Ik heb Pasen nooit als een feestdag gezien. Het is niet alleen dat ik niet religieus ben, al denk ik dat dat wel een deel van de reden kan zijn.
Historisch gezien heeft Pasen dat wel gedaan heeft geen zin voor mij, vooral als moeder. Koop ik cadeaus? Chocolade? Het huis versieren? Draag ik de pastelkleurige jurk die mijn algoritme me agressief probeert te verkopen, ook al is het buiten nog steeds 50 graden? Waarom levert het konijn de eieren en waarom verstopt het ze?
Ik heb Pasen genegeerd
Dit was slechts een kleine ergernis voor de jongere ik. Dat alleenstaande moeder het opvoeden van vier jongens in een klein stadje. Ik ben pleegouder en vakantieganger.
Toen ik moeder werd, had ik het voorrecht om van Pasen geen feestdag te maken, omdat ik, laten we eerlijk zijn, alle feestdagen en elke dag van het jaar moest beslissen. Toen ik deze moeder was, kon ik me de nonchalance van Pasen veroorloven ten gunste van Kerstmis. Grote show. Hoofdevenement.
De kinderen van de auteur, toen ze klein waren, met Pasen. Met toestemming van de auteur
Ik geniet echt van Kerstmis en doe elke keer mijn best magisch moment uit vakantie. Ik heb hun favoriete taart gemaakt. Ik heb een vakantiepyjama voor ze gekocht. Ik organiseerde hun vrienden voor een feestje. Versier de boom ermee, pak er cadeautjes mee, kijk er films mee, zing kerstliederen met ze.
Dat was vroeger. Nu ben ik een nieuw type moeder. A moeder van een volwassen zoon.
Nu ze volwassen waren, hadden ze andere plannen
Ik besefte dat ik de afgelopen jaren had gevochten om die kerst terug te krijgen. Ik doe auditie om op het kersthoofdpodium te verschijnen, ook al weten we allemaal dat ik tegenwoordig meer een welwillende waarnemer ben in het leven van mijn zoons.
Ik heb gezien hoe ze hun best deden om mij bij hun vakanties te betrekken. Ik heb gezien hoe ze het probeerden Kerstmis navigeren met hun partners en de families van hun partners, hun vaders en vrienden, en hun baan, en zelfs gewoon proberen momenten voor zichzelf te vinden. Dat is veel. Dat is teveel,
En ook al weet ik dat ze hun uiterste best doen om mij in de val te lokken, toch zal ik gekwetst raken of eenzaam worden, gepest worden of helemaal niet meer aardig zijn.
Het punt is: ik hou van plezier maken. Het is leuk om leuk te zijn. Dus ik veranderde het spel.
Ik heb van Pasen onze feestdag samen gemaakt
Dit jaar heb ik Pasen overgenomen. Het lijkt erop dat niemand anders Pasen wil, om alle redenen die ik heb genoemd. Het is rijp voor de pluk. Ik zal het zijn standaard paasmoeder ieders droom.
Ik ging naar de stad waar ze woonden en we aten samen. Een uitgebreide lunch van al onze favorieten, in een restaurant of ik kook bij iemand thuis. Ik liet mijn kinderen kiezen. We plannen een filmavond in de middag in een coole kleine arthouse-bioscoop, waar we paaschocolade eten en daarna wat gaan drinken om na te praten. We bestellen een paar bordjes friet en pikken deze samen op. ’s Avonds gaan we terug naar het huis van mijn zoon voor bordspellen. Eet meer voedsel. Dit zal nieuw voor ons zijn. Dit wordt mijn nieuwe ding.
De auteur wilde de vakantie gemakkelijker maken voor zijn volwassen kinderen. Met toestemming van de auteur
Ik vecht al heel lang tegen Pasen, en nu? Nu ben ik opgewonden. Ik heb er een passie voor om het leven van mijn volwassen kinderen gemakkelijker te maken, om een klein stressje van hun rug te nemen als hun leven echt zo vol en vreugdevol is als ik altijd had gehoopt. Ik kijk er naar uit om het paasweekend opnieuw te definiëren als een ontspannende, ontspannen vakantie. Geen cadeaus, geen verwachtingen, geen versieringen, geen druk.
En als Kerstmis komt, laat ik het daarbij. Probeer misschien eens iets nieuws en ga zelf op vakantie. Omdat ik samen met mijn kinderen een perfecte vakantie heb gehad.
Ik ben de nieuwe standaard Paasmoeder. Waarom heb ik hier niet eerder aan gedacht?
