In dit essay vertellen oude vrienden, medewerkers en avonturiers Adam Falkner en Michael George over een recente reis naar Antarctica.
DRAKE-DEEL (59°55’S 64°17’W)
We waren 400 kilometer verwijderd van het zuidelijkste puntje van Argentinië – de gevaarlijkste pas ter wereld. Nog een hele dag reizen vanaf het land, was ons GPS-punt een blauwe kiezelsteen die midden op het zeescherm flitste, en de ‘brug’, zoals hij werd genoemd, was stil. Deze brug is het belangrijkste commandocentrum waar onze ijsbreker van 12 ton doorheen navigeert. Een nest is bedekt met glas van 270 graden, van waaruit de scheepsofficieren hun blik naar de horizon richten. Een zoemend monitor zenuwstelsel.
Per Nationaal Geografisch Volgens het beleid is deze brug 24 uur per dag toegankelijk voor gasten. Vanavond behoren wij tot degenen die om twee uur ’s nachts niet kunnen slapen – dicht bij het glas, kijkend naar de nog steeds oranjezwarte gloed van de Antarctische winter terwijl deze over de gemeenschappelijke botsing van de Stille, Atlantische en Zuidelijke oceanen glijdt. De onrust wervelde hevig om ons heen. Om de paar momenten tilde Michael zijn lens op. Alle hoofden draaiden zich naar hem toe – het was gebruikelijk om aan te nemen dat hij iets zag dat wij niet zagen. Vaak doet hij dat ook.
Kortom, ik ben geen risicomijdende reiziger. Ik heb gesnorkeld met grote witte haaien voor de kust van Kaapstad, de Alpen en de Appalachen verkend in sneakers. Michael en ik zijn al jaren vrienden, en als hij een avontuur uitnodigt, ben ik over het algemeen direct en resoluut: “O mijn God, ja.We ontmoetten elkaar op een surfkamp op het schiereiland Nicoya in Costa Rica. We hadden een roadtrip getrotseerd midden in een wereldwijde pandemie – met maskers op en ramen open voor ventilatie. Maar deze keer, toen hij me vroeg om naar Antarctica te komen, aarzelde ik.
Het is niet het risico dat mij tegenhoudt. Mijn Chrome-browser vertelt het verhaal. Tientallen tabbladen vullen mijn scherm als hongerige monden: Curriculumspreadsheets. Financieringsmogelijkheden voor ouder wordende ouders. Een wrede kop. Half voltooide verblijfsregistratie, gemiste deadline. Het aantal inboxen is misselijkmakend. De aandachtsspanne wordt tot op het bot gestript, net als elektrische bedrading – ik verlang naar het geroezemoes van ‘drukte’ dat multitasking kan bevredigen. I Kan geef de beruchte Drake zelf de schuld – het geopende tabblad bevatte wel een video van golven van 5 meter hoog, waarbij de doorgang van een schip veranderde als een caleidoscoop in een storm – maar de realiteit was eenvoudiger. Het is de stilte die mij het meest bang maakt.
Eindelijk, na weken van ergernis, zag mijn partner mij in de badkamerspiegel, met een tandenborstel in de mond. Hij spuugde en draaide zich naar mij toe. “Wat doe je nu?” Dat zijn genoeg vragen.
Het uitzicht vanaf het buitendek kijkt terug op de ijsbergen in George VI Sound.
