Zwangere patiënten komen steeds vaker niet opdagen voor prenatale bezoeken. Degenen die vragen of ze minder kunnen verdienen.
Sommige mensen krijgen geen goede voeding omdat ze bang zijn om naar de supermarkt te gaan.
Eén zorgverlener zei dat hij de afgelopen twee maanden veel gevallen had gezien van een zeldzame complicatie die vaak tot een miskraam leidde nadat hij maandenlang geen patiënten had gezien.
Over het hele landZorgverleners zeggen dat steeds meer mensen prenatale bezoeken overslaan, daarbij verwijzend naar zorgen over invallen door Immigration and Customs Enforcement (ICE). Maar in Minnesota – dat het doelwit is van de grootste immigratiehandhavingsoperatie ooit uitgevoerd door het Amerikaanse ministerie van Binnenlandse Veiligheid, en waar federale agenten twee mensen hebben vermoord – zijn de gevolgen van die angst duidelijk zichtbaar.
Zes zorgverleners in de Twin Cities-regio zeggen dat het aantal no-shows is gestegen voor prenatale bezoeken, die belangrijk zijn bij het opsporen, behandelen en voorkomen van complicaties zoals zwangerschapsdiabetes, pre-eclampsie en zelfs doodgeboorte. Sommige patiënten, uit angst voor confrontaties met de politie, wijzigen hun geboorteplannen en kiezen ervoor om thuis te bevallen – soms zonder dit aan de zorgverleners te communiceren.
“We zien een aanzienlijk aantal no-shows bij prenatale controlebezoeken in onze kliniek”, zegt Dr. Chelsea Thibodeau, een huisarts gevestigd in Minneapolis die prenatale zorg verleent en baby’s bevalt in een van de ziekenhuizen. “We hebben zeker van patiënten in mijn kliniek gehoord dat ze zich niet veilig voelen als ze binnenkomen.”
Amerikaans College van Verloskundigen en Gynaecologen aanbevelen zodat zwangere patiënten regelmatig prenatale zorg krijgen. Meestal houdt het in 12 tot 14 bezoeken tijdens de zwangerschap, hoewel het aantal hoger kan zijn bij degenen die meer complicaties hebben of een hoger risico lopen. Bij deze bezoeken zijn vaak echografieën en bloedonderzoek nodig, waardoor ze geen goede kandidaten zijn voor behandeling per telefoon of videoconferentie. Complicaties zullen, als ze niet tijdig worden behandeld, waarschijnlijk tot blijvende schade leiden.
“Er zijn zoveel aandoeningen tijdens de zwangerschap – of het nu gaat om bloedarmoede of hoge bloeddruk, zwangerschapsdiabetes of groeivertraging – die vroeg kunnen worden opgespoord en vroeg kunnen worden behandeld, en die een groot verschil kunnen maken in de ontwikkeling van de foetus en de gezondheid van de zwangere vrouw en haar foetus,” zei Thibodeau.
Een andere aanbieder van verloskunde, die anoniem wilde blijven omdat hij vreesde dat zijn kliniek het doelwit zou zijn van immigratie-invallen, zei dat patiënten sinds het begin van de federale campagne minder snel op bezoek kwamen of hun telefoon opnamen. Degenen die voor behandeling komen, hebben hun nervositeit geuit over de terugkeer of willen het aantal bezoeken verminderen.
Velen van hen, zei hij, hebben geen voedsel meer, en dit is vooral zorgwekkend tijdens de zwangerschap, wanneer artsen patiënten adviseren om 300 calorieën extra per dag te consumeren. En als er patiënten binnenkomen, zegt hij, ziet hij velen die een hoger risico lopen op zwangerschapsdiabetes en hoge bloeddruk, aandoeningen die het meest effectief kunnen worden behandeld als ze vroeg in de zwangerschap worden opgemerkt.
Een verpleegster-vroedvrouw, die in de Twin Cities werkt en voornamelijk voor Latinx-patiënten zorgt, heeft sinds het begin van het federale beleid drie gevallen van premature breuk van de vliezen (PPROM) gezien – een zeldzame complicatie die ervoor zorgt dat iemands vliezen vroegtijdig breken. Twee van de drie gevallen resulteerden in een miskraam. Hij had in de maanden vóór december nog nooit zo’n geval gezien, zei hij. PPROM en vroeggeboorte kunnen over het algemeen worden veroorzaakt door extreme stress.
