Brigitte Bardot, de Franse acteur die geïdealiseerd werd vanwege haar schoonheid en in de Middeleeuwen werd aangekondigd als het prototype van de bevrijde vrouwelijke seksualiteit, is op 91-jarige leeftijd overleden.
Bardot was al lang gepensioneerd uit de entertainmentindustrie en stierf in haar huis in Zuid-Frankrijk, bevestigde Bruno Jacquelin van de Brigitte Bardot Foundation voor dierenbescherming aan de Associated Press. Een doodsoorzaak heeft hij niet opgegeven. Bardot heeft de afgelopen jaren te maken gehad met een slechte gezondheid, waaronder een ziekenhuisopname ademhalingsproblemen in juli 2023 en extra ziekenhuisopnames tegen 2025.
Bardot stond bekend als wispelturig, zelfdestructief en vatbaar voor roekeloze liefdesaffaires met zowel mannen als vrouwen. Ze was een mode-icoon en medialiefhebber die op 39-jarige leeftijd het acteren verliet en de rest van haar leven in afzondering leefde, waarbij ze periodiek optrad om dierenrechten te verdedigen, lezingen te geven over moreel verval en fanatieke politieke opvattingen te omarmen.
En alsof ze protesteerde tegen haar beroemde schoonheid, liet Bardot zichzelf graag op natuurlijke wijze ouder worden.
“Voor mij bestaat het leven alleen uit het beste en het slechtste, uit liefde en haat”, zei hij in 1996 tegen de Guardian. “Alles wat mij overkomt is te veel.”
In haar hoogtijdagen werd Bardot beschouwd als een nationale schat in Frankrijk, ontvangen door president Charles de Gaulle in het Élysée-paleis en diepgaand geanalyseerd door de existentialistische filosoof Simone de Beauvoir. Zij was het meisje wiens poster de slaapkamer van tiener John Lennon sierde.
Terwijl Marilyn Monroe terughoudend speelde, was Bardot openhartig en vrij over haar seksualiteit, sliep zonder verontschuldiging met haar hoofdrolspeelster, zwetend en kronkelend op blote voeten op een tafel in de controversiële film uit 1956 “…And God Created Woman.” Hoewel veel van haar films vergeetbaar zijn, projecteerde ze een gevoel van radicale zelfbekrachtiging voor vrouwen dat een blijvende culturele impact had.
Geboren op 28 september 1934 in Parijs, de dochter van een Parijse fabriekseigenaar en zijn socialite vrouw, Bardot en haar jongere zus, groeiden op in een religieus katholiek gezin.
Bardot studeerde ballet aan het Conservatorium van Parijs en ging op aandringen van haar moeder modellenwerk doen. Op 14-jarige leeftijd stond ze op de cover van het tijdschrift Elle. Hij trok de aandacht van filmmaker Marc Allegret, die zijn 20-jarige leerling, Roger Vadim, stuurde om hem te zoeken.
Vadim en Bardot begonnen een jarenlange affaire waarin ze een sekskitten-persoonlijkheid ontwikkelde die de wereld zou verleiden. Maar Bardot was niet iemand die gecoacht moest worden. Zoals Vadim ooit zei: “Hij handelt niet. Hij bestaat.”
Bardot trouwde op 18-jarige leeftijd met Vadim, en in hetzelfde jaar regisseerde hij haar “…En God schiep de vrouw,” als een vrouw die verliefd wordt op de jongere broer van haar man. De film, die in de VS tot morele verontwaardiging leidde en zwaar werd gemonteerd voordat hij in de bioscoop verscheen, maakte van Bardot een ster en een embleem van de Franse moderniteit.
“Ik wilde een normaal jong meisje laten zien wiens enige verschil is dat ze zich gedraagt als een jongen, zonder schuldgevoel op moreel of seksueel vlak”, zei Vadim destijds.
In het echte leven verliet Bardot Vadim voor haar tegenspeler Jean-Louis Trintignant. Vervolgens beheerste hij een komisch-erotische persoonlijkheid in de populaire komedie ‘Une Parisienne’ uit 1957 en speelde hij een slechte jongen in het drama ‘Love Is My Profession’ uit 1958.
In 1959 werd ze zwanger van het kind van de Franse acteur Jacques Charrier, met wie ze later trouwde. Samen hebben ze een zoon, Nicolas.
In Bardots vernietigende memoires uit 1996, ‘Initiales BB: Mémoires’, beschreef ze haar gewelddadige pogingen om het kind te aborteren, waarbij ze de dokter om morfine vroeg en zichzelf in de maag sloeg. Negen maanden nadat haar baby was geboren, zei ze, dronk ze een flesje slaappillen leeg en sneed haar polsen door, wat de eerste zelfmoordpoging van haar leven was. Toen Bardot herstelde, gaf ze de voogdij over haar zoon op en scheidde van Charrier.
“Ik kon niet de roots van Nicolas zijn, want ik was volledig ontworteld, uit balans, verdwaald in die gekke wereld”, legde hij jaren later uit.
Bardot behaalde haar grootste kassucces in het noir-drama ‘The Truth’ uit 1960, waarin ze een vrouw speelde die terechtstond voor de moord op haar minnaar. Zijn beste prestatie zal waarschijnlijk naar voren komen Jean-Luc Godard’Melancholische bewerking uit 1963 van de hit ‘Contempt’, waarin een vrouw verliefd wordt op haar man. Hij werd later genomineerd voor een BAFTA-prijs voor zijn optreden als circusartiest en politiek agent in de komedie ‘Viva Maria!’ uit 1965.
