Een paar uur na ons interview bevindt Lighton zich nu in de Regal-bioscoop in het winkelcentrum, omringd door honderden in leer geklede kinksters die rondlopen terwijl ze genieten van gratis popcorn en drankjes uit de Coke Freestyle-automaat. De regisseur komt met gemak door zijn introducties voor het trio heen Passagier screening, maar als het ging om de vraag- en antwoordsessie na de screening – de eerste gemodereerd door een gerespecteerd lid van de leergemeenschap (de directeur van de Chicago Leather Archives, om precies te zijn) – moest er nog een beetje spanning worden overwonnen.
Toch ging Lighton de uitdaging met vertrouwen tegemoet. Dit mag dan zijn eerste persbericht zijn, de regisseur is zeer bedreven in het regisseren van interviews. Hij kan zelfs de meest triviale vragen terugleiden naar zijn favoriete onderwerpen. Hij had een snelle humor en ondeugendheid die hem ideaal maakten RuPaul’s Dragrace gastjurylid, en kan dienovereenkomstig beslissen perfect moment om enkele werkelijk gekke anekdotes te vertellen. (Mijn favoriet gaat over zijn slechtste werkervaring, toen hij als een soort mascotte voor Samsung werkte en gedwongen werd naast een man op stelten te lopen terwijl hij in een doos hurkte en een paar grote rode clownschoenen droeg. Het meest interessante, zegt hij met het enthousiasme van een doorgewinterde cabaretier die zijn laatste punchline uitspreekt, was dat hij uiteindelijk onder zijn kont werd geschopt door een onbekende man die hem door de straat zag wankelen.)
Onnodig te zeggen dat Lighton de harten van dit veeleisende publiek veroverde. Hoewel veel aanwezigen pre-game plannen hadden voor het MAL-finale-avondfeest, bleef het grootste deel van het publiek wachten op de vraag- en antwoordsessie; een handjevol mensen uit de andere twee kamers sloop zelfs naar binnen nadat hun filmvertoning was afgelopen. Overmatige lof kwam van het publiek, vooral van de moderator. Bijna overlopend van enthousiasme vertelt hij hoe hij, na jaren Dom te zijn geweest voor andere subs, onlangs de “zoon” werd van een andere Dom. Passagieronthulde ze blij en herinnerde hem aan de reis die hij onlangs had gemaakt als iemand die ook het plezier leerde jezelf voor de eerste keer aan iemand te geven.
Dat is natuurlijk wat er gebeurt als je een verhaal zo authentiek mogelijk vertelt. Hoewel Lighton in het verleden met BDSM en knik had geëxperimenteerd, was hij weliswaar niet erg bekend met de cultuur om hem heen. (Voor Passagier(hij had nog nooit op een motor gereden.) Dus toen het tijd werd om een film over deze gemeenschap te maken, zocht hij advies in de scene zelf, waarbij hij een weekend achterop zat (oftewel op de achterbank) met Homorijders Motorclub (GBMCC) en overlegde met hen tijdens het hele filmmaakproces. “Ze zullen van alles bijdragen, van kostuums (tips) tot ideeën over hoe je non-verbale onderwerping kunt demonstreren, zoals de manier waarop iemand staat of zijn lichaamshouding,” zei Lighton. Uiteindelijk selecteerde hij een aantal motorrijders met wie hij werkte, en liet ze versies van zichzelf spelen als leden van Ray’s motorploeg.
Hij was ook compromisloos over alle aspecten van de film, ongeacht hoe dit de commerciële vooruitzichten van de film beïnvloedde. “Op een dag vroeg iemand of ik erover nadacht om de film wat zachter te maken, uit angst dat mensen die vijandig stonden tegenover de gemeenschap negatief zouden reageren of een fragment van twee seconden zouden gebruiken om een agenda door te drukken”, zei hij over de seksscènes in de film. “Maar voor mij is het mooie van elke subcultuur dat als je tijd met ze doorbrengt, je de diversiteit binnen de gemeenschap ziet.”
