“Als we geen steun en ruimte bieden om hierover te praten, zal de samenleving zich afsluiten voor deze crisis”, aldus Weston. “Ze zullen óf opbranden en niet langer deelnemen aan de beweging, óf ze zullen de ongemakkelijke gevoelens vermijden die ontstaan als we aan de klimaatcrisis denken.”
Wat klimaatcafés uniek maakt in vergelijking met andere steungroepen, zegt Weston, is dat ze niet kunnen ontsnappen aan de angst die deze crisis met zich meebrengt. “In plaats daarvan bieden we ruimte om het uit te drukken.”
In klimaatcafés uiten mensen vaak gevoelens als schaamte en hulpeloosheid. Ze willen misschien veranderen, maar zijn bang om bepaalde gemakken op te geven, voelen zich schuldig over autorijden, of maken zich zorgen over het ruïneren van de toekomst van hun kinderen. Door deze gevoelens te uiten, kunnen mensen zich realiseren dat ze deze emoties kunnen tolereren – een doorbraak die hen in staat stelt ‘zonder perfectionisme of schaamte in beweging te komen’, zegt Weston.
Hoewel cafés tegen klimaatverandering geen specifieke actiestappen voorschrijven, fungeren ze vaak als stille katalysator voor voortdurende betrokkenheid. Klimaatcafés helpen gemeenschappen ruimte te geven om te beslissen hoe ze collectieve actie willen ondernemen, zei Weston.
Klimaatcafés duren doorgaans zo’n één tot twee uur en beginnen vaak met een korte meditatie. In het geval van een Climate Café NYC-sessie betekent dat soms dat ze zichzelf voorstellen op hun favoriete plek op aarde, onder een boom zitten en de energie van de aarde door hun lichaam voelen stromen, of zich dezelfde plek tientallen jaren in de toekomst voorstellen.
Na de meditatie stellen de deelnemers zichzelf voor, vertellen wat hen die dag daar heeft gebracht en reflecteren kort op hoe ze zich voelden tijdens de beoefening. Dan zijn er nog de richtlijnen voor de sessie: Het café is een ruimte voor luisteren en reflectie, geen plek voor het bespreken van beleid of het bedenken van strategieën voor oplossingen.
Discussies beginnen meestal met een simpele vraag: welke gevoelens associeer je met de huidige klimaatcrisis, en hoe ga je ermee om – of niet? Er zijn geen goede of slechte gevoelens, herinnert Lum de bezoekers van het klimaatcafé vaak. De volgende vraag hangt af van het thema van de week – soms mode, eten of een onderwerp dat verband houdt met actuele gebeurtenissen. Het gesprek zou kunnen eindigen met een lichtere vraag: wat heeft je de laatste tijd opgewonden?
Sommigen brengen hun eigen benadering van klimaatcafés. Gayatri Sehgal leidt bijvoorbeeld een klimaatyogacafé in Los Angeles, waar mindfulness en conversatie samenkomen om mensen te helpen emoties die verband houden met politieke en ecologische crises te uiten en tegelijkertijd grond en verbinding te vinden. Te midden van de stroom van demonstraties en oproepen tot actie kun je je gemakkelijk overweldigd voelen, zeggen ze.
“Overdrijven zal onze frustratie, angst en hopeloosheid verergeren”, zegt Sehgal. “Soms moeten we gewoon even stoppen en kunnen voelen wat we voelen. Het verwerken van onze gevoelens helpt ons juist duidelijker te worden over waar onze energie en acties eigenlijk nuttiger zouden kunnen zijn.”
