‘Burt’-recensie: de zachte micro-indie zal degenen die zich aan zijn charme aanpassen, ontroeren

Je hoort vaak dat korte verhalen de beste films opleveren, alsof het de bedoeling is om iets beknopts te nemen en dat uit te breiden met de schaalbaarheid van cinema. Maar het tegenovergestelde kan ook waar zijn: bepaalde films hebben er baat bij dat ze zich in zakformaat en onbelemmerd voelen, alsof je aan elkaar wordt geregen door een strak, suggestief kortverhaal, gevuld met voldoende humor, details en gevoel om een ​​warme gloed op te wekken.

Twee dagen na een directe relatie tussen een wanhopige jongeman uit New York en een oudere, eenzame straatmuzikant uit Los Angeles, is regisseur en scenarioschrijver Joe Burke’s zwart-wit micro-indie ‘Burt’ er een van halfslachtigheid en calorieën, niet te veel en niet te gaar. Je kunt veel films bekijken die met vergelijkbare budgetten zijn gemaakt (denk aan Used Sedan uit 2007) en een gevoel van ambitie krijgen dat zich verzet tegen beperkingen of een opzettelijke poging tot decadentie. Dat geldt niet voor ‘Burt’, een film die het equivalent is van een zure kersdruppel voor een dag waarop je iets nodig hebt dat een beetje zuur en een beetje zoet is en niet uit de mode raakt.

In ‘Burt’ spelen zowel Burt Berger als Burt Berger, het soort 69-jarige zanger die we voor het eerst zien in een zelden bezochte coffeeshop, terwijl hij op zijn gitaar tokkelt en, alsof de jaren zestig nooit voorbij zijn gegaan, zingt over vrijheid. (Door de ernstige, oude stem van Berger klinkt het concept zwaarbevochten.) Sammy (scenarist Oliver Cooper) kijkt hem aandachtig aan, die Burt even vraagt. Boven een picknicktafel in een veld krijgt deze vriendelijke, pezige muzikant, die de ziekte van Parkinson lijkt te hebben, te horen dat Sammy de zoon is waarvan hij niet wist dat hij die had. Wat je misschien denkt: Eindelijk een film die geen tijd verspilt met het direct doornemen van wat we al denken.

Burt is geïntrigeerd door het nieuws en wil snel dat Sammy de nacht doorbrengt in het bescheiden huis in North Hollywood dat hij deelt met huiseigenaar Steve (Steven Levy), een verdachte, door regels geobsedeerde weirdo met gezichtshaar als een gekke profeet, een opkomende moestuin, en, zoals hij wil dat deze nieuwe bezoeker weet, een pistool. Het wantrouwen is wederzijds voor Sammy, maar hij probeert gefocust te blijven op het leren kennen van Burt om redenen die snel duidelijk worden en die dit unieke, door Jarmusch beïnvloede scenario een lichte seriokomische urgentie geven.

Maar “Burt” is niet verhalend. Regisseur Burke is veel meer geïnteresseerd in de interpersoonlijke dynamiek van de excentriekelingen dan wat dan ook, en daartoe wordt een behoorlijke hoeveelheid humoristische spanning gehandhaafd – van Sammy’s zenuwslopende accommodatie tot Steve’s eigenaardigheden tot een paar controversiële telefoontjes met een spraakzame tante (Caitlin Adams) die in een caravanpark woont, te laat is met huren en blijkbaar heerlijke soep maakt. Ondertussen is een van de grappigste aspecten van ‘Burt’ hoe opgewonden de hoofdpersoon is om plotseling vader te worden, vooral wanneer hij gemakkelijk zinnen overneemt als ‘Geen van mijn kinderen is…’ en ‘Dat mijn kind!”

De gemiddelde bioscoopbezoeker kan op geen enkele manier de verhouding tussen fictie en non-fictie kennen in een rommelig doe-het-zelf-object als ‘Burt’, waarbij personages versies van zichzelf spelen. (Als Levy geen agent heeft, zal hij daar rekening mee moeten houden.) En hoewel je niet zou verwachten dat het sentimenteel wordt, heerst er naarmate ‘Burt’ vordert een rustig vertrouwen (de jazzgetinte muziekscore is een beetje ruw en de montage verloopt niet altijd soepel) dat de film de gevoelens die de regisseur zo efficiënt heeft opgeroepen niet zal negeren. Het meest opvallend is dat Berger, wiens leven de film inspireerde, een natuurlijk, gemakkelijk te wortelen en het ideale middelpunt is voor een film met een warme kijk op het leven die het beste wordt gewaardeerd als je je problemen opzij kunt zetten en er af en toe een kunt adopteren.