“Iedereen die daadwerkelijk 100 minuten aan de film besteedt, zal dat waarschijnlijk niet doen leuk vinden de versie van seks die ze zien. Ze zouden kunnen denken: ‘Oké, deze mensen hebben heel andere verlangens dan de mijne‘Maar ze zullen ook warmte, verwantschap en liefde zien,’ vervolgde hij. ‘Als ik bijvoorbeeld de seks verzacht om vijandigheid te vermijden, is dat hetzelfde als wanneer ik er zelf over oordeel. Het zou hetzelfde zijn als ik, als filmmaker, zou zeggen: ‘Ik vind dit te gênant om op het scherm te brengen.’ Sterker nog, ik wil laten zien dat de versie van seks die zij ervoeren waar was. Dat is misschien niet zo prettig om te doen een aantal mensen.”
Dit denkproces heeft invloed PassagierDe benadering van diversiteit, vooral omdat de complexe centrale relatie tussen Colin en Ray, niet ambitieus bedoeld is. “Ik wilde een eerlijk beeld geven van de verschillende vormen van Dom/sub-relaties. Daarom zien we dat sommige mensen na feestjes vormen van nazorg vertonen”, legt hij uit. (Ja, er zit een prominente orgie in de film.) “Wat het onderzoek mij heeft geleerd is dat er geen one-size-fits-all manier is. Er zijn manieren die als ‘ethisch’ worden beschouwd om aan BDSM te doen, maar niet iedereen volgt ze. En er is ruimte voor representatie van verschillende relatiemodellen.”
Bovendien heeft Lighton veel nagedacht over wat hij wilde dat zijn film zou zeggen over queerness; dat was een belangrijke reden waarom hij besloot de periode te veranderen Passagier gebeuren. Box Heuvel speelt zich af in de jaren zeventig, maar Lighton verplaatste de film naar het heden – deels om de kosten te compenseren (films uit de periode bekend duur om te filmen), maar ook om een versie van vreemdheid te presenteren die niet wordt gehinderd door het gewicht van een kledingkast.
“Ik denk dat ik me, op een heel eenvoudig niveau, gewoon een beetje verveelde”, zei hij over het verhaal te gefocust om te vertrekken. “Ik ben veel meer geïnteresseerd in het hebben van iemand die niet is afgesloten, maar er nog steeds niet achter is gekomen. Soms zijn er ideeën die beperkend zijn – die kunnen worden gekoppeld aan campagnes als ‘Het wordt beter‘ – dat als je eenmaal uit de kast komt, alles goed is. Maar in mijn ervaring duurt het in ieder geval nog steeds lang voordat je erachter komt hoe je je leven als homoseksuele man gaat leiden.
Afgaande op hoe gemakkelijk hij de rechtbank hield op MAL – misschien wel het meest homoseksuele evenement – lijkt het erop dat hij er nu achter is gekomen. Als je uren nadat de regisseur klaar was met zijn vragen en antwoorden rondliep op de congresvloer van het Hyatt Regency, zou je Lighton gemakkelijk kunnen verwarren met een filmster uit de A-lijst en niet met een vrijwel onbekende persoon achter de camera. Het leek erop dat hij elk moment door iemand werd opgemerkt en met lovende complimenten werd benaderd. Het is leuk om hem door de kamer te zien dobberen als de onderbuik van een door de conventie verplicht feest, waar hij alleen maar lof ontvangt. De zwaarste kritiek kwam van een man die een spijkerbroek en een harnas over zijn blote borst droeg en beweerde dat Skarsgård sexier was in zijn kleding. Echt bloed. (“Ik wil het niet horen!” Lighton veegt het gekscherend weg.)
