Bob Weir, een van de oprichters van tegencultuuriconen The Grateful Dead, bekend om zijn unieke gitaarspel, emotionele zang en gepassioneerde songwriting, is op 78-jarige leeftijd overleden.
“Het is met diep verdriet dat we rouwen om het overlijden van Bobby Weir”, bevestigde de familie van Weir aan The Times. “Hij maakte een vredige transitie door, omringd door dierbaren, nadat hij moedig kanker had verslagen zoals alleen Bobby dat kon. Helaas bezweek hij aan onderliggende longproblemen.”
Bij Weir werd in juli kanker vastgesteld.
Door Weir geschreven nummers zijn onder meer Grateful Dead-fanfavorieten ‘Sugar Magnolia’, ‘Jack Straw’, ‘Playing in the Band’ en ‘Weather Report Suite’. Zijn vocale optreden op de radiorock “Truckin’” behoort tot de beste opgenomen momenten van de band.
The Dead bracht 13 studioalbums uit met Weir, waaronder “Aoxomoxoa” (1969), “Workingman’s Dead” (1970), “American Beauty” (1970), “Wake of the Flood” (1973), “Terrapin Station” (1977) en “In the Dark” uit 1987, met de Top 10 single “Touch of Grey” en werd het best scorende album van de band, dat Number bereikte. 6 op de hitlijsten. Aanplakbord 200.
The Dead bracht ook acht “officiële” live-albums uit, evenals een langlopende reeks samengestelde liveshows bekend als Dick’s Picks en later Dave’s Picks. De band was de eerste die opnames van fans toestond tijdens hun concerten, wat resulteerde in een schat aan zelfgemaakte opnames die in de afgelopen decennia zijn verzameld, verhandeld en besproken.
Weirs officiële rol in de Grateful Dead was ritmegitarist, naast leadgitarist Jerry Garcia, maar zijn complexe stijl – gekenmerkt door unieke akkoordstemmen, precieze ritmes en de bereidheid om via zijn bandleden te spelen in plaats van via hen – verhief hem van de standaard ritmespeler. “Bob’s benadering van gitaarspel is vergelijkbaar met Bill Evans’ benadering van piano. Hij is echt briljant”, vertelde John Mayer in 2017 aan het tijdschrift Guitar World. “Zijn kijk op gitaarakkoorden en compositie is heel origineel, bijna te origineel om volledig te kunnen waarderen totdat je echt begrijpt wat hij doet. Ik denk dat hij zijn eigen vocabulaire heeft gevonden. … Het is leuk om te spelen.”
Weir’s eerste soloalbum, ‘Ace’, uitgebracht in 1972, bevatte veel nummers die standaard werden in de liveshows van The Dead, waaronder ‘Black-Throated Wind’, ‘Cassidy’ en ‘Mexicali Blues’. ‘Blue Mountain’, het soloalbum van Weir uit 2016, geschreven in samenwerking met muzikanten Josh Ritter en Josh Kaufman en geïnspireerd door Weirs interesse in cowboymuziek en westerse iconografie, werd zijn soloalbum met de hoogste hitlijsten en bereikte nummer 1 in de Billboard Hot 100-hitlijst. 14 op de Billboard 200.
Weir speelde ook in verschillende zijprojecten, post-Death tribute-acts en andere rockbands, waaronder Bob Weir & Wolf Bros, RatDog, Kingfish, Bobby and the Midnites, en Weir, Robinson & Green Acoustic Trio met leden van de Black Crowes. Dead & Company, met Weir, Dead-bandleden Mickey Hart en Bill Kreutzmann, bassist Oteil Burbridge, toetsenist Jeff Chimenti en zanger-gitarist Mayer, trapte Deadaissance af in 2015, waardoor het geluid van de band en de tie-dye-dragende, zak-trappende esthetiek nieuw leven werd ingeblazen voor legioenen nieuwe en oude fans. De laatste tour van de band vóór een onbepaalde pauze, in 2023, trok bijna 1 miljoen mensen.
Weir was ook een toegewijde medewerker en nodigde vrienden uit om met hem of als gast op te treden op hun opnames of concerten. Willie Nelson, Joan Baez, de Allman Brothers, Sammy Hagar, Nancy Wilson, Stephen Marley, Billy Strings, Tyler Childers, Sturgill Simpson, National, Margo Price en nouveau-jamkunstenaar Goose behoorden tot zijn vele muzikale collega’s. “Muziek is als transcendentale geneeskunde en Bob Weir is mijn zielsgids”, zei Price in 2022 op Instagram. Weirs vriendschap met de reizende folkzanger Ramblin’ Jack Elliott begon begin jaren zestig, en in het nieuwe millennium gaven Elliott en Weir vaak samen rustige shows in Marin County, waar ze allebei woonden.
Robert Hall Weir werd op 16 oktober 1947 in San Francisco geboren als zoon van John Parber en Phyllis Inskeep, een student die hem later ter adoptie afstond. Hij werd opgevoed door adoptieouders Frederic Utter Weir en Eleanor (née Cramer) Weir in Atherton, Californië. Weir worstelde als kind met niet-gediagnosticeerde dyslexie en werd van elke school gestuurd waar hij naar toe ging, inclusief de particuliere Fountain Valley School in Colorado Springs, Colorado, waar hij John Perry Barlow ontmoette, die later teksten zou bijdragen aan de Grateful Dead.
