Reizen naar de ruimte is gemeengoed geworden. In de afgelopen dertig jaar zijn bijna 300 mensen van en naar het Internationale Ruimtestation gevlogen, van wie sommigen daar enige tijd verbleven. maand in één keer. De afgelopen jaren heeft raketstartup Blue Origin een reeks dagtochten naar de ruimte gelanceerd: luxe kermisattracties voor beroemdheden, waaronder Katy Perry, Gayle King en William Shatner.
Dat Artemis II verschillende maanmissies.
NASA-ruimtevlucht, die opgeheven Woensdagavond namen ze vier astronauten mee naar de maan – ongeveer 400.000 kilometer van de aarde, duizend keer verder dan het ruimtestation – en daarvoor moesten ze aan de zwaartekracht van de aarde ontsnappen. Het is een reis die slechts twintig mensen ooit hebben ondernomen, en de laatste keer dat dit gebeurde was in 1972.
Het Orion-ruimtevaartuig van Artemis II zal zijn vier astronauten ook verder brengen dan mensen ooit de ruimte in zijn gegaan, in een lange boog die 7.600 kilometer voorbij de andere kant van de maan reikt. Daarentegen bevonden de Apollo-astronauten van meer dan 50 jaar geleden zich in een baan om de maan op slechts ongeveer 110 kilometer van het oppervlak.
Dit zou een grote prestatie zijn voor NASA. Dit is ook een teken van een nieuw en ontwrichtend tijdperk in het ruimtetijdperk dat nog steeds aan de gang is.
Maar dit lijkt geen enkele invloed te hebben op het nationale gesprek.
Zeker, er gebeuren veel dingen op deze aarde waar veel mensen aan denken. Militair conflict. Een patstelling van de overheid. Politiek protest. Bezorgdheid over de kosten van levensonderhoud en adequate gezondheidszorg. Maar dit gebeurde ook in de jaren zestig en begin jaren zeventig, en misschien nog wel meer in de jaren rond de eerste maanlanding in juli 1969. Apollo 11één grote sprong voor de mensheid.
Ik was klein toen Neil Armstrong en Buzz Aldrin plaatsten hun voetafdrukken in het stoffige maanterrein, en ik herinner me duidelijk de non-stop tv-uitzendingen. Ik kan niet wachten om te zien wat er gebeurt als de astronauten van alle Apollo-ruimtevluchten terugkeren naar de aarde. Het is een aangrijpend en heroïsch verhaal.
De Apollo-missies naar de maan waren het hoogtepunt van de eerste golf van ruimteverkenning, anderhalf decennium vol ongelooflijke prestaties, de een na de ander.
De Artemis-missies markeerden het begin van een nieuw tijdperk van ruimtevaart.
Uitzicht op de aarde die oprijst vanaf de maanhorizon, genomen vanuit het ruimtevaartuig Apollo 11 in juli 1969.
Bekijk dit: Bekijk de Artemis II-lancering van NASA naar de maan
Het uiteindelijke doel van NASA: een maanbasis
Artemis II zal geen astronauten op het maanoppervlak plaatsen. Net als de historische Apollo 8-missie in december 1968 – de eerste missie die mensen buiten de baan van de aarde stuurde, de missie die ons onze eerste blik op onze planeet gaf als een blauwe bal te midden van een pikzwarte zee – was deze missie een grensoverschrijdende vlucht ter voorbereiding op een uiteindelijke landing. De landing van de astronaut zal plaatsvinden tijdens de Artemis IV-missie, die momenteel gepland staat voor begin 2028.
De langetermijndoelstellingen van NASA omvatten onder meer oprichting van een maanbasis om “een eeuwige menselijke aanwezigheid” op de maan te bereiken. De buitenpost zal een knooppunt zijn voor een ambitieus scala aan activiteiten, van wetenschappelijk onderzoek tot energieopwekking en de ontwikkeling van duurzame en leefbare infrastructuur.
De Apollo-missies brachten verschillende monsters van maangesteente en stof terug. Souvenirs eigenlijk. De komende jaren zullen Amerika en andere landen hetzelfde proberen te doen ontgrendel de natuurlijke hulpbronnen van de maanhet winnen van mineralen van industriële waarde en het gebruiken van ijswater om te overleven, maar ook het creëren van brandstof. NASA en andere partijen hebben deze kwestie serieus overwogen mogelijkheid Voor commerciële ruimtemijnbouwinclusief in maand.