Dit komt sterk overeen met wat hij omschrijft als de belangrijkste focus van de film: “Een van de dingen die mij drijft als ik schrijf, is de wens om het idee te onderzoeken dat, door jezelf in situaties te brengen waarin je niet veel controle hebt en waar risico’s zijn, er slechte dingen kunnen gebeuren, liefdesverdriet kan gebeuren, misbruik kan gebeuren, maar je kunt ook over jezelf leren en leren hoe je beter kunt onderhandelen over je verlangens in je volgende relatie”, vertelde hij me. “Ik wil mensen geen ‘les’ geven over de film, maar het is zeker iets waar ik, als ik verdwaald ben in het schrijven, altijd op terug zal komen.”
Harry Lighton, schrijver-regisseur Passagier.Foto door Sam Waxman
Les of niet, het is een boodschap die duidelijk als universeel wordt beschouwd. Bij elke vraag- en antwoordsessie waaraan Lighton dit weekend deelnam, vertelde hij opgewonden dat zijn moeder haar bejaarde vrienden meenam naar de film Passagier en maakte er allemaal fans van. Het is een uitkomst die maar weinig mensen hadden voorspeld voor een film met Skarsgårds close-up van de gepiercete penis van Prins Albert. (Voor de nieuwsgierigen onder ons dan is prothese.)
Maar vanuit een ander perspectief is dit een resultaat waar Lighton altijd rekening mee houdt. “Ik wil echt dat deze film een film wordt die mensen zien, voelen en genieten, maar die ook niet genegeerd zal worden door mensen die de cultuur niet begrijpen”, zei hij. Er is een versie Passagier het had meer bekrompen kunnen zijn, geeft hij toe, maar de regisseur wilde “met één voet in de arthouse en één voet in de mainstream staan, om die kloof te weerstaan.” Het feit dat een film over een expliciet onderwerp gaat, betekent niet dat de film ‘moet worden opgenomen in een redelijk grimmig, statisch gekadreerd shot, met volledig natuurlijk licht’, dacht hij bij het maken van de film. “Daar is ruimte voor. Ik hou van (Michael) Haneke!” benadrukte hij met een knipoog. “Maar ik wilde iets anders doen.”
Bovendien is er voldoende tijd om andere manieren van filmmaken te verkennen. Lighton heeft zijn tenen in de wereld van de biopics gestoken door zich te herenigen met Oliver Hermanus om het script te schrijven een nieuwe film over de overleden beroemde ontwerper Alexander McQueen. Maar als het gaat om zijn volgende regieproject, blijft hij openstaan. “Toen ik erover begon na te denken, was ik er vast van overtuigd dat ik niet hetzelfde wilde meemaken. Ik wilde wegblijven van ‘een homoseksuele man die seksueel ontwaakt'”, zei hij over het brainstormproces. “Maar vier maanden later heb ik geen andere goede ideeën meer, dus misschien ben ik gewoon iemand die zich op één onderwerp concentreert.”
Omdat hij bij MAL was, zei hij, voelde hij zich echt op zijn gemak tijdens het parcours. “Elke film die ik tot nu toe heb gemaakt, was in zekere zin vreemd. Het is niet iets dat ik expres wilde vermijden of vermijden, maar tot nu toe was het iets dat ik natuurlijk wilde onderzoeken.”
Ondertussen genoot hij van dit moment zolang het duurde. Zoals hij plichtsgetrouw uitlegde tijdens het diner met oesters op onze laatste avond samen, stonden de afgelopen maanden in het teken van promotie Passagier met A24 was anders dan alles wat hij zich ooit had voorgesteld. Hij voelt zich geliefd, gewaardeerd en gewaardeerd als stemacteur in de bioscoop. “Het probleem is dat ik een beetje bang ben dat als ik nog een film maak, de ervaring niet zo goed zal zijn”, zei hij. Maar nu hij voorin zit, is het moeilijk voor te stellen dat hij binnenkort zal remmen.
Passagier speelt nu in theaters door het hele land.
Haal het beste uit wat raar is. Meld u aan voor Zijwekelijkse nieuwsbrief hier.
