er waren veel mensen die intieme ruimtes deelden – het was een beetje te intiem”, vertelde Dale aan Business Insider. “Er zijn veel dingen aan die plek die goed zijn, en veel dingen die dat niet zijn.”

De tekortkomingen van het vakantiehuisexperiment leidden tot een idee voor iets groters en permanenters.

Jarenlang stelde Dale dezelfde vraag: hoe zou het gemeenschappelijke leven eruit zien als het ontworpen was om lang mee te gaan?

Hij vond het antwoord in co-housing, een regeling waarbij mensen privéwoningen hebben, maar faciliteiten delen en gezamenlijk een gedeelde ruimte beheren. Niet te verwarren met samenwonendat wil zeggen, wanneer een persoon een privékamer in een gedeeld huis heeft, is co-housing anders dan typische huursystemen, omdat bewoners vaak ook een eigendoms- of bestuursrol hebben in de woongemeenschap. Het is een huisvestingsmodel dat aan populariteit wint nu mensen op zoek zijn naar duurzamere en gemeenschapsgerichte woningen.

Een ‘volwassen versie’ van een coöperatieve gemeenschap

Dale is de ontwikkelaar achter Shared Roof, een gemeenschapsproject met 35 eenheden dat in 2023 wordt geopend in de wijk Phinney Ridge in Seattle.

Dale financierde het project met de hulp van dertien vrienden en andere familieleden, die elk in het gebouw investeerden. De bijdragen varieerden van $ 50.000 tot $ 5 miljoen, en het eigendomsbelang in de LLC van het gebouw was vergelijkbaar met de investering van elke persoon. Bij Shared Roof zijn er geen VvE-kosten; bewoners betalen nog steeds maandelijkse huur, maar de huur gaat rechtstreeks naar de LLC in plaats van naar de traditionele verhuurder.

“Dit is een businessmodel dat je soms ziet in kantoorgebouwen, maar ik heb het nog nooit in een kantoorgebouw zien gebeuren multifunctioneel gebouwzei Ray Johnston, die het project hielp leiden als oprichter van Johnston Architects. “De dingen die Chad en zijn vrienden bijwoonden waren spannend.”

Het ontwerpen van een gebouw vereist een zorgvuldige planning

Shared Roof is bedoeld om meer aan te voelen als een Europees blok dan als een typisch nieuw gebouw in Seattle. Dale wijst op plekken als Amsterdam, waar design de interactie tussen buren en duurzaamheid stimuleert, als bron van architectonische inspiratie.

Het vijf verdiepingen tellende gebouw omringt een binnenplaats, met daaronder een ondergrondse parkeergarage. Geen twee eenheden zijn hetzelfde; woningen variëren van 2.000 tot 5.000 vierkante meter.

“Een van de interessantere uitdagingen in dit project doet zich voor op de vierde en vijfde verdieping, waar veel van de langetermijninvesteerders wonen, en de units zijn in hoge mate aangepast om aan de behoeften van verschillende gezinnen te voldoen”, aldus Johnston. “Dit vereist een meer doordachte en gedetailleerde ruimtelijke planning dan bij een typisch meergezinsproject om die individuele indelingen onder één dak samen te brengen, maar het biedt ook de mogelijkheid om ruimtes te creëren die weerspiegelen hoe bewoners willen leven.”

Hoewel de bewoners privéwoningen hebben, delen ze een scala aan voorzieningen, waaronder een bibliotheek, een kunstkamer en een kas op het dak. Detailhandel op straatniveau – zoals cafés, brouwerijen en sommige restaurants – zorgt ervoor dat gemeenschappen verbonden blijven met hun omgeving.

Voor Dale was co-housing een manier om de gemeenschap en voorzieningen te krijgen waar hij en zijn vrienden naar verlangden, zonder dat ze hoge prijzen hoefden te betalen in de stad of helemaal moesten verhuizen.

Toch is wonen in een gedeeld dak niet goedkoop. Sommige van de grotere eenheden in het gebouw hebben een maandelijkse huurprijs van $ 8.000. Om de betaalbaarheid te garanderen, neemt Shared Roof deel aan het Multifamily Tax Exemption (MFTE)-programma van Seattle en heeft het ongeveer 20% van de woningen gereserveerd voor huurders met een middeninkomen.

“Het is belangrijk voor ons om zoveel mogelijk diversiteit – inclusief inkomensdiversiteit – in het gebouw te hebben”, aldus Dale. “Wij zijn groot voorstander van complementaire diversiteit, niet van geïsoleerde diversiteit. Naar mijn mening is dat niet de juiste aanpak.”

Dit is een gebouw met meerdere generaties

Negen Shared Roof-investeerders wonen in het gebouw, waaronder Dale, die met zijn vrouw en drie kinderen in een appartement van 1.800 vierkante meter met drie slaapkamers woont.

Dale ziet het omringd zijn door een mix van jonge stellen en senioren als een unieke meerwaarde voor hun woonsituatie.

