Dit veelzeggende essay is gebaseerd op een gesprek met Michael Greene, 53, eigenaar en exploitant van de derde generatie van de 70 jaar oude Matthews Cafetaria in Tucker, Georgia. Dit is bewerkt voor lengte en duidelijkheid.
Mijn familie runt Matthews Cafetaria drie generaties. De vierde is misschien zeldzaam en bijzonder, maar ik had het niet verwacht.
Ik heb vier kinderenleeftijden 12, 10, 8 en 4 jaar. Het zijn allemaal mannen, en mensen gaan er vaak van uit dat minstens één van hen het op een dag zal overnemen, maar ik zou ze niet in deze business duwen als ze dat niet wilden.
Ik ben een van de vier kinderen en mijn ouders hebben mij en mijn broers en zussen hiertoe niet gedwongen het runnen van een familiebedrijf. Ze geven ons de mogelijkheid om te zijn wat we willen. Dus als ik aan mijn zoons denk, wil ik dat zij dezelfde vrijheid hebben.
Ik verwacht niet dat ze zo’n baan willen. Ik ben de enige van mijn generatie die in deze branche wil werken, en het is een zware baan. Dit is ook erg handig.
Toen ik opgroeide, hield ik niet van cafetaria’s
Toen ik twaalf was, dwongen mijn ouders mij dit te doen beginnen te werken in de cafetaria tijdens de zomer. Ik begon met de afwas. Ik besteed maar zo’n drie uur per dag aan mijn werk, maar het voelt als twaalf uur.
Matthews Cafetaria werd opgericht in 1955. Zakelijke insider
Ondertussen zijn mijn vrienden die geen baan hebben bij het zwembad. Als kind was de cafetaria dus niet mijn favoriete plek, omdat ik het gevoel had dat ik iets miste.
Dat gezegd hebbende, ben ik van plan om elk van mijn zoons het te laten doen hetzelfde werk doen Ik deed het toen ik klein was. Mijn oudste gaat deze zomer beginnen.
Ik verwacht niet dat hij het leuk zal vinden, maar het is belangrijk om te zien wat zijn vader doet, om te weten waar het geld vandaan komt en wat er nodig is om een dollar te verdienen.
Uiteindelijk vond ik de weg terug naar het familiebedrijf
Greene bereidt eten in Matthews keuken. Zakelijke insider
Ik weet niet meer precies wanneer ik besloot het te doen in het familiebedrijf gaan. Terugkijkend denk ik dat het mijn lot was om hier terecht te komen, want koken is mijn passie.
Als kind keek ik naar chef-koks als Nathalie Dupree en Julia Childs op tv en probeerde na te maken wat ze maakten. Toen ik op de universiteit zat, studeerde ik communicatie, maar ik heb er nooit de voordelen van gevoeld.
Niets anders heeft de manier veranderd waarop ik kook. Koken is mijn enige passie toen, en ik heb het geluk te kunnen zeggen dat dat vandaag de dag nog steeds het geval is. Soms, als je moet leven van datgene waar je van houdt, haalt dat het plezier eruit. Ik ben dankbaar dat dit punt mijn opwinding niet heeft bedorven.
Ik run de productie bij Matthews en zie hoe voedsel van rauw product verandert naar wat je op je bord ziet. Het zal nooit oud worden.
Het werk is echter moeilijker dan het lijkt. Je bent de hele dag op de been: gewichten heffen, bewegen, koken, problemen oplossen. Dit is geen bureaubaan.
Tot voor kort was ik hier om 5.00 uur om te openen en bleef tot ongeveer 15.30 uur. Nu gaan we om zes uur ’s ochtends open, en ik werk niet zo vaak meer als vroeger, omdat ik een druk leven heb met vier kinderen. Ik heb ook geweldig personeel dat, samen met mijn vrouw, ervoor zorgt dat deze plek soepel blijft draaien.
Tijdens COVID nam mijn vrouw de zakenwereld over – de loonadministratie, belastingen, catering, alles – nadat onze manager was gestopt.
Dus dat zijn wij kan eigenlijk nooit worden uitgeschakeld – er is altijd wel iets dat gedaan moet worden. Daarom vat ik het niet licht op als mensen ervan uitgaan dat mijn kinderen in dit bedrijf zullen gaan werken.
Dit bedrijf heeft mij een goed leven gegeven
De plaquette herdenkt de tafel in Matthews waar Michael zijn vrouw ontmoette en ten huwelijk vroeg. Zakelijke insider
Als een van mijn zoons dit wil doen en er een passie voor heeft, dan zal ik hem steunen. Maar ik wil niet dat ze er een kruk van maken. In plaats daarvan wil ik dat ze hard studeren, een opleiding volgen en hun eigen weg banen.
Dit bedrijf heeft mij een goed leven gegeven. Het wordt ondersteund door mijn familie en ongeveer 30 medewerkers. Daar heb ik mijn vrouw ontmoet. We verloofden ons aan dezelfde tafel waar ik hem voor het eerst zag. Het betekent nu veel meer voor mij dan toen ik jonger was.
Als een of meer van mijn kinderen hetzelfde pad kiezen, is dat omdat ze dat willen – net als ik.
