Door Venezuela binnen te vallen heeft president Trump zojuist de eeuwige sigaar van Amerika aangestoken die blijft ontploffen.
Al meer dan 175 jaar – sindsdien De Verenigde Staten veroverden de helft van Mexico – bijna elke president heeft iets aan Latijns-Amerika gedaan, terwijl hij andere landen heeft gevraagd zich er niet mee te bemoeien.
Wij hebben geholpen een democratisch gekozen leider omver te werpen En het steunen van machtige mensen die graag moorden. Opgeleid doodseskaders en aangeboden reddingsoperaties voor favoriete bondgenoten. Het uitvoeren van een economische blokkade en het aanmoedigen van Amerikaanse bedrijven om de rijkdom van de regio, en haar werknemers, als koektrommels te behandelen.
Van de Mexicaans-Amerikaanse oorlog tot de invasie van de Varkensbaai, het Panamakanaal tot de NAFTA, in Latijns-Amerika geven we alleen om onszelf, ook al wikkelen we onze acties in de vlag van welwillendheid.
Het komt zelden voor dat dit goed afloopt voor alle betrokkenen – vooral voor ons. Veel van de leiders hebben we gediend als despoten, die we tolereren totdat ze hun beleid ten uitvoer hebben gelegd Manuel Noriega uit Panama. De politieke onrust die wij hebben helpen creëren heeft ertoe geleid dat generaties Latijns-Amerikanen daarheen zijn gemigreerd Noordenons land fundamenteel zal veranderen, ondanks wat veel Amerikanen denken mensen zoals mijn familie in hun ouderlijk huis moeten wonen.
Dus Trump was zaterdag in Mar-a-Lago en maakte dat punt arrestatie van de Venezolaanse dictator Nicolás Maduro en zijn vrouw uitgevoerd door Amerikaanse troepen was een briljante militaire actie en had gevolgen zoals D-Day. Hij kondigde ook aan dat de VS ‘het land zouden besturen’, en dat in de praktijk ook rockend haar rare “YMCA” dans over het idee om geld te verdienen met Venezolaanse olie.
Zijn boodschap aan de wereld: Venezuela is van ons totdat we het zeggen, net als de andere Latijns-Amerikaanse landen. En als bondgenoten en tegenstanders de hint nog steeds niet begrepen, kondigde Trump een bijgewerkte Monroe-doctrine aan – een idee dat die aanwijzing zou kunnen bieden De VS kunnen doen wat ze willen op het westelijk halfrond – de ‘Donroe-doctrine’ genoemd.
Omdat hij dat natuurlijk deed.
Niemand in Washington begrijpt deze gruwelijke geschiedenis beter dan minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio, de zoon van Cubanen die het eiland ontvluchtten toen het land werd geregeerd door door de VS gesteunde caudillos. Fulgencio Batista.
Rubio groeide op in een gemeenschap in ballingschap waar Batista’s opvolger, Fidel Castro, tientallen jaren aan de macht bleef, ondanks een Amerikaans embargo. Als een van de Amerikaanse senatoren van Florida vertegenwoordigt Rubio miljoenen Latijns-Amerikaanse immigranten die de burgeroorlogen zijn ontvlucht die door de VS zijn aangewakkerd.
Maar hij behoort tot Trumpworld grootste cheerleader voor regimeverandering in Latijns-Amerika, waardoor de anti-interventionistische campagnebeloften van de president ontsporen een narcoschip voor de kust van Zuid-Amerika.
Zaterdag keek Rubio stilletjes toe hoe Trump de Colombiaanse president Gustavo Petro dreigde ‘naar hem te kijken’. Toen Rubio aan de beurt was om vragen van verslaggevers te beantwoorden, zei hij dat de Cubaanse leiders “zich zorgen moesten maken” en waarschuwde hij de rest van de wereld: “Knoei niet met een zittende president, want de resultaten zullen niet goed zijn.”
In Latijns-Amerika worden weinig mensen meer verguisd dan Amerikanen verkocht – die uitverkocht was. Het verraden van het land voor persoonlijk of politiek gewin was de erfzonde van de stammen die een bondgenootschap hadden gesloten met de Spaanse veroveraars om een repressief imperium omver te werpen, maar zijzelf ondergingen hetzelfde trieste lot. Verkocht heeft de geschiedenis van de regio gedomineerd en de ontwikkeling ervan belemmerd, met als leider Mexico Porfirio DiazSomoza in Nicaragua, Rafael Trujillo in de Dominicaanse Republiek – kiezen graag partij Yankees ten koste van zijn eigen landgenoten.
