Jesse Plemonsgeeft in zijn bedachtzame bariton toe: “Achteraf gezien denk ik dat hij me het grootste deel van de shoot uit balans heeft gehouden op een manier die ik op dat moment denk ik niet kon begrijpen.” Toen wendde hij zich tot de andere twee mensen die de bank deelden: “Waarom lach je?”
“NEE, I nee,’ zei Emma Stone, niet in staat haar gezicht in de plooi te houden terwijl ze naar de grinnikende Yorgos Lanthimos wees: ‘Hij dacht dat ik…”
‘Nee, hij – hij –’ protesteerde Lanthimos, in een poging hem op niet overtuigende wijze de schuld te geven.
Stone zette het in elkaar en zei, tegenover zijn regisseur: ‘Ik lachte omdat Jij Ik vind het grappig. Omdat ik meteen wist dat Yorgos zo zou zijn: ‘Hij imiteerde (nauwkeurig) zijn gegniffel in afwachting van wat Stone zou zeggen in reactie op Plemons. Lanthimos keek boos, maar hij werd betrapt.
‘Ik lachte omdat hij het deed’, beweert hij zwakjes, en er wordt nog meer gelachen.
En Plemons, plotseling weer het nieuwe kind in de klas, zei zonder grappen, ook al was hij al een tweede film met de twee aan het maken: ‘Dat is het einde van het interview.’
Emma Stone, links, Aidan Delbis en Jesse Plemons in ‘Bugonia’.
(Atsushi Nishijima / Focus-functies)
Deze drie films zijn zeer professioneel artiest vullen de bank in een chique hotelsuite in West Hollywood om hun nieuwste samenwerking te bespreken, “Bugonia,” Lanthimos en scenarioschrijver Will Tracy bewerkten de Koreaanse film ‘Save the Green Planet!’ uit 2003. In de film spelen de intelligente maar onrustige Teddy (Plemons) en zijn naïeve neef Don (nieuwkomer Aidan Delbis) ontvoert Michelle (Stone), de CEO van een groot farmaceutisch bedrijf. Ze willen geen geld; Teddy gelooft dat Michelle Andromedon is: een buitenaards wezen uit een ander sterrenstelsel dat een vijand van de mensheid is.
De film is in wezen een driehandige film, waarbij Teddy tot gruwelijke uitersten gaat om Michelle te dwingen te bekennen, met de arme, loyale Don in het midden. Zijn tactieken en steeds veranderende machtsevenwicht bevinden zich in een liminale ruimte tussen wilde theorieën en echte samenzweringen. Het is een komedie.
‘Het is allemaal komedie,’ zei Stone op nuchtere toon, op zoek naar de reactie van Lanthimos op zijn beoordeling van zijn werk. (Hij gaf haar er geen.) Maar hij was het eens met de opmerkingen van Plemons over gemeenschappelijke thema’s in het werk van de filmmaker:
1. Emma Steen. 2. Jesse Plemons. (JSquared Photography / Voor nu)
“Machtsdynamiek, sociale controle; de feitelijke thema’s die de films onderzoeken lijken mij heel eenvoudig en universeel”, zei hij, “maar de manier waarop ze deze onderzoeken is altijd onnauwkeurig.”
Stone voegde eraan toe: ‘Isolatie en extremen. Alle drie deze mensen zijn op verschillende manieren erg geïsoleerd, of het nu Michelle’s landhuis is en het feit dat ze alleen is als CEO van dit bedrijf, of de zeer verschillende sociaal-economische achtergronden van Teddy en Don en hoe hun isolement extremere standpunten kan voortbrengen, en vice versa.’
Klinkt als een grappig ding. Maar ja, er zit veel humor in de spannende, spannende actiegame met een hoog octaangehalte die ‘Bugonia’ heet, en een groot deel ervan wordt overgebracht door de manier waarop de acteurs zich verhouden door middel van verbuigingen of zelfs geen dialoog. Dit is een bijproduct van het werken bij een bedrijf dat aanvoelt als de Lanthimos Repertory Company (recidivisten zijn onder meer Colin Farrell, Olivia Colman, Willem Dafoe en Rachel Weisz).
Stone zei dat hij, toen hij eerstejaars was, bij ‘The Favorite’ aanvankelijk ontmoedigd was, maar ‘We hadden allemaal zo snel een band dankzij het repetitieproces. Ik werd verliefd op de manier waarop het voelde en de vrijheid.’