“Er zijn groepen mensen die baat hebben bij het samenzijn, en ons model hanteert echt een generatiegerichte, gezinsgerichte benadering”, zei hij.

“Mijn ouders en de ouders van mijn vrouw wonen allemaal in Michigan, dus mijn kinderen hebben niet veel contact met oudere mensen. Als ik mijn buurman met Parkinson zie omgaan met mijn 7-jarige, zijn ze allebei winnaars.”

Er wonen ook veel kinderen van hun eigen leeftijd in het gebouw, en omdat er zoveel te doen is, van rondhangen op de trampoline op het dak tot spelen op het 500 vierkante meter grote voetbalveld, zijn de ontmoetingsplaatsen vaak – soms meer dan ouders willen.

“Ze kwamen thuis, braken de deur open, gooiden hun schooltassen erin en gingen weg omdat al hun vrienden daar waren”, zei Dale. Hij voegde eraan toe dat “hoewel het erg gaaf was, en precies waar ik op hoopte, het een onbedoeld gevolg was.”

‘Ik hou van ons leven hier’

John Ware, een technisch programmamanager, en zijn partner, Liesl Langley, woonden ooit in een landhuis op Phinney Ridge, maar waren van plan om te gaan inkrimpen toen ze hun magere jaren ingingen. Nadat ze via mond-tot-mondreclame over Shared Roof hoorden en een rondleiding door het gebouw kregen, waren ze verkocht.

Ware en Langley waren investeerders in het gebouw en behoorden tot de eerste koppels die er introkken. Ze wonen in een appartement van 2000 vierkante meter met drie slaapkamers en 2,5 badkamers. Binnen is het voorzien van hardhouten vloeren, op maat gemaakte notenhouten kasten en hoogwaardige apparatuur, waaronder een Liebherr-koelkast.

Naast de luxe afwerking is volgens Ware de gemeenschap waar hij en Langley deel van uitmaken een van de grootste voordelen van het wonen op Shared Roof.

“Ik woonde vroeger in een gebouw met ongeveer 90 eenheden en ik kende waarschijnlijk een derde van de mensen, maar we kenden iedereen die in dit gebouw woonde. We hadden een groepschat op WhatsApp, zodat mensen op de hoogte konden blijven van wat er aan de hand was”, vertelde Ware, 54, aan Business Insider.

Hij en zijn partner zijn de onofficiële – en in de praktijk officiële – sociale directeuren van het gebouw geworden. Elk jaar geven ze een Oscars-feest, en in de weken voorafgaand aan het feest deze maand organiseren ze een wekelijkse filmavond.

Ware zegt dat het juist dit soort kleine dingen zijn die co-housing de moeite waard maken.

“We reizen hier en daar, maar nadat we een tijdje hebben gereisd, wil ik gewoon thuis zijn, vanwege waar we wonen – niet alleen Seattle, maar onze buurt en gemeenschap,” voegde hij eraan toe. “Ik hou van ons leven hier en ik hou van deze plek.”

Voor sommige bewoners is co-housing een redder in nood in een dure stad

Mary Jo Wagner, eigenaar van een spa, werd verliefd op Shared Roof nadat ze klanten had bezocht die daar woonden.

“Ik kwam hem op een dag opzoeken voor het avondeten, beneden in een van de restaurants, en ik dacht hoe geweldig het zou zijn om in een gemeenschap als deze te leven”, vertelde Wagner (53) aan Business Insider.

Wagner trok in 2024 bij haar volwassen zoon in, maar sindsdien is hij verhuisd. Het afgelopen jaar heeft hij verkleind van twee slaapkamers naar een appartement met één slaapkamer met haar hond. Zijn appartementen behoren tot ongeveer 20% van de eenheden die bestemd zijn voor mensen met een middeninkomen.

“Het gemiddelde inkomen in deze stad is zo hoog dat het de prijzen van alle beschikbare reguliere huurwoningen opdrijft,” zei Wagner. “Het feit dat Shared Roof meedoet aan dit MFTE-programma is mooi omdat de kosten beter betaalbaar zijn.”

Wagner zei dat de voorzieningen van het gebouw, samen met de winkels, waaronder een wijnwinkel en een bakkerij, ook hebben bijgedragen aan het sluiten van de deal. Hij was vooral gecharmeerd van de bibliotheek en de daktuin van het gebouw.

“Ik woon in een kleine eenheid met één slaapkamer, maar als ik wil dat mijn vrienden of familie samenkomen voor een grotere bijeenkomst, dan is er ruimte in het gebouw om dat te doen, en het was geweldig.”

Voor Wagner voelt Shared Roof niet als een typisch appartementencomplex. Afgezien van de extra voorzieningen, voelden de verbindingen die hij daar maakte oprecht aan.

‘Iedereen let op elkaar’, zei hij. “Het is alsof je deel uitmaakt van een grote familie.”