Pasadena Playhouse’s versie van Peter Shaffers ‘Amadeus’ is misschien wel de meest uitbundige productie van het Tony Award-winnende regionale theater tot nu toe.
De show, die zondag werd geopend, bevat handgeschilderde doeken op de melodie van Mozarts ‘Phantasie für eine Orgelwalze’. Het hele proces, uitgevoerd door een team van drie personen, duurde van begin tot eind acht dagen. Wanneer het gaas wordt verlicht, lijken de gouden tinten als sterren aan de hemel te zweven.
Mozarts jongere zus, Maria Anna ‘Nannerl’, schreef veel van de composities van de geniale componist met de hand, en Playhouse-hoofdschilder Johnny LeBlanc zei dat zijn groep werkte aan het maken van exacte replica’s van zijn slagen. De aandacht voor detail op elk niveau is kenmerkend voor deze ingewikkelde show.
Regisseur Darko Tresnjak (midden) tijdens repetities van “Amadeus” in het Pasadena Playhouse. Tresnjak staat bekend om het onderzoeken van de intellectuele en emotionele zwakheden van elk personage in een toneelstuk.
(Ariana Drehsler / For Time)
Dit drama is rijk aan talent en design. De film heeft Broadway-veteraan en Tony-winnaar Jefferson Mays als Salieri, Sam Clemmett als Mozart en Lauren Worsham als Constanze, en is geregisseerd door Darko Tresnjak, die in 2014 een Tony won voor ‘A Gentleman’s Guide to Love and Murder’.
De rode en gouden, barokke en rococo-esthetiek van de show, inclusief het geforceerde perspectief van de decors van decorontwerper Alexander Dodge, waardoor de koninklijke kamers in de verte lijken te verdwijnen, is zorgvuldig geconstrueerd om de verwrongen innerlijkheid van Salieri te weerspiegelen terwijl hij worstelt met zijn sluimerende haat tegen de verspreide jonge jeugd die botst met zijn bewondering voor de goddelijke muziek van Mozart.
-
Deel via
“Het hele spel speelt zich echt af in een mentale ruimte”, zei Tresnjak tijdens een recente training. “Die set is het brein van Salieri dat in de war raakt en wat er in dat brein gebeurt, is volgens mij heel eigentijds.”
Mays noemt ‘Amadeus’ een ‘geheugenspel’ en merkt op dat ‘elk aspect van deze productie dat onderzoekt – allemaal gefilterd door de onbetrouwbare en verwrongen herinneringen en verbeeldingskracht van de verteller.’
Pasadena Playhouse heeft een van de weinige overgebleven schilderachtige winkels in de branche, en het team van ontwerpers, timmerlieden en schilders creëerde uitgebreide wandkandelaars en schansen die kleiner werden naarmate ze backstage bewogen, naar twee kleine deuren in het midden. Op een bepaald moment in de show stapte acteur Matthew Patrick Davis, die keizer Joseph II speelt, door de deur.
“Amadeus”-regisseur Tresnjak zegt dat de sleutel tot zijn weelderige productie een sterke gemeenschap van artiesten is, en niet een groot budget. “Het is allemaal rook en spiegels,” zei hij.
(Ariana Drehsler / For Time)
Mays beschrijft het moment als ‘heerlijk’ omdat Davis behoorlijk lang en dun is – vooral op haar 5,5 cm lange 18e-eeuwse hoge hakken – en terwijl ze haar lichaam de kamer in strekt en het podium op gaat, beseft het publiek hoe groot een figuur ze is in de ogen van Salieri.
“Het geheel is gevuld met momenten van ‘Alice in Wonderland’-surrealisme,” zei Mays. “Het voelt als een koortsdroom.”
Muziek is de sleutel tot de wereld van Salieri, en het geluidsontwerp van Jane Shaw probeert toegang te krijgen tot de buitenaardse kracht van Mozarts muziek via gelaagde achtergrondtracks. Een elektrisch toetsenbord dat is geprogrammeerd om te klinken als een fortepiano, is ook ingebed in het handgemaakte instrument, dat kan worden bespeeld door muzikaal geschoolde acteurs.
Er wordt een fortepiano gebouwd voor “Amadeus” in het Pasadena Playhouse. Er zal een klein elektronisch toetsenbord in worden ingebed, zodat acteurs met een muzikale opleiding het kunnen bespelen.
