‘A Effective Ghost’ recensie: In de Thaise komedie heeft een stofbreker een spookbreker nodig

Zijn stofzuiger ontketende een revolutie ‘Nuttige geest’, dat is een toespeling “Brazilië” viaBangkok. Het verrassende en bochtige verhaal van filmmaker Ratchapoom Boonbunchachoke, winnaar van de Cannes Critics Week Grand Prix van vorig jaar, begint met een niesbui en explodeert in een verhaal over bureaucratie, modernisering en morele corruptie. Het is spannend.

Een blogger (Wisarut Homhuan) wordt gestoord door puin van een gedenkteken voor Thaise studenten, arbeiders en gezinnen. Op bouwplaatsen worden glimmende nieuwe winkelcentra gebouwd, terwijl moderne gebouwen en de daarmee samenhangende aandoeningen van de luchtwegen in de stad toenemen. Een regeringsfunctionaris op televisie drong er bij de burgers op aan de vervuiling te verdragen en benadrukte: “Zonder stof is er geen vooruitgang.”

Onze naamloze hoofdpersoon, een bebaarde slapper, is geen demonstrant. Hij koopt alleen stofzuigers met twee weken garantie en waar tot zijn ergernis ook een geest in zit die hem midden in de nacht wakker maakt. Er komt een kleine reparateur binnen genaamd Krong (Wanlop Rungkumjad), die komt uitleggen wat er is gebeurd. Krong is knap, dus de eigenaar van de stofzuiger wil luisteren.

Het gekke en hilarische script van Boonbunchachoke is opgebouwd uit verschillende geneste verhalen, zoals hoe mijn eigen stofzuiger een kleine stofbreker uitspuugt die echt in de spleten graaft. De kern van het verhaal is een spookachtige elektronicafabriek waar een dode arbeider is teruggekeerd als poltergeist (niet iemand in een vacuüm; de geesten variëren hier) om als afleiding in het hiernamaals overuren te maken.

Dit spook laat een industriële slang trillen en gaat tijdelijk samen met een luchtreiniger. “Kunnen we het nog verkopen?” vraagt ​​de weduwe fabriekseigenaar Madame Suman (Apasiri Nitibhon) met een berustende zucht. Nitibhon, een Thais supermodel, speelt haar magnaat schattig en saai, terwijl ze haar dunne wangen laat hangen om de leegte van haar personage te benadrukken.

Al snel verschuift de film naar het derde hoofdpersonage, de schoondochter van Madame Suman, Nat (een stalen Davika Hoorne), die onlangs is overleden aan een longziekte en pijn voor haar overlevende echtgenoot, March (Witsarut Himmarat). Nat is weer tot leven gewekt als haar herkenbare zelf, een stoïcijnse schoonheid gekleed in David Byrne-stijl met schoudervullingen zo breed als een koelkast, en in de vorm van haar eigen stofzuigerachtige apparaat – ander één – waarvan het plastic omhulsel precies overeenkwam met de kleur van haar bordeauxrode haar.

De low-fi praktische effecten en erotische hijinks geven het een maf, sentimenteel gevoel. Vacuum Nat zuigt plagend op de overhemdknopen van haar man met een borstelmondstuk. In eerste instantie was hij bang. Toen ging hij er op in. En het is niet eens de beste seksscène in de film.

Maar Madame Suman wijst haar schoondochter altijd op wat voor manier dan ook af – deels omdat hun plattelandsachtergronden te veel op elkaar lijken – en plaatst veel obstakels op de weg van het stel, waaronder religie, familiedruk en het ziekenhuis, waar een verpleegster Nat informeert dat het levende apparaat niet langer de wettelijke status heeft om haar man te bezoeken. ‘Volg de regels en veroorzaak geen problemen,’ zei de verpleegster onempathisch. De geest heeft de natuurwetten overtreden, maar hij wordt nog steeds behandeld als een radertje in het systeem.

Nat wil bewijzen dat hij een goede geest is, en geen kwade geest die graag kattenkwaad uithaalt. Kijkers doen er goed aan om op de hoogte te blijven van dit doel – en hoe gehoorzaam Nat is.

De plot wordt erg rommelig, ondanks dat er een hoofdrolspeelster in de hoofdrol zit die letterlijk gemaakt is om de boel op te ruimen. Het soort persoon dat graag afwast, wordt een held; het slachtoffer wordt de onderdrukker. Een vriendelijke kerel die in één scène een fout maakt bij het zoeken naar een badkamer, blijkt een tiran die verantwoordelijk is voor heel slechte dingen. Wreedheid is niet constant of voorspelbaar; het wordt vaker veroorzaakt door bijziendheid. Voor de gemiddelde zondaar is dat dicht bij de waarheid.

Er komen thema’s naar voren die je vanaf het eerste bedrijf niet zou hebben geraden: provocaties met betrekking tot klasse en kaste, kapitalisme over het hele continent en staatstoezicht. Ook dit is een interessant toeval Huidige premier van Thailand is de telg van een welvarend bouwbedrijf, net als de leider van de Verenigde Staten. De kwesties hier zijn actueel over de hele wereld, maar het is nuttig om te weten dat Thailand zijn eigen geschiedenis kent van dodelijke repressie tegen liberale activisten. Geesten zijn overal.

‘De doden keren terug omdat ze zich herinneren en omdat ze herinnerd worden’, adviseerde een monnik Madame Suman. De staat geeft er echter de voorkeur aan dat mensen het verleden vergeten. Hier wil een groep rijke en machtige mensen hun fouten uit het geheugen wissen, zodat ze vredig kunnen slapen. We betreden de privédromen van mensen die zijn opgenomen als oude films en verslechteren met knetterende geluiden en knallen. In een sci-fi-twist neemt “A Effective Ghost” ons ook mee naar een martelkamer voor elektroshocks, bekleed met grote witte geluiddichte platen die lijken op gigantische schuimtanden.

De muziek is een reeks schattige harptokkels, alsof hemelse nimfen goed en dronken worden. Voor het overige zijn de ideeën van Boonbunchachoke zo scherp dat de stijl van de film terughoudend blijft. Stel je opvallende pasteltaferelen voor van cameraman Pasit Tandaechanurat en menselijke artiesten die net zo energiek optreden als het meubilair. Dit is de eerste film van de regisseur en je krijgt het gevoel dat hij in dezelfde modus werkt als voorheen Yorgos Lanthimos voordat de Griekse provocateur er vertrouwen in had dat de charismatische uitvoering het script niet zou overschaduwen.

Zijn zelfbeheersing past bij een verhaal waarin mens en machine zich met elkaar verbonden beginnen te voelen, de geesten gebukt gaan onder toenemende sociale druk, de mensen worden opgeschrikt door hoogspanningsdraden. Een te lang middenstuk introduceert stilletjes een aantal belangrijke emotionele complicaties, zodat het kan zijn dat je jezelf een paar keer in de knijp moet zitten, zodat je niets belangrijks mist. Wanneer de zaken echter ontploffen, zijn de toonwisselingen bijna te waanzinnig, met uitbundige en verrassende uitbarstingen van jazz, slechts halfslachtig geweld.

Maar deze schommelingen doen niets af aan het besef dat je geniet van een film met een zeldzame intelligentie, het soort dat ervoor zorgt dat je de bioscoop uit wilt rennen en mensen wilt vertellen wat je zojuist hebt gezien. Ik word huis-aan-huisstofzuigerverkoper voor ‘A Effective Ghost’. Laten we zeggen dat dit mijn ritme is.