In plaats van te vragen hoe AI-agenten voor hen kunnen werken, is de belangrijkste vraag in de hedendaagse zakenwereld: kunnen agenten goed samenwerken?
Dit maakt orkestratie tussen systemen en multi-agentplatforms een cruciale zorg – en een belangrijke onderscheidende factor.
“Communicatie tussen agenten is nu erg belangrijk”, G2 Chief Innovation Officer Tim Sanders vertelde VentureBeat. “Want als het niet gereguleerd wordt, zullen er misverstanden ontstaan, zoals dat mensen een vreemde taal met elkaar spreken. Deze misverstanden verminderen de kwaliteit van het handelen en roepen het schrikbeeld van hallucinaties op, die de vorm kunnen aannemen van veiligheidsincidenten of datalekken.”
Hiermee kunnen agenten praten en coördineren
Tot nu toe is de orkestratie grotendeels datagedreven gebleven, maar dit wordt snel omgezet in actie. “Conductor-achtige oplossingen” brengen agenten, robotprocesautomatisering (RPA) en dataopslagplaatsen steeds vaker samen. Sanders vergelijkt deze ontwikkeling met het beantwoorden van motoroptimalisatie, die eerst begon met monitoring en nu op maat gemaakte inhoud en code creëert.
“Orchestratieplatforms coördineren meerdere verschillende agentoplossingen om de consistentie van de resultaten te verbeteren”, zei hij.
De eerste aanbieders zijn onder meer Salesforce MuleSoft, UiPath Maestro en IBM Watsonx Orchestrate. Dit op software gebaseerde observatiedashboard uit de eerste fase helpt IT-leiders alle acties van agenten in de hele onderneming te zien.
Een belangrijk onderdeel van risicomanagement
Maar coördinatie kan slechts zoveel waarde toevoegen; het platform zal transformeren in een instrument voor technisch risicobeheer dat zorgt voor een betere kwaliteitscontrole. Dit kan bijvoorbeeld beoordelingen van agenten, beleidsaanbevelingen en proactieve beoordelingen omvatten (zoals hoe betrouwbaar agenten zijn wanneer ze bedrijfshulpmiddelen gebruiken, of hoe vaak ze hallucineren en wanneer).
Bedrijfsleiders worden huiverig voor het vertrouwen op leveranciers om risico’s en fouten te minimaliseren; Veel IT-beslissers vertrouwen de uitspraken van leveranciers over de betrouwbaarheid van hun agenten zelfs niet, zei hij.
Tools van derden beginnen de kloof te overbruggen en het vervelende proces van vangrails en escalatietickets te automatiseren. Teams ervaren al ‘out-of-tickets’ in semi-geautomatiseerde systemen, waarbij agenten tegen de vangrails botsen en menselijke toestemming nodig hebben om verder te gaan.
Bijvoorbeeld: een bankleningsproces vereist 17 stappen om goedgekeurd te worden, en agenten blijven de menselijke workflow onderbreken met goedkeuringsverzoeken wanneer ze vooraf gedefinieerde drempels tegenkomen.
Orkestratieplatforms van derden kunnen deze tickets beheren en nee, ja, of zelfs de noodzaak van goedkeuring helemaal ontkennen. Dit kan uiteindelijk de noodzaak van voortdurend menselijk toezicht elimineren, zodat organisaties ‘echte snelheidsverbeteringen’ kunnen ervaren, niet gemeten in percentages maar in veelvouden (d.w.z. 3x versus 30%).
“De volgende stap is het beheer op afstand van het gehele agentproces binnen de organisatie”, aldus Sanders.
‘Man in de cirkel’ versus ‘man in de cirkel’
In een andere belangrijke evolutie in het agentische tijdperk zullen menselijke beoordelaars ontwerpers worden en van mens-in-the-loop naar mens-on-the-loop gaan, aldus Sanders. Namelijk: ze gaan agents ontwerpen om workflows te automatiseren.
Platformen voor het maken van agenten blijven innoveren op het gebied van oplossingen zonder code, aldus Sanders, wat betekent dat bijna iedereen nu agenten kan maken met behulp van natuurlijke taal. “Dit zal de AI van agenten democratiseren, en de supervaardigheid ervan zal het vermogen zijn om doelen uit te drukken, context te bieden en beperkingen voor te stellen, net zoals een goede HR-manager vandaag de dag.”
Wat bedrijfsleiders nu zouden moeten doen
Agent-first automatiseringsstacks presteren dramatisch beter dan hybride automatiseringsstacks op bijna elk kenmerk, zei hij: tevredenheid, kwaliteit van actie, veiligheid, kostenbesparingen.
Organisaties zouden ‘snelle programma’s’ moeten initiëren om agenten in de gehele workflow op te nemen, vooral bij werk dat zo repetitief is dat het knelpunten creëert. In eerste instantie zal er waarschijnlijk sprake zijn van een sterk mens-in-de-lus-element om de kwaliteit te waarborgen en veranderingsmanagement te stimuleren.
“Het optreden als beoordelaars zal ons begrip van hoe deze systemen werken versterken,” zei Sanders, “en zal ons uiteindelijk allemaal in staat stellen om stroomopwaarts in de workflow van het bureau te opereren, in plaats van stroomafwaarts.”
IT-leiders moeten alle verschillende elementen van hun automatiseringsstack inventariseren. Of deze elementen nu op regels gebaseerde automatisering, RPA of agentautomatisering zijn, ze moeten leren van alles wat er in de organisatie gebeurt om opkomende orkestratieplatforms optimaal te kunnen gebruiken.
“Anders kan er sprake zijn van dissynergie tussen organisaties, waar verouderde technologie en geavanceerde technologie op het moment van levering met elkaar in botsing zullen komen, vaak oog in oog met de klant”, aldus Sanders. “Je hebt geen controle over wat je niet duidelijk kunt zien.”