(Ariana Drehsler / For Time)
Tresnjak heeft een lange geschiedenis als regisseur bij LA Opera en de muzikaal leider, James Conlon, werkte samen met Clemmett op het gebied van dirigeren. Hij gaf de acteur ook een geschiedenisles over hoe de kunstvorm er in de tijd van Mozart uitzag. Jeffrey Bernstein, artistiek directeur en oprichter van het Pasadena Chorale, coacht de spelers in hun koor.
De sleutel tot het creëren van een rijk gestructureerde theatrale omgeving is niet een opgeblazen budget, zegt Tresnjak, maar eerder het betrekken van de hele gemeenschap van artiesten – op het podium en backstage – en hen de vrijheid geven om hun creativiteit de vrije loop te laten. Pasadena Playhouse, bekend als een vindingrijk bedrijf, maakt dat gemakkelijk, voegde hij eraan toe.
De show wordt verankerd door het klassieke podiumkunstwerk, met flats, ontsnappingsladders en rolplatforms. Er is geen computerautomatisering en alles wat beweegt, wordt handmatig verplaatst, zei artistiek directeur Jenny Slattery, wijzend op de eeuwenoude handkraan van het theater die de bewegende troon bestuurt.
“Er komt iets magisch naar voren uit de resonantie tussen het onderwerp en de esthetiek en technieken achter de schermen”, zegt Slattery.
Schetsen en stofstalen voor Venticelli’s kostuums in “Amadeus” in het Pasadena Playhouse. Haar kostuum is hetzelfde rood als het muurdecor, dus het lijkt alsof haar personage in en uit Salieri’s bewustzijn verdwijnt.
(Ariana Drehsler / For Time)
Linda Cho ontwierp de kostuums en LA Opera creëerde de 18e-eeuwse verkleedkleding, die volgens Slattery een ‘toeristische attractie voor het personeel’ is geworden. De stof is afkomstig uit New York en verscheept naar LA; het lint is met de hand gemaakt. Mays zei dat hij zich duizelig en buiten adem voelde toen hij zijn kostuum voor het eerst aantrok.
LA Opera creëerde kostuums voor “Amadeus” met materialen afkomstig uit New York.
(Ariana Drehsler / For Time)
“Het maakt verschil als je weet dat je mouwen schuin zijn afgesneden en je armen bepaalde dingen moeten doen”, legt hij uit. “Ik denk dat kostuums, vooral kostuums uit de late 18e-eeuwse periode, zeer informatief zijn over je lichaamsbouw en de manier waarop je beweegt.”
Tijdens de repetitie omarmt Mays haar rol – en haar kostuum – volledig, terwijl ze met vloeiende formaliteit beweegt terwijl ze Mozart en Constanze probeert af te luisteren. Zijn diepe afschuw en desinteresse waren duidelijk. De acteur zei dat het niet zijn bedoeling was om Salieri te spelen als een met snorren ronddraaiende slechterik, maar eerder als een mens, herkenbaar en begrijpelijk.
Detail van de mouwen van het jasje gemaakt door LA Opera.
(Ariana Drehsler / For Time)
“We zijn allemaal in verschillende mate Salieri”, zei Mays. “Wat mij interesseert zijn de alledaagse aspecten van hem. De banaliteit van zijn misdaden en de manier waarop slechte daden altijd lijken voort te komen uit angst en onzekerheid.”
Het lichtontwerp van Pablo Santiago helpt de ongemakkelijke emoties van Salieri op het podium tot leven te brengen.
“Darko is iemand die liever in een intellectuele en emotionele ruimte werkt dan in realisme. Het gaat dus vooral om het gebruik van decors op een meer abstracte manier”, zegt Santiago. “Het gaat om vorm en kleur en het creëren van een interessant podiumbeeld.”
Het verhaal van Salieri en Amadeus, zei Mays, is een kronkelig liefdesverhaal. Salieri wordt elke ochtend wakker en probeert datgene te vernietigen waar hij het meest van houdt. Een onrustige antiheld spelen “is niet bepaald leuk”, zegt Mays, “omdat je verdrinkt in een moeras van mislukte ambitie en incompetentie, maar dan word je omringd door een schoonheid die een constante herinnering is aan je eigen falen.”
Als het doek eindelijk opgaat, hopen de cast en crew dat het podium iets moois zal zijn; de ambitie zal volledig worden gerealiseerd.
