Bryce Dessner van The National over zijn muziek voor ‘Train Dreams’

Dagen voor de Golden Globes-ceremonie van zondag gaf Bryce Dessner lachend toe dat hij zonder smoking in Los Angeles was aangekomen – iets dat een probleem was, aangezien hij zich aan het voorbereiden was op een prijsuitreiking.

“Mensen die naar een film kijken, denken natuurlijk na over wat de acteurs gaan dragen, maar de componist – wat maakt het uit?” zei hij vorige week tijdens de lunch in Beverly Hills. “Ik dacht: ‘Jongens, hebben jullie iets dat ik kan lenen?'”

Hij zou kunnen overwegen een smoking voor zichzelf te kopen: hoewel Dessner en Nick Cave zeker de originele songprijs bij de Globes hebben gemist voor hun hit ‘Golden’ uit ‘KPop Demonenjager”, hun thematitel van regisseur Clint Bentley “Dromen oefenen‘ stond op de shortlist van de Academy Award, net als Dessners score voor de film over een arbeider in het noorden van Idaho in het begin van de 20e eeuw.

“Train Dreams” is een bewerking van de roman uit 2011 van Denis Johnson en volgt Robert Grainier (gespeeld door Joël Edgerton) door 80 jaar leven met al zijn onrust en routine; we kijken hoe hij hout hakt in het bos, hoe hij romantische relaties opbouwt en vader wordt, hoe hij op een dag naar huis terugkeert en een nachtmerrie aantreft waarvan hij nooit volledig kan herstellen. De film is een aangrijpende meditatie over werk, liefde, natuur en verdriet en bevat niet veel dialoog – critici hebben hem vergeleken met de films van Terrence Malick – wat betekent dat Dessners zacht kabbelende kamermuziek bijna op één lijn ligt met de beelden in de verhalen.

“Het is het rivierwater dat de film aandrijft”, zegt Bentley.

Het titelnummer bevat een aangrijpend vocaal optreden van Cave, de ervaren Australische post-punk singer-songwriter, die zo in de ban was van Dessners muziek dat hij aanvankelijk terughoudend was om mee te doen.

“Het laatste wat iemand die mooie muziek maakt wil, is dat een rockster binnenkomt en op zijn best zingt”, zegt Cave, zelf een ervaren filmcomponist. “Dit is mij vaak overkomen.”

Dessner, 49, vooral bekend als lid van de Grammy-winnende indierockband The National, is een van een groeiend aantal rockmuzikanten die een thuis vinden in Hollywood. De originele Oscar-winnaar van vorig jaar was ‘The Brutalists’. Daniël Blumbergdie zijn carrière begon in de band Yuck; Andere componisten op de shortlist dit jaar zijn onder meer Jonny Greenwood van Radiohead (voor “One Battle After Another”), Nine Inch Nails (“Tron: Ares”) en Daniel Lopatin, die platen maakt onder de naam Oneohtrix Point Never (“Marty Supreme”).

En Dessner is niet het enige lid van de National dat buiten de groep een succesvolle carrière opbouwt: zijn tweelingbroer Aaron is een veelgevraagd popproducent die samenwerkt met Taylor Swift, Ed Sheeran En Brandi Carlileonder andere acties.

Maar ‘Train Dreams’ voelt voor Bryce Dessner als een doorbraak – het punt waar zijn achtergrond in rootsmuziek, concertoptredens en filmmuziek samenkomen.

Hij komt vroeg naar de film, nadat hij eerder met Bentley had gewerkt aan ‘Jockey’ uit 2021 en ‘Sing Sing’ uit 2023 (waarvoor Bentley en zijn creatieve partner, Greg Kwedar, Oscar-knikken verdienden voor een aangepast scenario).

“Ze stuurden me het script en ik deed een groot deel van de muziek”, terwijl Bentley aan het filmen was, zegt Dessner, “wat meestal een slecht idee is.” Hij herinnerde zich een soortgelijke ervaring ongeveer tien jaar geleden in ‘The Revenant’ van Alejandro G. Iñárritu. “Ik schreef twee uur cellomuziek en toen zei Alejandro – hij is de aardigste man –: ‘Dus ik moet je zeggen – ik denk niet dat we een cello nodig hebben.’”

Dessner, die met zijn vrouw en jonge zoon in Parijs woont, droeg zijn gebruikelijke geheel zwarte outfit, zoals hij de volgende avond zou doen tijdens een live optreden van “Train Dreams” in het Egyptische theater.

“Maar in dit geval werkt het, denk ik, omdat het een ander soort film is – meer filmische poëzie”, zei hij over “Train Dreams.”

Sommige signalen van Dessner roepen het ritme van een locomotief op; anderen, zegt hij, werden geïnspireerd door de pracht van de Pacific Northwest – een landschap waarvan hij genoot door een groot deel van de muziek op te nemen bij Flora Recording in Portland, Oregon, waar National eerder had gewerkt.

“Er was analoge apparatuur en oude lintmicrofoons en een janky piano”, zegt hij over de studio. “Ik wilde wat stof op het geluid.”