“Ik kan niet zeggen dat dit de reden is waarom het gebeurde, maar het is absoluut buitengewoon”, zei de verpleegster-vroedvrouw, die vroeg of haar naam geheim zou blijven omdat ze vreesde dat haar kliniek het doelwit zou zijn van immigratieambtenaren. “Er is een enorme verbetering in PPROM die ik in onze praktijk heb gezien, evenals zwangerschapshypertensie en zwangerschapsdiabetes.”
Zijn patiënten vertonen ook consequent symptomen van depressie, zei hij, een zorg die gedeeld wordt door andere zorgverleners in de regio. Depressie tijdens of na de zwangerschap bedreigt niet alleen de gezondheid van de zwangere vrouw, maar kan ook schadelijk zijn voor de pasgeborene, waardoor het geven van borstvoeding moeilijk wordt en de band tussen ouder en baby verzwakt.
Sommige aanbieders van verloskunde en gynaecologie wenden zich tot huisbezoeken en medicijnafleveringen. Maar dit is niet op grote schaal mogelijk, zei dr. Erin Stevens, een gynaecoloog in Minnesota. Steeds meer patiënten vragen om een thuisbevalling, inclusief patiënten met risicozwangerschappen waarvoor mogelijk complexe interventies nodig zijn.
Sommige patiënten vragen om een doktersbriefje waarin staat dat ze zwanger zijn, Dr. Kendra Harris, een gynaecoloog in St. Paul wiens verzuimpercentage ook is toegenomen. Het idee, zei hij, is dat de steun van artsen ICE-agenten kan aanmoedigen hen zachter te behandelen.
Eerder onderzoek heeft immigratie-invallen in verband gebracht met negatieve gevolgen voor geboorten, waaronder hoge percentages vroeggeboorten en lage geboortegewichten. Het is nog te vroeg om met zekerheid te zeggen of de federale inspanningen in Minnesota – of soortgelijke campagnes vorig jaar in steden als Los Angeles, Chicago en Washington, DC – dezelfde gevolgen hadden.
Niettemin: “Ik denk dat er aanwijzingen zijn dat deze lokale invallen ook een schadelijk effect kunnen hebben op de gezondheid van immigranten en etnische gemeenschappen”, zegt Aresha Martinez-Cardoso, een assistent-professor aan de Universiteit van Chicago die de relatie tussen immigratie-invallen in Postville, Iowa, en zwangerschapsgerelateerde gezondheidsresultaten bestudeerde.
“Als onderzoeker geloof ik dat we de komende jaren een piek zullen zien in de ongunstige zwangerschapsresultaten die we kunnen toeschrijven aan wijdverbreide sociale stressoren”, zegt dr. Lynn Yee, specialist in moeder-foetale geneeskunde aan de Northwestern University, werkzaam in Chicago.
Sommige van deze resultaten zijn mogelijk al zichtbaar. En omdat het steeds minder waarschijnlijk is dat patiënten belangrijke bezoeken bijwonen, zeggen artsen dat ze zich zorgen maken over het missen van kansen om in te grijpen.
“Dat is de reden dat we mensen voor prenatale zorg zien, om ervoor te zorgen dat alles gezond en goed is, om ervoor te zorgen dat we complicaties kunnen voorkomen,” zei Stevens. “Er zullen veel mensen zijn die binnenkomen als het tijd is om hun baby’s te bevallen met complicaties waarvan we niets weten.”
Thibodeau herinnerde zich een recente patiënte die eerder een bevalling had gehad, waardoor ze een groter risico liep haar zwangerschap te verliezen. Een patiënt met een dergelijke medische geschiedenis vereist zorgvuldige monitoring, zodat artsen, als zij andere tekenen van vroeggeboorte zien – wat vóór de 23e week van de zwangerschap bijna altijd tot de dood van de baby leidt – stappen kunnen ondernemen om het risico op een bevalling te verminderen.
Deze patiënt, zei Thibodeau, vroeg om een van zijn controleafspraken enkele dagen uit te stellen, daarbij verwijzend naar zorgen over nabijgelegen ICE-agenten. Maar in de tijd tussen haar oorspronkelijke controleafspraak en haar verplaatste controleafspraak beviel ze na 20 weken, waardoor haar zwangerschap verloren ging.
‘Zou er iets zijn geïdentificeerd als hij die dag was vertrokken? Je weet maar nooit,’ zei Thibodeau. “Maar het is mogelijk dat als dit in de nabije toekomst gebeurt, hem interventie wordt aangeboden.”
