Ook al is het momenteel hoogzomer op Antarctica, de oceaantemperatuur rond het onderzoeksstation Rothera is -1 Celsius.
Als een van de meest productieve oceaan op deze planeet – een planktonsoep van microscopisch kleine planten en dieren – smaakt het troebel.
Niet iedereen heeft een idee van de perfecte duikplek.
Maar duiker Het leek erop dat ik heel graag mezelf de diepte in wilde toveren.
“Je kunt enorme zeesterren krijgen met 40 armen die je nergens anders kunt zien. Dit is mijn favoriet”, zegt Pati Glaz, een zeebioloog bij het Britse duikteam. Antarctisch Enquête (BAS).
Voor zijn duikpartner, de mariene bioloog Matt Bell van BAS, was het ‘polair reuzenisme’ dat zijn boot drijvende hield.
Nee, ik ook niet.
Dit is het fenomeen, legt hij geduldig uit via zijn dikke neopreenhelm, waarbij soorten die alleen in koude poolzeeën leven veel groter worden dan hun tegenhangers in warm water.
Hoe koeler het water, hoe meer zuurstof het kan vervoeren en hoe meer dieren je kunt houden.
Professor Lloyd Peck van de British Antarctic Survey
“Omdat het koud is, is de biologie heel anders”, zegt professor Lloyd Peck, hoofd van het mariene biologieonderzoek bij BAS.
‘Alles heeft een lange levensduur’, zei hij.
In een snel opwarmend Antarctica is dit niet noodzakelijk een goede zaak.
De dieren leven hier een lang leven, mede doordat ze langzaam groeien en zich voortplanten.
De Antarctische zeester heeft honderden dagen nodig om zich voort te planten, terwijl zijn Britse neef enkele weken nodig heeft. De temperatuur zal nog ongeveer een graad stijgen en hun larven zullen eerder uitkomen, bijvoorbeeld in de winter, als er geen voedsel en licht is.
“We zijn echt bezorgd dat veel soorten zullen uitsterven omdat hun cyclustijden op een zeer schadelijke manier veranderen, alleen al door een klein beetje hitte”, zegt prof. Peck.
De grootste kracht van hun onderzoeksduiken is dat ze al bijna 30 jaar dezelfde locatie op de zeebodem onderzoeken.
Dat is belangrijk als je winnaars en verliezers wilt beoordelen in een ecosysteem waar de gemiddelde temperatuur al dichter bij warmere niveaus ligt dan toen het onderzoek begon.
Maar duiken op Antarctica is niet zonder complicaties.
Tom Clarke van Sky News op Antarctica
Naast speciale droogpakken en zeer dikke handschoenen zijn er, voordat duikers binnenkomen, spotters aan de oppervlakte om te controleren op wilde dieren.
De roofzuchtige zeeluipaarden, die veel voorkomen in deze wateren, geven de voorkeur aan pinguïns. Hun kaken zijn echter sterk genoeg om zeehonden of duikers van vergelijkbare grootte te vangen.
Als na een fatale ontmoeting in 2003 ergens in de buurt, voor of tijdens een duik, een nieuwsgierige zeeluipaard of orka werd gezien, werd de duik onmiddellijk geannuleerd.
Na twintig minuten afdaling kwamen de duikers warm en opgewekt terug. Ze brachten monsters van wilde dieren mee naar hun laboratoriumaquarium.
De opwarming van Antarctica maakt dit onderzoek urgent.
Ze zijn niet alleen geïnteresseerd in het begrijpen hoe mariene ecosystemen omgaan met klimaatverandering.
Ze willen nieuwe technieken gebruiken om de biologie onder nul te begrijpen.
Iets dat op cellulair en moleculair niveau vrijwel onbekend is voor de wetenschap.
“Als je dierlijke cellen die bij hogere temperaturen leven, afkoelt tot nul graden, zullen ze niet functioneren”, zegt prof. Peck.
Biologen vermoeden dat er veel factoren een rol spelen. Maar een van de interessante dingen is hoe eiwitten zich vouwen en aan elkaar plakken.
Koel het dier af in warm water en de eiwitten blijven aan elkaar plakken. Een voor de hand liggend probleem is door de evolutie opgelost om leven in bevroren oceanen mogelijk te maken.
“Als we begrijpen waarom onze dieren geen problemen hebben met het aan elkaar plakken van eiwitten, zal dit het mechanisme verklaren,” zegt prof. Peck.
En ze kunnen erg nuttig zijn voor de behandeling. Ziekten zoals de ziekte van Alzheimer en CJD worden veroorzaakt door eiwitten die zich abnormaal aan de hersenen hechten.
Lees meer:
Waarom onderwatertsunami’s op Antarctica wetenschappers zorgen baren
Staat Amerika Antarctica af aan zijn concurrenten?
Langzaam maar gezond groeien in een zuurstofrijke omgeving zou ook de moleculaire basis van veroudering bij mensen kunnen verklaren.
Zijn team is onlangs een nieuwe samenwerking aangegaan met het Center for Engineering and Biology om een microscoop te ontwikkelen die bij temperaturen onder het vriespunt kan werken en voor het eerst de biologie onder het vriespunt kan onderzoeken.
Terug op de onderzeeër is er nog een reden om optimistisch te zijn.
Walvissen, ooit zelden gezien in Rothera, zijn overal om ons heen.
Ze telden minstens dertig, misschien wel veertig bultruggen in de baai, een nieuw record.
De bevolking begon zich te herstellen na een verbod op de walvisvangst veertig jaar geleden.
Het terugtrekkende zee-ijs zorgt er ook voor dat walvissen hier voor het eerst in duizenden jaren kunnen zwemmen.
Hoe mariene ecosystemen reageren op de opwarming is van cruciaal belang.
NASA-satellietweergave van Antarctica. Foto: Reuters
In het verleden hebben ze zoveel koolstof uit de atmosfeer geabsorbeerd dat ze hebben bijgedragen aan het ontstaan van een ijstijd na een geologische periode waarin Antarctica nog warmer was dan nu.
Fossiele palmbomen op dit continent bewijzen dat feit – een feit dat vaak wordt ondersteund door sceptici over klimaatverandering.
Maar Antarctica lijkt veel sneller op te warmen dan een paar jaar geleden; in zo’n langzaam tempo kan het moeilijk zijn om de koude biologie bij te houden.
