CNN-presentator Bianna Golodryga bespreekt antisemitisme in een nieuw boek voor jonge tieners

Bianna Golodryga, presentator van CNN International, emigreerde in 1980 met haar familie vanuit de voormalige Sovjet-Unie naar de VS om aan het antisemitisme te ontsnappen.

Nu, als ouder van twee kinderen, moet de voormalige politieke vluchteling de haat die wordt geuit tegen de Joden in het land waar hij van houdt, verklaren – een groot deel ervan op sociale media. Hij zag hen leven in de spanning tussen tegenstand en overeenstemming.

“Als je naar een land komt, ben je een minderheid, en het enige wat je wilt doen is erbij horen”, zei Golodryga.

De ervaren journalist die ‘One World’ presenteert op CNN International en zijn vriend Yonit Levi, de hoofdpresentator van N12 News in Israël, wilden hun jonge tienerkinderen een routekaart geven om met dit probleem om te gaan. Ze brengen het over in de jongvolwassenenroman die ze samen schreven: “Voer de leeuw niet.”

Het boek, gericht op 9 jaar en ouder, gaat over Theo Kaplan, een door voetbal geobsedeerde middelbare scholier uit Chicago wiens wereld op zijn kop staat als zijn favoriete voetballer antisemitische opmerkingen maakt over de teameigenaar. De haat wordt groter wanneer swastika’s en antisemitistische hashtags op Theo’s kluisje in de sportkamer worden gekrabbeld, waardoor zijn zus een geheime online identiteit gebruikt om gerechtigheid te zoeken.

Golodryga sprak onlangs met The Times over ‘Don’t Feed the Lions’.

De belangrijkste plotpunten in het boek zijn gebaseerd op levenservaringen. Uw zoon had het destijds moeilijk NBA-ster Kyrie Irving prijst de documentaire aan met antisemitische stijlfiguren op sociale media. Irving werd geschorst door zijn team voordat hij zich verontschuldigde.

Mijn zoon is een groot sportliefhebber. Hij vroeg me rechtstreeks: “Waarom haten ze ons? Mag ik niet meer naar basketbalwedstrijden gaan?” Ik herinner me dat we op de Brooklyn Bridge naar de Brooklyn Nets-wedstrijd keken en hij mij dit vroeg en ik had geen goed antwoord. Ik dacht dat ik contact zou opnemen met hun school en zou zien wat ze doen aan antisemitisme, aangezien ze zwaar hebben geïnvesteerd in andere vormen van haateducatie. Ik kwam erachter dat ze niets hadden. Kortom: “Nou, als ze vragen stellen, bespreken we die soms op school.” En dat bleef me echt bij, dat er geen hulpmiddelen voor kinderen waren over antisemitisme.

Heeft de aanval van Hamas op Israël, die de oorlog in Gaza heeft veroorzaakt, de behoefte aan een dergelijk boek vergroot?

Yonit en ik kennen elkaar al jaren en we voorspellen helaas dat we opnieuw een grote piek in het antisemitisme zullen zien. De kinderen zijn even oud. Hij bracht het grootste deel van zijn vormingsjaren hier door en hij is zeer bekend met de VS. En ik zei: “Laten we een boek schrijven dat we niet kunnen vinden, want dit gaat zeker een probleem worden in de komende weken en maanden.” Het is geen wondermiddel, maar er zal in ieder geval een hulpmiddel zijn dat ook goede verhalen kan opleveren, voor Joodse kinderen, niet-Joodse kinderen en de volwassenen in hun leven.

(Arcadia-kinderboeken)

Nadat je hoofdpersoon Theo swastika’s en hashtags op zijn kluisje ziet, zijn de reacties van zijn school behoorlijk warm. Nemen scholen dit probleem niet serieus genoeg?

Dat is een deel van het probleem. We hebben dit laten voortwoekeren. Andere vormen van haat zijn frontaal aangepakt. Of het nu om een ​​hakenkruis hier of daar gaat, of om een ​​bericht op sociale media, of om een ​​verklaring of opmerking, van rechts of van links – deze worden behandeld als geïsoleerde incidenten en wekken niet zoveel zorg op als ik zou zeggen bij andere vormen van haat of opmerkingen gericht tegen andere minderheidsgroepen. En nogmaals, dit is een persoonlijke ervaring van een ander familielid van vijf tot tien jaar geleden, toen er een swastika op school was, en zijn antwoord was: “Laten we een kumbaya-sessie houden en praten over waarom dit geen goede zaak is en waarom we het niet zouden moeten toestaan.” Ik heb dit als Amerikaanse Jood meegemaakt.