-
Deel via
Stone en Lanthimos volgden met ‘Poor Things’ en een rol die moed, vrijheid en vertrouwen vereiste. Als het wezen dat mannen op zijn eigen benen tilt in de diep feministische fabel Frankenstein, won Stone haar tweede Oscar.
Lanthimos zei: “Nadat ik met hem had samengewerkt (aan ‘The Favorite’) wist ik dat dit iets was dat we konden ontwikkelen en verder konden brengen. Ik heb altijd een hekel gehad aan het idee dat er een personage is dat op een bepaalde manier is geschreven, en dat je iemand zoekt die daar bij past. Ik vind het leuk om mensen te vinden die ik in het algemeen leuk vind en ik hou van hun werk en om het personage bij hen te laten passen.
‘Hetzelfde gebeurde met Jesse. We deden ‘Kinds of Kindness’ en er bestond geen twijfel over of we hem moesten vragen ‘Bugonia’ te doen. Als je iets zo waardevols vindt, laat je het niet zomaar los. Jij zorgt ervoor dat alles werkt. Mensen zijn het allerbelangrijkste bij het maken van films.”
De regisseur stuurde Stone ‘Bugonia’ voordat hij ermee instemde, omdat ‘ik zijn oordeel en mening vertrouwde.’ Lanthimos en Stone hebben inmiddels vier speelfilms samen gemaakt, alhoewel de drie grappen maken dat het eerder zes zijn omdat “Kinds of Kindness” een drieluik is. Dus Plemons heeft twee of vier films met hen gemaakt, hoewel Lanthimos er snel op wees dat hij hem in een andere film had gecast waarvoor de acteur zou moeten aftreden, dus “je zou een vijfde film in de tas kunnen hebben!”
‘We zijn helemaal niet uniek’, zei Stone over de wens van hem en Lanthimos om Plemons erbij te betrekken. “Alle grote regisseurs willen met Jesse werken. (Elke) acteur wil met Jesse werken.”
Toen Plemons het script voor ‘Kinds’ kreeg, hoe opgewonden hij ook was om met Lanthimos en Stone te werken, zei hij: ‘Een deel van mij dacht: ‘G…, waarom niet gewoon één deel, iets makkelijkers?’ Maar ik vond het script leuk. Ik weet niet waarom het mij beïnvloedde, maar het had wel een diepgaande en verwarrende impact. Ik had iets gehoord over het trainingsproces, en het deel van mijn geest dat begrepen moest worden, was de eerste paar dagen in de war.”
Hij zei dat de dierenartsen hem hielpen, en ‘waarschijnlijk op de derde dag veranderde er iets in mijn gedachten. Als je ziet dat deze andere acteurs zich zo genadeloos in dit belachelijke spel storten, ben je gedwongen hetzelfde te doen.’
Yorgos Lanthimos.
(JSquared Photography / Voor nu)
Lanthimos legt uit: “Eerst is er een warming-up; het lijkt meer op een danstheatergroep. Gedurende die tijd laat je mensen met elkaar omgaan en hun ritme vinden.”
Hij bedacht een mogelijke oefening: ‘Je kunt mensen dicht bij elkaar laten lopen en rondjes door de kamer laten lopen en dat doen ze steeds sneller en ze moeten op dezelfde afstand van elkaar zijn. En dan lezen we een scène en iemand noemt water en ik zeg: ‘Jullie doen alsof jullie water drinken; jullie zijn de hele tijd aan het slikken terwijl je de tekst uitspreekt.’
“Het houdt het licht. Je neemt jezelf niet te serieus. Je neemt de stof niet te serieus. Je gorgelt en voert de dialoog uit, wat dan ook. Het is een manier voor de acteurs om op een onbewuste manier een dialoog te voeren, zonder vast te zitten aan een soort intellectuele bagage, dus het is vrijer en heeft meer mogelijkheden. En ze voelen zich op hun gemak bij elkaar.”
“Er is ook sprake van spiegeling”, zei Plemons. “Het dwingt je om uit je hoofd te komen en je meer op de andere acteur te concentreren.”
De nauwkeurige controle die de personages in ‘Bugonia’ op elkaar leggen terwijl ze naar een positie streven, vereist extreem vertrouwen en luisteren.
“Veel van deze verhalen vergen zowel emotioneel als fysiek veel”, voegde Stone eraan toe. “We raakten fysiek en emotioneel op ons gemak bij elkaar en waren niet verlegen om een hechte band te hebben, of zoiets. Het voelde alsof je erbij was geweest.
“Als we dat nu met z’n vieren zouden doen (de looptraining die Lanthimos zojuist bedacht heeft), zouden we over tien minuten een iets andere relatie hebben.”
