Binnenin nucleaire silo’s die sinds de Koude Oorlog zijn ontmanteld

Aan het begin van de Koude Oorlog begon Amerika snel intercontinentale ballistische raketten (ICBM’s) te ontwikkelen. Na de eerste operationele VS ICBM’sDe SM-65 Atlas, Titan I, begon halverwege de jaren vijftig met de ontwikkeling.

Volgens Nationale ParkdienstDe Titan I-raket is 30 meter hoog en kan een kernkop over een afstand van 10.000 kilometer afschieten.

Tijdens de Koude Oorlog werden in heel Amerika achttien silo’s gebouwd, zoals die van Halik en op de foto, om deze raketten te huisvesten.

Dankzij het gebruik van dieselbrandstof kan de silo blijven draaien zonder aangesloten te zijn op het elektriciteitsnet. De hoeveelheid brandstof in de silo is voldoende om ongeveer 2.000 woningen gedurende ongeveer 2 weken van brandstof te voorzien.

Slechts één van de drie dieseltanks van de silo heeft een capaciteit van ongeveer 50.000 liter brandstof, vertelde Halik aan Business Insider.

Volgens de National Park Service waren er in totaal tussen april 1962 en januari 1965 54 Titan I-raketten operationeel.

Hoewel de Titan I-silo indrukwekkend van vorm was, bleek deze van korte duur. Ze werden allemaal begin 1965 uitgefaseerd en achterhaald door de snelle technologische ontwikkelingen die leidden tot de Titan II en Minuteman I ICBM’s.

In de daaropvolgende jaren verwijderde de Amerikaanse regering waardevolle materialen uit de silo’s en verkocht de meeste faciliteiten aan de overheid en de particuliere sector. Halik zei dat nadat de bunker buiten gebruik was gesteld, deze werd gebruikt door defensiecontractanten van de overheid en het Defense Advanced Research Projects Agency.

Halik is, met de hulp van anderen, al meer dan vier jaar bezig met het renoveren van de faciliteit, gelegen op een geheime locatie in Colorado.

Naast roestige metaalscherven en losse draden liggen er nog andere verborgen gevaren op de loer in het complex. De keldervloer, zei Halik, zat vol met cyanide, loodverf, kwik en asbest.

Hij documenteerde elke stap van zijn reis in de faciliteit op het Nuclear Bunker Living YouTube-kanaal. De eerste aflevering die in september 2021 werd geüpload, liet hem voor het eerst alleen de bunker verkennen.

Zoals de video van Halik laat zien, springt hij vaak meteen over op verkenning en renovatie, ondanks veiligheidsrisico’s. Op een keer kroop hij door een roestige pijp en realiseerde zich toen dat er elektrische draden door de pijp liepen waarvan hij dacht dat ze hem onmiddellijk konden elektrocuteren.

“Er zijn hier zoveel gevaarlijke variabelen”, zei Halik in een interview video’s. “Deze plek is meedogenloos en beantwoordt altijd de gunst met grote belangstelling.”

De silo daalt 50 meter onder het oppervlak af, diep genoeg om de raket en de uitrusting die nodig is om hem te lanceren te huisvesten.

Verschillende lanceerruimtes, controlekoepels, krachtkoepels en andere gebieden maken deze faciliteit tot een uitgestrekt complex.

Een deel van de faciliteit werd gebouwd door wat Halik ‘Hoover Dam-type engineering’ noemde. Met meerdere lagen gewapend beton kan elke vierkante centimeter muur ongeveer 15.000 pond druk weerstaan.

In de controlekamer drukt de raketoperator op de belangrijke knoppen om de raket te lanceren, die 300 keer krachtiger is dan de bom die hij laat vallen. Hiroshima.

“Het lot van de westerse wereld ligt in de handen van 21- tot 22-jarigen die de sleutels van de raketten hebben, klaar om ze te gebruiken op instructies van het Pentagon van de president”, zei Halik.

Veel stoffelijke resten bevinden zich nog steeds in de controlekamer en andere ruimtes, waaronder het gedeelte van de tafel waar de lancering zou zijn geprogrammeerd.

Onlangs hebben Halik en zijn team papieren gevonden met lanceercodes, tijden en andere protocollen.

In een andere kamer stelt Halik zich een nachtclub voor, compleet met een DJ, bar, consumptieruimte en Cirque du Soleil-dansers.

Op een andere ontmantelde raketlocatie in New Mexico zou deze visie al werkelijkheid kunnen zijn. Twistflower Nuclear Missile Silo in Roswell zal gastheer zijn ATOOM feest in november.

Het festival, gepromoot door Halik, omschrijft zichzelf als “een experimentele jaarlijkse bijeenkomst die meeslepende kunst, diepgaand onderzoek en krachtige muziek combineert.”

Omdat AI grote hoeveelheden stroom vereist, evenals veilige en betrouwbare dataruimtes, kunnen ondergrondse locaties zoals de Halik-faciliteit toplocaties zijn.

Een belangrijke factor is de koele temperatuur van de bunker van 52 graden Fahrenheit, zelfs in de zomer, wat de optimale temperatuur is voor het interieur van een datacenter om te voorkomen dat servers oververhit raken.

In sommige datacenters is meer dan 30% van de elektriciteit van de faciliteit nodig om de servers koel te houden Pew-onderzoekscentrum gemeld.

“AI heeft kracht nodig”, zei Halik. “AI heeft een veilige omgeving nodig om over al zijn rekenkracht te kunnen beschikken.”

Halik zei dat hij, om het datacenter van stroom te voorzien, de dieselinfrastructuur van de faciliteit zal verruilen voor een kleine kernreactor, in een poging het gedoe van het tanken te vermijden.

Hoewel Halik geen specifieke geïnteresseerde bedrijven bekendmaakte, is dit in lijn met de trend dat ondergrondse datacenters steeds gebruikelijker worden.

Eén bedrijf, Iron Mountain genaamd, gebruikt een voormalige kalksteenmijn in Pennsylvania voor gegevensverwerking en -opslag. De 70 meter diepe faciliteit beslaat 40 hectare, ongeveer negen keer zo groot als de bunker van Halik.