Tot de inspanningen van NASA behoren ook Elon Musk van SpaceX en Jeff Bezos van Blue Origin, twee van de rijkste mensen ter wereld.
De Amerikaanse ruimtevaartorganisatie is niet de enige die zijn schoenen op de maan wil zetten. China heb daar een plan voor zijn eigen bemanning gestationeerd daar in 2030. Rusland, India en andere landen zijn druk bezig met hun eigen (onbemande) maanlanderprogramma’s.
We zijn niet ver verwijderd van een nieuw en ongekend hoofdstuk van concurrentie tussen grootmachten, waar echte belangen op het spel staan, en niet alleen maar opscheppen.
In maart deelde NASA het concept van deze kunstenaar over hoe een maanbasis er uiteindelijk uit zou kunnen zien.
De maan als industriële werkplek
En dan is er Musk, die bijna een natiestaat op zichzelf is. De man achter de SpaceX-raketten en Starlink-satellieten is lang geobsedeerd door het verspreiden van het menselijk bewustzijn over het zonnestelsel en lang gefixeerd op Mars als uitgangspunt en heeft zijn scherpe aandacht op onze naaste buur gericht.
Eerder dit jaar zei Musk dat hij zijn focus verlegde naar “bouw je eigen bloeiende stad op de maan”, mogelijk “in minder dan 10 jaar.”
Ongetwijfeld was de stad meer industrieel dan kosmopolitisch – ‘een permanente aanwezigheid voor wetenschappelijke en productieactiviteiten’. schreef Musk in februari toen het de overname door SpaceX van zijn xAI-bedrijf aankondigde. “Fabrieken op de maan zouden maanbronnen kunnen gebruiken om satellieten te produceren en deze verder de ruimte in te sturen.”
Laat dat even doordringen: fabrieken op de maan.
In de nabije toekomst zal er geen tekort zijn aan door Musk gemaakte satellieten die vanaf de aarde worden gelanceerd. De afgelopen jaren heeft SpaceX 10.000 Starlink-satellieten in een lage baan om de aarde geplaatst, naar schatting 85% van alle satellieten in een lage baan om de aarde. steeds drukker wordende band rond onze planeet. Hoe geweldig het ook klinkt, het is een een fractie van wat Musk in gedachten had.
Dit is waar AI in het spel komt.
In die aankondiging van februari schreef Musk ook over “de lancering van een miljoen satellieten die als orbitale datacenters opereren”. Een AI-datacenter in de ruimte is een droommoment: Jensen Huang, CEO van Nvidia, nu het meest waardevolle bedrijf ter wereld omdat zijn chips de AI-revolutie aandrijven, lijkt erop geïnteresseerd in het idee ook.
Ondertussen heeft NASA zijn eigen plannen om een ‘competitief commercieel ecosysteem’ in een baan om de aarde te creëren.
Artemis II-bemanning, van links naar rechts: commandant Reid Wiseman, piloot Victor Glover en missiespecialisten Christina Koch en Jeremy Hansen.
Maanbewaarder
Al deze plannen zullen worden getest door harde technische en economische realiteiten. Musk overweegt elke tien dagen een raket te lanceren om de bouw van de maanstad te ondersteunen. NASA streeft ernaar om elke zes maanden een maanlanding te starten, met de mogelijkheid dat een sneller tempo volgt. Maar een maanschot is ingewikkelder dan het lanceren van een raket in een baan om de aarde.
Het eerste maanlandingsprogramma eindigde met de Apollo 17-missie, hoewel er nog een aantal vluchten gepland waren. President Richard Nixon heeft de inspanningen ingeperkt vanwege de kosten ervan. De focus verschuift naar het ruimtestation en de space shuttle – en kortere reizen naar een lage baan om de aarde.
Kosten en handel zullen zeker centraal staan in de gesprekken die we als natie moeten voeren over wat we doen op – en voor – de maan. We moeten ook meer praten over de vraag hoe we omgaan met de met satellieten gevulde ruimte buiten onze steeds dichter wordende atmosfeer.
Het kan allemaal nu beginnen. Kijk eens naar deze Artemis-maanmissie. De sensatie van avontuur: een raket de lucht in zien vliegen, de lange vlucht van Orion volgen en bedanken voor een veilige terugkeer.
En luister naar de hoopgevende woorden van de VN maanovereenkomst van 1979 en het raamwerk voor de verkenning en het gebruik van onze enige natuurlijke satelliet: “De maan en haar natuurlijke hulpbronnen zijn het gemeenschappelijke erfgoed van de mensheid.”