Rubio behoort tot deze lange, smerige lijn – en in veel opzichten is hij de ergste verkocht van allemaal.
Toen-Sen. Marco Rubio (R-Fla.), links, luistert naar het presidentiële debat van 2016 met kandidaat Donald Trump.
(Wilfredo Lee / Associated Press)
Ik herinner me nog de frisse, idealistische man die probeerde af te studeren Tweeledige amnestiewet uit 2013. Hoewel ik denk dat hij te rechts is, lijkt hij een Latino-politicus die een schakel zou kunnen zijn tussen liberalen en conservatieven, buitenlanders en ons.
Het was opmerkelijk om te zien hoe hij de hardheid van Trump uitsprak toen de twee met elkaar streden tijdens de Republikeinse presidentiële voorverkiezingen in 2016. Hij zei tegen Jake Tapper van CNN, in woorden die profetischer klonken dan ooit: “In de komende jaren waren er veel mensen … die moesten uitleggen en rechtvaardigen hoe ze in de val liepen om Donald Trump te steunen, omdat het op de een of andere manier niet goed zou aflopen.”
Helaas kan de honger naar macht zelfs het meest idealistische hart bederven. Rubio steunde Trump uiteindelijk in 2016, steunde de beweringen van Trump dat de verkiezingen van 2020 vervalst waren en verklaarde op de Republikeinse Nationale Conventie van 2024 dat Trump “niet alleen onze partij heeft veranderd, maar ook een beweging heeft geïnspireerd.”
Rubio’s beloning voor het likken van zijn schoenen? Hij bepaalt de agenda van ons buitenlands beleid, wat hetzelfde is als een brandstichter de leiding geven over een vuurwerkkraam.
Ik ben er zeker van dat dit allemaal links gebabbel is, gericht tegen de Venezolaanse diaspora, waarvan de overgrote meerderheid zichzelf is het lot van Maduro toejuichen van Spanje tot Mexico, Miami tot Los Angeles. Gewoon een dwaas dom zou kunnen ondersteunen wat Maduro doet met Venezuela, een welvarend land en decennialang een relatief stabiele bondgenoot van de VS, terwijl andere Zuid-Amerikaanse landen van de ene crisis naar de andere strompelden.
Maar voor Trump betekent het omverwerpen van Maduro niet het welzijn van het Venezolaanse volk of het brengen van democratie in hun land; het gaat erom voet aan de grond te krijgen om de Amerikaanse macht te vergroten en Amerika te verrijken
In de tussentijd, de deportatie van Leviathan heeft tienduizenden Venezolaanse burgers zonder papieren verslonden annuleer de tijdelijke beschermde status honderdduizenden meer.
In 2022, toen Rubio nog senator was, pleitte hij ervoor dat Venezolanen in aanmerking zouden komen voor een tijdelijke beschermde status, die wordt verleend aan burgers van landen die te gevaarlijk worden geacht om naar terug te keren. Destijds betoogde Rubio dat “het niet doen hiervan zal resulteren in een echt doodvonnis voor veel Venezolanen die hun land ontvluchten.”
Nu? Op een persconferentie in mei zei dat hield hij vol 240 Venezolanen gedeporteerd naar El Salvador al in 2025 “zijn het geen migranten, maar criminelen”, hoewel het Deportation Data Project constateerde dat slechts 16% van hen had een strafrechtelijke straf uitgezeten.
Rubio heeft zichzelf al lang modern gemaakt Simon Bolivarde Venezolaan die de bevrijding van Zuid-Amerika uit Spanje leidde en sindsdien een held is voor veel Latino’s.
Maar het was bekend dat zelfs Bolivar sceptisch stond tegenover de Amerikaanse hegemonie. Hij schreef in 1829 in een brief dat de VS ‘door God voorbestemd lijkt om (Latijns-)Amerika te teisteren met ellende in naam van de vrijheid.’
Pest, jouw naam is Marco Rubio. Door Trump aan te moedigen om ongebreideld te heersen in Latijns-Amerika, zet je hetzelfde oude liedje over Amerikaanse bemoeienis in beweging dat jouw familie en de mijne bindt. Door toe te staan dat Maduro’s handlangers aan de macht blijven als ze spelletjes spelen met jou en Trumpzelfs als ze de verkiezingen in 2024 stelen, wat bewijst dat u ook aan de kant van het Venezolaanse volk staat, net als Maduro.
Verkocht.