Weir ontmoette Garcia op oudejaarsavond 1963 in een muziekwinkel in Palo Alto, en vormde al snel de jugband Mother McCree’s Uptown Jug Champions met Garcia en toekomstige Dead-bandgenoot Ron “Pigpen” McKernan. Weir is pas 16 jaar oud. “Er was thuis spanning omdat ik mijn studie verwaarloosde, en ik groeide op in de schaduw van de Hoover Tower”, legde Weir uit in een interview met Dan Almighty. “Mijn ouders hadden Stanford voor mij in gedachten, geen reizende zanger. Maar ze konden ook duidelijk zien dat ik mijn gelukzaligheid volgde.”
Ongeveer een jaar later vormde het trio, op aandringen van McKernan, samen met bassist Dana Morgan Jr. en drummer Kreutzmann de Warlocks, een elektrische rockband, en speelde verschillende shows voordat bassist Phil Lesh Morgan verving. De groep ontdekte al snel dat er al een band genaamd de Warlocks bestond en veranderde hun naam in de Grateful Dead, een term die Garcia in het woordenboek vond. De overleden tekstschrijver Robert Hunter en tweede drummer Hart sloten zich in 1967 bij de groep aan.
Als lid van de Dead was Weir een soort vormveranderende waarzegger, die steeds evoluerende geluiden en vormen creëerde die essentieel werden voor het weefsel van de Amerikaanse muziekcultuur. Met The Dead maakte Weir halverwege de jaren zestig deel uit van Ken Kesey’s Acid Tests, gericht op experimenten met LSD, en het was bekend dat leden van de band lachgas, marihuana, speed en heroïne gebruikten. Eind jaren zeventig was er een duidelijke associatie met cocaïne, en een periode die bekend staat als de Disco Dead.
De voorliefde van de band voor live-improvisatie, waarbij ze hun nummers vernieuwden en uitbreidden door middel van intuïtieve jamming en fantasierijke overgangen, trok legioenen bewonderende fans aan – de zogenaamde Deadheads – die de band van stad naar stad volgden, en werd de hoeksteen van de jambandbeweging die volgde in de jaren tachtig. De grafische symbolen van The Dead, waaronder ‘dansende’ beren, ‘Stealie’-bliksemschedels en met instrumenten zwaaiende moerasschildpadden, waren op veel koopwaar te zien en werden de komende decennia een kenmerk van de door hippies beïnvloede tegencultuur.
Gedurende het bestaan van The Dead werd Weir soms gezien als “The Other” vanwege Garcia’s buitensporige aanwezigheid in de band. Weir is het jongste lid en de knapste. (Mooie Bobby en zijn lelijke broers, grapt de band vaak.) Hij schreef en zong minder nummers dan Garcia. Maar voor anderen toonde Weirs respect voor Garcia – hoe hij zijn solo-ritmegitaarspel vormde om aan te passen bij Garcia’s natuurlijke stijl, en zijn diepere stem gebruikte als contrapunt voor zijn rijke zang – zijn vrijgevigheid en bereidheid om zijn ego opzij te zetten. In de documentaire ‘The Other One: The Long Strange Trip of Bob Weir’ uit 2014 zei hij dat hij niet trots was op zijn prestaties omdat hij trots als een ‘verdachte emotie’ beschouwde.
In tegenstelling tot zijn Dead-bandleden was Weir al lang geïnteresseerd in persoonlijke stijl en koos hij vaak voor overhemden met knopen, westernkleding en poloshirts in plaats van tie-dyes en poncho’s. “Ik wilde er gewoon elegant uitzien”, vertelde ze in 2019 aan GQ. “Mensen betaalden veel geld om ons te zien, en destijds dacht ik dat dat betekende dat we ons een beetje moesten kleden.” Zijn denimsnitten, die in de loop der jaren steeds langer werden, werden bekend als Bobby Shorts. Weir liet zijn grijze haar en baard groeien in een stijl die leek op die van acteur Sam Elliott in de western ‘The Sacketts’ uit 1979, en begon een samenwerking met modeontwerper James Perse die resulteerde in een kruising tussen een cowboy en een surfer.
Weir was het grootste deel van zijn tijd op Dead vrijgezel en trouwde pas in 1999. Met zijn vrouw Natascha Münter heeft hij twee dochters, Shala Monet Weir en Chloe Kaelia Weir. Ze is het grootste deel van haar leven vegetariër geweest en heeft een passie voor dierenrechten, milieukwesties en financiering voor de kunst.
In interviews vertelt Weir over oosterse religie en filosofie, maar ook over zijn dromen, die veel van de beslissingen bepalen die hij in zijn leven neemt. Hij zei vaak in interviews dat zijn relatie met Garcia nooit stierf, zelfs niet nadat de Grateful Dead-leider in 1995 stierf. In 2012 vertelde Weir aan Rolling Stone dat Garcia ‘in mij leeft en ademt’.
“Ik zie hem de hele tijd in mijn dromen”, vertelde hij in 2014 aan de Huffington Post. “Ik zou kunnen zeggen dat ik niet met hem kan praten, maar dat kan ik wel. Ik mis hem niet. Hij is hier. Hij is bij mij.”
Carlos De Loera, schrijver van de Times, heeft aan dit rapport bijgedragen.