Hoe ingewikkeld is deze discussie, gegeven het feit dat het publieke sentiment zich tegen Israël heeft gekeerd bij de aanpak van de oorlog in Gaza?

Ik denk dat dit een van de redenen is waarom niemand deze kwestie in deze leeftijdsgroep echt wil bespreken, omdat ze het gelijkstellen aan het Midden-Oosten. Dit is absoluut de langste, dodelijkste en meest pijnlijke oorlog die voortkomt uit de gruwelijke aanval op 7 oktober die we hebben besproken. Toch zien we dat elke keer dat er schendingen, botsingen of kortetermijnoorlogen plaatsvinden, het antisemitisme over de hele wereld toeneemt. … Er is geen ander land waar ik liever Jood zou zijn dan de Verenigde Staten. Maar er is geen tijd geweest dat ik me niet kan herinneren toen ik opgroeide, of het nu in Texas is of nu in New York, waar er geen gewapende bewakers of twee of drie waren, of geen bommelding werd afgegeven in een gebedshuis, een synagoge, een Joods instituut, en dat was de norm. Ik bedoel, nu voel ik me niet op mijn gemak als ik zonder beveiliging een Joods instituut binnenloop. En nogmaals, dit gebeurde vóór 7 oktober.

Bianna Golodryga, midden, met Malki Shem Tov, links, en gijzelaar Omer Shem Tov tijdens haar interview met Omer.

(CNN)

Was het moeilijk om dit boek te verkopen?

We begonnen de uitgevers ongeveer twee of drie maanden na 7 oktober, eind december ’23 en begin januari ’24, te vertellen. En ik denk dat ik een beetje verrast ben dat we niet meer mensen erin konden krijgen om erin te bijten. We hadden nog nooit een boek geschreven en ons werd verteld – en ik geloof hun woord – dat dit een heel moeilijke leeftijdsgroep is om over te schrijven en om op de markt te brengen, wat op zichzelf een probleem is, omdat ze, zoals we hebben opgemerkt, erg intelligent en nieuwsgierig zijn en materiaal nodig hebben. Ze mogen niet worden onderschat. We wilden geen didactisch boek schrijven. Zes maanden tot een jaar later zullen we horen dat dit misschien niet het juiste moment is om een ​​boek over antisemitisme te schrijven. Geef het misschien een jaar of twee, dan zullen we zien. Voor ons is dit het juiste moment om een ​​boek te schrijven. We zijn net op het punt aangekomen waarop we zeiden: laten we in eigen beheer publiceren, als dat nodig is.

Hoe heb je uiteindelijk een uitgever gevonden?

Gelukkig waren Yonit en ik niet verlegen om iedereen die we kenden over dit project te vertellen. Op een avond zat ik aan het diner in het naastgelegen Metropolitan Museum of Art Michaël Lyntonwie is het voormalige hoofd van Sony Entertainment en nu het hoofd van Snap. En ik vertelde hem over dit boek en hij zei: “Ik ga het publiceren.” Zij en haar zus runnen Arcadia, dat regionale kinderboeken publiceert. Hij zei dat dit niet het soort boek is dat we gewoonlijk uitgeven. Maar ik denk dat hij echt in het idee geloofde, dus we zijn erg dankbaar.

Er zijn meerdere overeenkomsten tussen jouw 13-jarige zoon en Theo. Toen hij het boek las, was dat zo hij was bang dat het te onthullend zou zijn?

Nee. Het is grappig omdat ik denk dat hij erg genoot van de verhaallijn en de plot. Helaas denk ik dat de grootste zorg op dit moment de realiteit is waar we doorheen leven. Hij maakte zich alleen zorgen over de veiligheid en afwijzing en wilde niet te veel aandacht op mij of zijn familie vestigen. Ik denk dat dit het soort reactie is dat je meestal van kinderen krijgt. Hij kwam feitelijk dichter bij het jodendom en zijn erfgoed. En hij had vorig jaar zijn bar mitswa in Israël. Hij wil vaker naar de synagoge en verdiept zich echt in zijn cultuur, waar we erg trots op zijn.