Gebaseerd op de roman uit 2021 van Catherine Ryan Howard, wordt ‘56 Days’, die woensdag in première ging op Prime Video, aangekondigd als een ‘erotische thriller’, wat betekent dat de actie vaak, of in ieder geval totdat de hoofdpersoon te veel wordt afgeleid door het thrillergedeelte, stopt voor een seksscène in een auto, steeg of zelfs een bed; het is relatief kort en eerder suggestief dan expliciet, met slechts een beetje naaktheid. Sorry, als je dat had verwacht.
We openen in het heden, waar we een ontbindend lichaam tegenkomen in een luxe badkuip, voordat we terugkeren naar ‘Dag 1’, wanneer Oliver (Avan Jogia) en Ciara (Dove Cameron) elkaar ontmoeten in de supermarkt. We hadden vanaf het begin het gevoel dat dit geen toeval was, maar wie dit regelde was onduidelijk. Ze houden zich bezig met gespannen grapjes waarvan ik denk dat ze de manier weerspiegelen waarop hun generatie praat als ze komkommers plagen, maar dat ook klinkt als slecht schrijven en zich gedraagt als slecht acteerwerk – maar het is misschien bedoeld om aan te geven dat er iets mis is. Al snel ontdekken we dat deze twee niet zijn wie ze zeggen dat ze zijn, en dat Oliver zich op zijn minst verstopt voor een duister verleden, zij het verstopt op een vrij voor de hand liggende plek.
Ze worden gemodelleerd terwijl tegenpolen elkaar aantrekken. Hij werkt voor een architectenbureau, niet als architect. Ze vertelt hem dat ze in de IT werkt. Hij woont in een appartement dat eigendom is van het bedrijf, vol donkere, gladde oppervlakken en lelijke moderne kunst; hij woont in een vervallen appartement vol termieten. Hij heeft een slaapstoornis, die hij probeert te overwinnen met yoga, meditatie en voorgeschreven medicijnen. Hij heeft een Future Farmers of America-t-shirt. Hij had een baard en was gespierd; ze is een porseleinen pop met Woensdag Addams haar en huid. Hij is een coolere klant; hij wordt heet. Hij is misschien paranoïde, maar hij snuffelt veel rond. Hij ruikt naar geld, en hij heeft een gezin wiens huis op het punt staat in beslag te worden genomen. Ze zijn het erover eens dat kombucha slecht smaakt en te duur is, en lijken een interesse in ruimtevaart te delen, hoewel we ook zien dat hij veel over het onderwerp heeft geleerd.
Ondertussen onderzoeken rechercheurs Lee (Karla Souza) en Karl (Dorian Missick) in een scène met de titel ‘Today’ een lichaam in een badkuip – zo ontbonden door wat de moordenaar in het water heeft gestopt dat het niet onmiddellijk als mannelijk of vrouwelijk kan worden geïdentificeerd, maar uit cross-cutting weten we dat de badkuip zich in Olivers appartement bevindt.
Er is niets nieuws in een verhaal dat zich over twee tijdlijnen afspeelt, waarbij het verleden uiteindelijk het heden inhaalt, hoewel “56 Days”, ontwikkeld door Lisa Zwerling (“ER”) en Karyn Usher (“Gevangenisonderbreking”), leunt er zwaar op, met titels die spreken over de dag waarin we leven. Het is geen slechte verwaandheid: de kijker speelt detective in vooraf ingestelde scènes, en de detectives doorzoeken de rotzooi die door de vorige scènes is achtergelaten (ik heb het boek niet gelezen, maar ik weet uit flapteksten en Goodreads-recensies dat de verhaallijn van de serie heel anders is dan de roman, en veel nevenactiviteiten bevat; net als veel vergelijkbare shows in het acht uur durende streaming-ecosysteem is het een beetje overvol.)
Het verleden en het heden zijn in wezen twee verschillende verhalen, die verschillen in toon, dialoog, opname en acteerstijl; ze kunnen uit twee totaal verschillende series komen. Verschillende secundaire personages uit eerdere scènes vloeien over naar het heden – ook in de mix zijn een psychiater (Patch Darragh) voor Oliver, van wie we aannemen dat hij potentieel onstabiel is, een freelance journalist (Kira Guloien), die dat verhaal echt nodig heeft, een zus (Megan Peta Hill) voor Ciara, die rookt en slordig haar heeft, en Olivers aardige baas (Alfredo Narciso), die zijn geheim kent. Maar Oliver en Ciara hebben Lee en Karl nooit ontmoet.
Ik vermoed dat het woord ‘erotisch’ meer aandacht zal trekken dan ‘thriller’ – thrillers zijn tegenwoordig een goedkope roman en worden vaker omschreven als ‘gruizig’, wat, afgezien van de rottende lichamen, dat niet echt is, en in feite eerder plakkerig dan korrelig is. De camera neemt de tijd om de jonge hoofdrolspelers te bewonderen, hun buitengewone oppervlakken te bewonderen en recht in hun sombere, sombere, serieuze ogen te kijken. Dit aspect van ’56 Days’ kan echter dwaas zijn – zoals vaak het geval is wanneer het woord ‘erotisch’ in de vergelijking wordt gegooid, wat leidt tot regels als: ‘We kunnen onze drankjes drinken en doen alsof we geïnteresseerd zijn in waar we het over hebben, maar we luisteren niet echt, hè?’ Eén scène, waarbij een grote fan betrokken is, herschept Leo en Kate op de boeg van de Titanic.
Het is op geen enkele manier een slechte show, maar wat mij op de been hield waren de rechercheurs die hun vertrouwde taken uitvoerden: het doorzoeken van plaatsen delict, “Dragnet” – droog en grappig, het naar voren brengen van theorieën (waarvan we weten dat er veel fout zijn) en het interviewen van interessante personen. (“Kun je een bevel krijgen zodat we uit eten kunnen gaan?”, Is iets wat ze vaak zeggen.) Ieder krijgt vreemde, dramatische zaken, misschien om de balans op te maken met Oliver en Ciara, en om te onderstrepen dat dit een show is over twee stel koppels, hun vertrouwensproblemen en hun behoefte aan elkaar. Of misschien om de tijd te vullen. Maar de acteurs gaan er met gemak mee om.
Met haar haar in een praktische knot is Souza (‘Home Economics’, ‘How to Get Away with Murder’) uitstekend, ze doet veel door weinig te doen, echt op een manier die niet alle personages hier kunnen zijn, en Missick past perfect bij elkaar. Niet voor de eerste keer in mijn tv-kijkcarrière wilde ik een detective uit een beperkte serie misschien overgezet hun eigen show worden.