Voor de titelsong van de film zei Bentley dat Cave de enige persoon was van wie hij zich kon voorstellen dat hij de juiste toon aansloeg: een subtiele mix van uitputting en dankbaarheid.

“Ik weet eigenlijk niet of ik verder zou kunnen als hij ons afwijst”, aldus de directeur.

In een telefoongesprek zei Cave, die zichzelf een grote fan van Johnson’s boek noemde, dat hij de film bekeek “met één hand voor zijn ogen, alleen maar omdat ik dacht dat ze het misschien slecht hadden gedaan.” Hij lachte. “Maar binnen een paar minuten begon ik te kalmeren. Ik was erg ontroerd.”

Hij zei dat de tekst van het lied, die een reeks levendige beelden uit de wereld van Robert Grainier bevat, in me opkwam terwijl hij sliep nadat hij de film had gezien. ‘Het was het geschenk van een koortsdroom’, zei hij.

Identificeert Cave zich als ouder die twee zoons heeft verloren met Edgertons afbeelding van een rouwende vader?

‘Heel waar’, zei hij, eraan toevoegend dat hij Johnson’s boek jaren geleden voor het eerst las, voordat zijn tienerzoon Arthur omkwam bij een accidentele val van een klif nabij het huis van de familie in Brighton, Engeland. “Het was duidelijk een boek over verdriet, maar het beïnvloedde mij niet op die manier. Toen las ik het opnieuw – nee, eigenlijk luisterde ik naar het audioboek van Will Patton, dat op zichzelf een kunstwerk is – en plotseling was het niet iets dat ik zelfs maar in de verte had gelezen. ” (Bentley’s film gebruikt Patton’s verhaal als voice-over.)

Op de vraag of hij een favoriete zin had uit een nummer van Cave, noemde Dessner – die naar ‘Train Dreams’ luistert in een soort gesprek met het nieuwste album van de zanger, ‘Wild God’ – het refrein van het nummer, waarin Cave zingt: ‘Ik kan je niet vertellen hoe het voelt.’

“Het is net als de hele film”, zegt de componist. “Het gaat over wat kunst kan doen.”

Dessner en zijn broer groeiden op in Cincinnati, waar Bryce fluit en klassieke gitaar speelde toen hij 12 of 13 jaar oud was.

‘Hij was ook heel goed in wiskunde,’ herinnerde Aaron zich. “De combinatie van die dingen voelde altijd verbonden met mij.”

Voor Dessners was muziek ‘wat je deed als kind uit een buitenwijk in een tijd dat er niets anders te doen was’, zei Bryce. “Je gebruikt drugs of speelt muziek.”

Bryce sloot zich aan bij de National in New York nadat hij een masterdiploma had behaald aan de Yale School of Music. (Andere bandleden zijn zanger Matt Berninger en broers bassist Scott Devendorf en drummer Bryan Devendorf.)

Aaron Dessner, links, Matt Berninger en Bryce Dessner van de National treden op in Edinburgh, Schotland, in 2022.

(Roberto Ricciuti/Redferns via Getty Images)

“Het was een beetje een ongeluk dat we in een band terechtkwamen die populair werd”, zegt Aaron, maar dat is onvermijdelijk. Halverwege de jaren 2000 stonden nationale albums regelmatig bovenaan de lijsten van critici; in 2011 was de band headliner op de Hollywood Bowl.

Bryce begon filmmuziek serieus te nemen nadat Iñárritu in 2014 een stuk hoorde dat hij componeerde voor Gustavo Dudamel en LA Phil; De regisseur belde hem de volgende dag, herinnerde Dessner zich, en vroeg hem om aan ‘The Revenant’ te werken.

Momenteel genieten de leden van de National “echt van een pauze”, zei Dessner, nadat hij in 2023 twee albums had uitgebracht en in 2024 achter hen aan toerde. Hij heeft er vertrouwen in dat de band weer bij elkaar zal komen, maar schat dat het ongeveer een jaar zal duren voordat hij en zijn bandleden weer iets kunnen doen.

Tot dan toe concentreerde hij zich op concertmuziek – ‘Ik was net gevraagd een concert te schrijven voor ondes martenot’, zegt hij, verwijzend naar de vroege elektronische instrumenten die Greenwood gebruikte op Radioheads experimentele album ‘Kid A’ – en werkte hij af en toe samen met zijn broer aan Aarons popproducties.

“Bryce zal in welke setting dan ook altijd iets interessants doen”, zegt Aaron, die hem onlangs vroeg een nummer te arrangeren voor Florence + the Machine.

En natuurlijk de lange weg naar de Oscars met een rustige maar krachtige film”Dromen oefenen.”

“Ik ben zo opgewonden om een ​​vlieg aan de muur te zijn in een kamer met Spielberg en Scorsese en al deze mensen”, zei hij voorafgaand aan de Golden Globes.

Nu het prijzenseizoen begint: koestert Dessner de hoop om het wereldveroverende ‘Goud’ te winnen?

“Ik zou ja moeten zeggen”, antwoordde hij lachend. “Maar niet.”