Dit is een essay gebaseerd op een gesprek met Christina Cassotis, CEO van de Allegheny County Airport Authority, die Pittsburgh International Airport en Allegheny County Airport exploiteert. Dit verhaal is bewerkt voor lengte en duidelijkheid.
Ik heb er nooit over nagedacht werken op de luchthaven Eenmaal.
Mijn vader was een militaire gevechtspiloot in de oorlog in Vietnam en werd later opgeroepen voor Pan Am World Airways, zodat hij naar interessante plaatsen over de hele wereld zou vliegen terwijl de ouders van mijn vrienden elke avond thuis waren van het avondeten. Mijn vader was in Dhaka, of Buenos Aires, of Tokio. Dus in een heel klein stadje in New Hampshire had ik een grote kijk op de wereld.
Ik heb een PR-achtergrond en ben uiteindelijk in Boston gaan werken Logan luchthaven aan het begin van mijn carrière gedurende bijna vijf jaar. Via één project ontmoette ik de eigenaar van het adviesbureau dat mij inhuurde, en de daaropvolgende zeventien jaar werkte ik als adviseur voor luchthavens over de hele wereld. In de VS ben ik erg gefocust op hoe luchthavens kunnen helpen meer luchtvaartmaatschappijen en de juiste luchtvaartmaatschappijen aan te trekken, en in Europa ben ik erg gefocust op het doen van due diligence voor infrastructuurinvesteerders.
In 2014 werd ik aangenomen om te kijken of ik interesse had om me kandidaat te stellen Internationale luchthaven Pittsburg. Ik zei aanvankelijk nee. Ik had net mijn MBA behaald aan MIT, en hoewel ik van consultancy hield, wilde ik heel graag een operationele rol. En ik wilde heel graag een plek waar ik de stelling kon bewijzen dat je een heel goed openbaar nutsbedrijf, zoals een bedrijf, kunt runnen.
Toen ik de baan aannam, was ik er totaal niet van op de hoogte het runnen van de luchthaven. Ik kwam om de industrie in de VS te veranderen.
De luchthaven lijkt bijna op een kleine stad
Er is geen typische dag. Deze baan is geweldig voor mensen die zich op hun gemak voelen met veel onzekerheid. Er gebeuren elke dag veel dingen. We moeten 24/7 en 365 uur per dag opereren. De gemeenschap vertrouwt daarvoor op ons.
Ik zou zeggen dat 50% van mijn werk reactief is en 50% proactief. Ik houd regelmatig vergaderingen met mijn medewerkers en één-op-één met mijn directe ondergeschikten. We bespreken wat iedereen moet weten dat er gebeurt. Coördinatie en betrouwbaarheid zijn geen grapjes.
Zolang het maar druk is vakantie reizen In de winter besteden we veel aandacht aan de voorbereiding op winteroperaties, het voorbereiden van sneeuwploegen, het zorgen dat we over de juiste hoeveelheid chemicaliën beschikken om start- en landingsbanen te ploegen en het onderhoud van wegen en voetgangersgebieden.
Op een willekeurige dag kunt u een beveiligingsincident meemaken, en dat verandert de toon en de duur van de dag. We zijn voorbereid op veel onzekerheid, en we trainen om ermee om te gaan, we doen oefeningen om ermee om te gaan, en we beschikken over communicatie om ermee om te gaan.
Er zijn plannen en systemen aanwezig, dus we zijn op elk scenario voorbereid. Wij hebben een eigen brandweerman in ons team. Ze reageren elke dag op waarschijnlijk drie of vier levensreddende incidenten op de terminal. Het lijkt bijna alsof we een kleine stad zijn. Er is een ongelooflijk netwerk van individuen die elke dag klaarstaan om iets afwijkends te doen.
Veel van wat er op luchthavens gebeurt, gebeurt achter de schermen
Er zijn veel dingen die passagiers niet zien of waar ze geen aandacht aan besteden. In sommige opzichten denk ik dat het een eer voor het team is dat het er gemakkelijk uitziet.
Wij zijn bezig met het hele spectrum kofferbak systeemen dat trunksysteem moet werken. Als het kapot gaat, moet ons grondonderhoudspersoneel de tassen op de kar zetten en de luchtvaartmaatschappij helpen ze te verplaatsen, omdat het volume te groot is.
Wij zijn verantwoordelijk voor het ploegen van start- en landingsbanen en het vrijhouden van wegen, en zorgen ervoor dat het gras in de lente en zomer wordt gemaaid, zodat we geen wilde dieren aantrekken. We hebben een natuurbeheerder, want die kun je niet hebben dieren in het wild op de luchthaven. Wij willen geen vogels. Wij willen niet dat mensen zwerfkatten voeren. We hebben een cyberbeveiligingsteam.
Het moeilijkste van mijn werk is dat mensen aannames doen omdat ze niet weten hoe de luchthaven werkt of wat we elke dag doen. Ik denk dat iets wat vaak over het hoofd wordt gezien, is dat luchthavens feitelijk gescheiden zijn van luchtvaartmaatschappijen. Het is zijn eigen entiteit. Medewerkers van de luchthaven laat het niet gratis vliegen.
Er zijn dingen die we moeten oplossen, maar niet alles is aan ons. Eigenlijk bieden wij niet veel diensten gericht op passagiers. Wij vliegen niet met vliegtuigen. We kunnen vliegtuigen niet eens vertellen waar ze moeten vliegen.
Veel mensen zeggen: “Waarom kun je niet gewoon een vlucht naar een specifieke bestemming nemen?” Waarop ik dacht: “Heb je 150 vrienden die je elke dag wilt bezoeken?” Dat is wat er nodig is. We moesten onze gemeenschap eigenlijk aan de luchtvaartmaatschappijen verkopen, dus hebben we veel tijd besteed aan het evalueren van de luchtvervoersmarkt voor onze gemeenschap en iedereen met wie we concurreerden om te zien hoe we het deden.
Ik hou van mijn werk en denk graag aan mijn werk. Natuurlijk is het stressvol, maar dat is het soort stress dat ik ervaar. Ik ben erg goed in het omgaan met veel complexiteit. Ik vind het erg leuk om belanghebbenden te begrijpen, wat ze nodig hebben en hoe ze met hen kunnen communiceren.
We zijn voortdurend op zoek naar betere manieren om dingen te doen. Ik vind het belangrijk dat onze medewerkers zich betrokken voelen. Luchthavens zijn geweldige plekken om te werken. En dit zijn de banen waarvan ik denk dat ze niet snel zullen worden vervangen door AI.
