Joseph Kosinski wilde niet regisseren “F1” tenzij hij het op de moeilijke manier kan doen. Dat was de oorsprong van een idee dat uiteindelijk een van de grootste hits van 2025 zou worden: een film maken over een underdog Formule 1-team dat niet deed alsof hij meedeed aan F1-races, maar er daadwerkelijk deel van uitmaakte.
“Het was zoiets van: ‘Ja, dit is een beetje gek'”, zei Kosinski, “maar als we het kunnen doen, hebben we iets heel unieks.”
Kosinski komt niet over als de gemiddelde adrenalinejunkie. Hij is zachtaardig en ziet eruit alsof hij bij een bank zou kunnen werken. Sterker nog, hij heeft architectuur gevolgd voordat hij in films een roeping vond als de protégé van David Fincher. Kosinski kreeg de blockbusterfilm van zijn debuut, ‘Tron: Legacy’ in 2010 toevertrouwd, en in 2022 brak hij ‘Top Gun: Maverick’ door, waarmee Tom Cruise en andere verzekeringsverplichtingen werden verbonden. word een echte straaljager als alternatief voor het vertrouwen op CGI.
“Ik denk aan ‘Maverick'”, zei Kosinski, “ik merk dat het publiek het erg op prijs stelt als je iets in het echt fotografeert. Ze kunnen het verschil zien tussen iets dat op het podium wordt gedaan en iets dat in een echte situatie wordt gedaan. Dat is iets waar we echt mee resoneren en waarmee we ons verbinden.”
“F1” vertelt het verhaal van Sonny Hayes (Brad Pitt), een straathond met een ruwe huid die wordt teruggeroepen naar de Formule 1 door zijn oude racemaatje (Javier Bardem), nu de eigenaar van een worstelend team, wanhopig op zoek naar een Weesgegroet. De film is deels gebaseerd op de werkelijkheid; Hayes’ personage is geïnspireerd door Martin Donnelly, wiens veelbelovende carrière in 1990 werd afgebroken door een gruwelijk ongeluk. Het is ook deels gebaseerd op een fantasie waarin iemand die oud genoeg is om de epische “Grand Prix” van 1966 in de bioscoop te hebben gezien, achter het stuur van een modern F1-team zou mogen zitten.
Regisseur Joseph Kosinski op de set van “F1.”
(Apple TV)
Maar de fantasie-elementen zijn ontworpen om in evenwicht te worden gebracht door een hyperrealisme dat zeldzaam is in filmproducties – niet alleen omdat het echte teams en coureurs kan laten zien, maar ook omdat het grootste deel van de film tijdens de races zelf wordt gefilmd. Het hielp dat de productie Lewis Hamilton, een van de beste coureurs in de geschiedenis van de sport, als producent inschakelde om de wielen te helpen smeren met de Fédération Internationale de l’Automobile, het bestuursorgaan van de F1. Zelfs met Hamilton moest Apple – dat uiteindelijk ruim 200 miljoen dollar aan de film besteedde – aan de FIA bewijzen dat het een evenement als de beroemde Britse Grand Prix op Silverstone kon organiseren zonder een reeks crashes te veroorzaken.
“We moesten ongeveer twee weken oefenen met het blokkeren en ensceneren met een stopwatch voor de FIA om hen te bewijzen dat we daadwerkelijk de scènes konden filmen en van de baan konden komen voordat de race begon”, aldus Kosinski, verwijzend naar de cruciale scène waarin de personages van Pitt en Tobias Menzies elkaar voor het eerst ontmoeten.
In tegenstelling tot ‘Maverick’, waarin militaire piloten met straalvliegtuigen vliegen, wordt in ‘F1’ het stuur van Brad Pitt en co-ster Damson Idris getoond, in zekere zin omdat dit de enige manier is om de foto te maken die ze nodig hebben. “Ze hebben vier camera’s voor zich die ronddraaien en ze moeten dialogen voeren en optreden”, zei Kosinski. “Maar meestal probeerden ze niet te sterven in het bijzijn van 100.000 mensen.”
Elke afdeling – van acteurs tot ambachtelijke diensten – heeft moeten leren hoe ze in razend tempo en met hogere inzet kunnen opereren. Ben Munro, die samen met Mark Tildesley aan het productieontwerp werkte, legt uit dat zijn afdeling doorgaans twee weken de tijd heeft om een set te bouwen; in sommige gevallen hadden ze in de ‘F1’, zoals scènes gefilmd op het hoofdkantoor van McLaren, slechts 12 uur per nacht.
“Als je probeert te integreren met de echte wereld, wordt de uiteindelijke controle moeilijker”, zegt Munro. “En als filmmakers zijn we gewend om volledige controle te hebben.”
Het “F1”-team ontwikkelde een nieuwe camera om zeer realistische racefilms op hoge snelheid vast te leggen.
(AppleTV)
Ook moet het camerateam flexibel en mobiel zijn (nr VistaVisie hier), terwijl we uitvonden hoe je met een snelheid van 300 kilometer per uur beelden kon opnemen die niet in meer dan een paar opnames konden worden gemaakt. “Eerst moesten we een camera maken die nog niet bestond”, zegt Claudio Miranda, cameraman van de film.
Miranda, die een Oscar won voor ‘Life of Pi’, werkte samen met Sony om een kleine, wendbare ‘sensor-on-a-stick’-camera met een Imax-waardige lens te ontwikkelen die rond de auto kan worden geplaatst. Dekking is belangrijk: er zijn 16 cameraposities om zoveel mogelijk vast te leggen. Met de race zelf en de opwinding rond het raceweekend moest de gebruikelijke mentaliteit van de filmmaker veranderen: “Ik kan niet altijd de zonsondergang voor deze opname krijgen, of het tegenlicht voor dit kwartaal”, zegt Miranda, die zijn denkwijze uitlegt. “We hebben dat allemaal ingeruild voor het realisme van de film. Maar ik denk dat het ongeëvenaard is.”
Afgezien van een paar spin-outs (en verdwaalde Brad Pitt-fans schadelijk schot om selfies te maken), verliep de productie op wonderbaarlijke wijze ongevalsvrij, ook al duurde het filmen bijna twee jaar. Dit komt waarschijnlijk doordat, als je goed oplet, filmploegen voldoende vergelijkbaar zijn met F1-teams om zich aan te passen.
“Iedereen moet zich op dezelfde manier voorbereiden op die negen minuten durende opnameperiode als je je moet voorbereiden op een pitstop”, zei Kosinski. “Er is een heel interessante verwantschap. En we voelen ons echt het elfde team nadat we twee seizoenen bij hen hebben doorgebracht.”
Het moment dat bij Miranda blijft hangen is vanaf het einde van de productie, in Abu Dhabi, wanneer alle echte F1-teams hun auto’s samen uitbrengen voor één grote scène – een opzet van meerdere miljoenen dollars, om het met een paar cijfers te onderbieden. ‘In het begin voelden we ons als vervelende vogeltjes,’ zei Miranda. “Ik denk dat ik daarom zo emotioneel werd toen iedereen ons in de laatste race wilde helpen en de auto eruit wilde halen. Omdat het uiteindelijk voelde alsof we geliefd waren.”