Maar ondertussen hield Bardot van drama en groots leven.
Terwijl ze getrouwd was met de Duitse industrieel Gunter Sachs, had hij een affaire met een Franse popster Serge Gainsbourg. Hij schreef voor Bardot het erotische liefdeslied ‘Je t’aime…moi non plus’, dat later een hit werd van Donna Summer, vernieuwd en hernoemd naar ‘Love to Love You Baby’. In 1969 was ze gescheiden van Sachs en had ze affaires met iedereen, van Warren Beatty tot Jimi Hendrix.
Het leven als beroemdheid putte Bardot uiteindelijk uit en ze werd bang dat ze jong zou sterven Marilyn Monroe of verwelken in het openbaar Rita Hayworth. Hoewel hij vertrouwen uitstraalde, gaf hij in zijn memoires toe dat hij met depressies worstelde terwijl hij probeerde om te gaan met de vele ontroerende momenten in zijn chaotische leven.
“De meerderheid van de grote actrices ontmoet een tragisch einde”, vertelde ze aan de Guardian. “Als ik afscheid neem van deze baan, van een leven vol luxe en glitter, van beelden en aanbidding, van het nastreven van het gewenste, red ik mijn leven.”
Toen hij de veertig naderde, stopte hij met acteren en bracht de rest van zijn leven door met pendelen tussen een strandhuis in Saint-Tropez en een ranch – compleet met kapel – buiten Parijs. Hij wijdde zich eraan Stichting Brigitte Bardot voor dierenwelzijn en bescherming.
Als dierenrechtenactivist was zijn lijst met vijanden lang: walvisjagende Japanners, stierenvechtende Spanjaarden, zeehondendodende Russen, bonthandelaren, stropers en circusexploitanten.
Bij zijn huis in Saint-Tropez lopen tientallen katten en honden – samen met geiten, schapen en paarden – vrij rond. Hij zette vissers het land uit en werd aangeklaagd wegens het steriliseren van de geiten van zijn buurman.
“Mijn kippen zijn de gelukkigste ter wereld, omdat ik al twintig jaar vegetariër ben”, zegt Bardot.
In 1985 ontving hij de Legion d’Honneur, de hoogste burgerlijke onderscheiding van Frankrijk, maar weigerde deze in ontvangst te nemen totdat president François Mitterrand ermee instemde de koninklijke jachtgebieden te sluiten.
In 1992 trouwde ze met Bernard d’Ormale, een voormalige assistent van Jean-Marie Le Pen, leider van het extreemrechtse Front National in Frankrijk en frequente Franse presidentskandidaat. Later werd Bardot een fervent voorstander van de dochter van Le Pen Zeeleider van de extreemrechtse anti-immigratiebeweging in Frankrijk.
Twee Franse burgerrechtenorganisaties hebben Bardot aangeklaagd wegens vreemdelingenhaat en homofobie opmerking hij schreef in zijn boek uit 2003, ‘A Cry in the Silence’, dat oppositie bevatte tegen moslims, homo’s, intellectuelen, drugsverslaafden, vrouwelijke politici, illegale immigranten en werkloze ‘professionals’. Hij kreeg uiteindelijk zes keer een boete wegens het aanzetten tot rassenhaat, meestal terwijl hij zich uitsprak tegen moslims en joden. Dat was hij in 2021 opnieuw een boete opgelegd voor een tirade uit 2019 waarin de inwoners van Réunion, een Frans eiland in de Indische Oceaan, als ‘gedegenereerde wilden’ werden bestempeld.
“Ik heb nooit moeite gehad om te zeggen wat ik wilde zeggen”, schreef Bardot in een Brief uit 2010 aan The Times. “Wat betreft het feit dat ik een klein konijntje ben dat nooit een woord zegt, dat is volkomen het tegenovergestelde van mij.”
Bardot zorgde in 2018 opnieuw voor controverse toen ze de #MeToo-beweging afdeed als een campagne die werd aangewakkerd door ‘mannenhaat’.
“Ik vind het leuk om te horen dat ik mooi ben of een mooi klein kontje heb”, vertelde ze aan NBC. “Dit soort lof is leuk.”
Hij bleef standvastig op deze opvattingen in de laatste jaren van zijn leven en hekelde de schande die de samenleving had over toneelschrijver-komiek Nicolas Bedos en acteur Gérard Depardieu, die beiden waren veroordeeld voor aanranding. “Mensen met talent die de kont van een meisje grijpen, worden op de bodem van de greppel gegooid”, zei hij in een interview TV-interview 2025de eerste in 11 jaar. ‘We kunnen ze in ieder geval laten leven.’
Naarmate hij ouder werd, bleef Bardot meer op zichzelf. Hij was tevreden met het maken van kruiswoordpuzzels als de kranten arriveerden, het verzorgen van zijn dierentuin en het sturen van schriftelijke smeekbeden naar wereldleiders om een einde te maken aan de mishandeling van dieren. Hij was vaag toen hem werd gevraagd of hij nog steeds getrouwd was met D’Ormale.
‘Het hangt ervan af welke dag het is,’ zei hij met een zachte lach.
Piccalo is een voormalig schrijver van de Times. Voormalig stafschrijver Steve Marble heeft aan dit rapport bijgedragen.
