Dit is een essay dat is gebaseerd op een gesprek met Charlie Lovett, een Brits staatsburger in Dubai die een markt voor gebruikte auto’s runt. Iran heeft het gelanceerd tegenaanval op een locatie in de Verenigde Arabische Emiraten na te zijn aangevallen door de VS en Israël. Dit verhaal is bewerkt voor lengte en duidelijkheid.
Ik heb Britse ouders en ben Brits staatsburger, maar ik heb het grootste deel van mijn leven geleefd hier in Dubai.
Het werk van mijn vader bracht ons hier, dus ik ging hier van mijn derde tot mijn 18e naar school. Ik verhuisde terug naar Londen om te studeren en werkte daar een paar jaar. De afgelopen jaren heb ik een bedrijf opgezet in de VAE, dus ik kom hier regelmatig terug.
Het was onwerkelijk toen het allemaal zaterdag begon.
Ik heb een paar vrienden en we weten wat het is gebeurde in Iranmaar ik heb niet veel nagedacht over het annuleren of wijzigen van plannen, wat een bewijs is van hoe veilig ik me hier voel. Ik woon in een hoogbouw aan de Palm Jumeirah en zat op het balkon toen ik verschillende explosies in de omgeving hoorde.
In het begin was dit behoorlijk beangstigend en verontrustend, maar het duurde niet lang voordat ik contact opnam met overheidsbronnen over wat er aan de hand was. Als je hier woont of al heel lang woont, begrijp je dat het een veilige plek om te wonen en er zijn maatregelen genomen om u te beschermen. Er is een groot verschil in reacties tussen mensen die hier wonen en mensen die op bezoek komen.
Opgroeien in Dubai zorgde voor een sterk gevoel van veiligheid
Vroeger had ik het nog nooit gedaan Ik hoorde de raketten hier.
Maar sinds ik hier ben opgegroeid, heb ik een diepgeworteld onderbewustzijn gevoel van veiligheid dat in de loop van de tijd is opgebouwd.
Er is veel vertrouwen in de samenleving en de overheid. De helft van de tijd doen we de deur niet eens op slot. Op een dag ging ik hardlopen en wilde de autosleutels niet meenemen, dus liet ik ze gewoon in de auto liggen. U hoeft zich hier geen zorgen te maken over deze dingen. Het zijn de kleine dingen die je merkt als je hier als kind opgroeit, urenlang buiten kunt spelen zonder ouders.
Ook krijg je inzicht in hoe de overheid functioneert. Het is zeer gestructureerd en georganiseerd. Je voelt dat je in veilige handen bent. Tijdens COVID werd alles bijvoorbeeld heel goed afgehandeld.
Er zijn protocollen en de mensen hier houden zich er heel goed aan. Als je bijvoorbeeld wordt gevraagd niet naar kantoor te gaan, zullen mensen dat niet erg vinden. Ze bleven maar aanvallen.
Op alle officiële overheidskanalen kun je live details zien van alles wat er gebeurt en uitleg over wat er gebeurt – het geluid is bijvoorbeeld niet noodzakelijkerwijs een raketlanding, maar alleen het geluid van het onderscheppen ervan. De overheid stuurde ook iPhone-meldingen, allemaal vertaald in het Engels en Arabisch.
Op dit moment denk ik dat de consensus voor de mensen die hier wonen ‘business as usual’ is. Iedereen was behoorlijk rustig.
Het voelt weer normaal. Er zijn af en toe harde geluiden geweest, maar die zijn de afgelopen dagen grotendeels weggeëbd. Er is een winkelcentrum naast me waar ik werk en winkel, en het zit vol. Er zijn mensen die uitgaan en dingen doen en hun dag doorbrengen. Ik ben net met mijn vader uit eten geweest.
Er circuleert veel tegenstrijdige informatie
Als je niet van hier komt of als je hier op vakantie bent, begrijp ik dat de situatie heel anders zal zijn. Je bevindt je in een onbekende omgeving, je weet niet hoe de dingen werken en je hebt niet per se familie of vrienden om je heen.
Ik denk ook dat sommige mensen misschien online rondkijken of naar geruchten kijken, in plaats van de officiële kanalen te volgen. Ik denk dat er veel gemengde berichtgeving is, wat ook verwarrend kan zijn.
Ik heb familie en vrienden in Groot-Brittannië, en mijn vriendin is daar momenteel, dus zij zien wat er in de Britse media wordt gerapporteerd en wat er op internet verschijnt. Er is dus een groot verschil tussen wat er daadwerkelijk gebeurt en wat er op bepaalde plekken gedeeld wordt.
Ik ben hier ruim twee weken geleden aangekomen. Ik probeerde te vertrekken, niet omdat ik aan het evacueren was, maar omdat ik probeerde deel te nemen aan de marathon van Barcelona. Dit is gewoon een probleem bevindingen een vlucht het zal me er op tijd brengen. Daarna kom ik hier terug zodra ik kan.
Voor de mensen die hier wonen – ongeveer 90% van hen zijn expats – de gedachte dat dit zou gebeuren kwam pas vorige week in onze gedachten op. Toch verandert dit niets aan ons perspectief. Veel mensen voelen zich hier prettiger als ze terugkeren naar hun thuisland.
